Pagina’s

The vault of bones

Een jaar lang herlezen: augustus, The Vault of Bones

Voor het lezen

Eigenlijk stond dit boek helemaal niet op de lijst waarmee ik dit jaar begon, maar toen mijn oog er onlangs op viel besloot ik die lijst een beetje aan te passen. The Vault of Bones is niet het boek dat ik mijn favoriete boek noem, en hij staat ook niet in mijn top 5. Maar wel in de top tien, en dus pak ik dit verhaal er deze zomermaand bij. Wat ik nog weet van het verhaal is dat ik het bloedspannend vond. De tegenstelling tussen de belangrijkste hoofdfiguren waren daarnaast in mijn herinnering sterk en humoristisch.

Reliekenstelers

Het verhaal speelt zich af in de middeleeuwen en draait om verloren gewaande relieken die door nietsontziende handelaren opgespoord (of vervalst?) worden en voor heel veel geld aan de hoogste bieder worden verkocht. Waarbij de prijs flink wordt opgedreven door de verschillende belanghebbende partijen tegen elkaar uit te spelen. Een van de hoofdpersonen is de monnik Petroc die tegen wil en dank mee moet doen aan een zoekmissie en die als enige uit zuivere motieven meezoekt. Maar hij verliest gaandeweg steeds meer zijn onschuld als zijn ogen open gaan omtrent de vele intriges die zich verdiepen.

Belfast

The Vault of Bones is geen hoogdraver, geen literatuur met een hoofdletter L, maar gewoon een fijn boek waar ik goede herinneringen aan heb. Ik kocht het namelijk in Belfast, waar ik geheel onverwacht terecht was gekomen. Dat zit zo; toen mijn oudste dochter vijf was geworden had ik mijn docentenopleiding weer opgepakt. In 2008 was mijn oudste zeven, was ik als BAM-moeder in verwachting van mijn tweede en zat ik in mijn derde studiejaar. In dit studiejaar was het verplicht om drie maanden stage te lopen in het buitenland. Als alleenstaande moeder, zwanger bovendien, was er voor mij gelukkig een uitzondering mogelijk. Ik zou ook drie weken mogen in plaats van die drie maanden, maar dan had ik geen keuze in waar ik naar toe wilde. Er was maar een mogelijkheid en dat was Belfast. Hier studeerde ik twee dagen per week aan de St Mary’s University College en de andere drie liep ik stage op een katholieke jongensschool. Hier observeerde ik, ik assisteerde wat, gaf zelf een paar blokjes les en liet de jongens kennis maken met Fryske Dumkes (geen groot succes) en Sneker drabbelkoeken (die werden enthousiaster ontvangen). Het waren drie leuke weken, waarin ik veel leerde over Noord-Ierland, het schoolsysteem in het Verenigd Koninkrijk, en deed ik onmisbare ervaring op. In de docentenruimte van de jongensschool stond op een bepaald moment een bak met allemaal boeken. Voor 1 pond kon je er eentje uitzoeken en de opbrengst ging naar het goede doel. Mijn oog viel op deze.

Happy memories

Ik las het boek uiteindelijk aan het einde van mijn zwangerschap, of toen mijn dochter net geboren was, dat weet ik niet meer precies. In elk geval was het in mijn slaapkamer, net voor of na een dutje om even bij te komen. Ik voel nog de zon (het was een warme lente), en hoor de vogeltjes die onder het dak bij mijn slaapkamerraam een nestje hadden gebouwd, mijn oudste dochter die buiten speelde met haar oom die een oogje in het zeil hield. Warm memories… Wellicht dat dat mijn oordeel over dit boek kleurt? Ik weet het niet. Wel is het zo dat het boek niet alleen dat warme, soezende gevoel bij me oproept, maar dat ik me daarnaast herinner dat ik het verhaal superspannend vond. De leeslust naar ‘all things medieval’ was (opnieuw) ontwaakt. Erna volgden veel meer middeleeuws spannends, en zo is dit boek er dus eigenlijk mede verantwoordelijk voor dat ik op Ogma de historische-detective-expert werd. En of ik dit boek nog steeds zo spannend vind, of dat het minder speciaal is geworden, nu ik al die andere historische detectives las, dat ga ik uitzoeken.

Na het lezen

Heel apart, het teruglezen van dit boek. Want ik heb meer dan eens, zelfs meer dan twee keer, het boek aan de kant gelegd omdat ik het niet meer verder wilde. En eigenlijk kan ik niet zo goed uitleggen waarom. Want dat heel spannende klopte. Een beetje te spannend misschien wel. Ik had het me niet helemaal goed herinnerd, want die Petroc bleek geen monnik te zijn die steeds minder onschuldig wordt, maar een voormalige monnik die op de vlucht is omdat hij ten onrechte als misdadiger is bestempeld. Hij leeft met de bemanning van een schip, onder leiding van een illustere kapitein al twee jaar als voortvluchtige; een dief en inmiddels ook moordenaar geworden. Maar wel één in mooie, opzichtig gekleurde kleren als het zo uitkomt. Petroc dus, is een mens van vlees en bloed, een met groezelige randjes, een die liefheeft en verlies lijdt. Dat is het meest interessante deel van het verhaal. De humor die ik me meende te herinneren was daarentegen niet heel duidelijk aanwezig. Maar het waren met name de intriges; wie wie misleidt, dwars zit, verraadt en welke spullen door wie voor wie waar naar toe moet worden gebracht? Pff… Ik kon mijn hoofd er niet goed bij houden.

The vault of bones
Slechte concentratie

Nu ik eraan terug denk was dat toen ook zo, maar in mijn eentje, soezend van het slaapgebrek en of zwangerschap- of borstvoedingshormoon stoorde het me niet. Deze augustusmaand trok dat ingewikkelde gedoe mij uit het verhaal. Ik heb mezelf op een bepaald moment op een leesregime gezet; anderhalf hoofdstuk per dag en voor de rest mocht ik een makkelijker weglezend boek erbij pakken. Misschien kwam het wel omdat ik The Vault of Bones las toen mijn zomervakantie langzaam ten einde kwam en ik de plichten van het gewone leven weer hoorde roepen. Dat zorgt meestal voor een soort gehaast gevoel; om zoveel mogelijk uit die laatste vrije weken te halen. Dat komt de concentratie (toch al een dingetje voor mijn ADD scatterbrain) niet ten goede.

Ruimte maken

Tegelijkertijd kan ik niet zeggen dat het vervelend was om het boek te lezen. Ik ben blij dat ik heb doorgezet en het boek uit heb. Je begint een project tenslotte om het te volbrengen, niet om in maand acht het boek… eh.. de handdoek in de ring te gooien. Het was fijn om even te mijmeren over die warme lente van toen, en het kindje (dat trouwens niet geheel toevallig ook Lente heet) wiens komst met dit boek verbonden is. Wel weet ik nu dat ik het boek nu los kan laten. In mijn huidige leven ben ik de overstap aan het maken van een hamsteraar/verzamelaar naar steeds minder spullen. De herinnering aan de tijd dat ik dit boek las is vastgelegd, het boek zelf mag door naar een andere lezer. (Voor de liefhebber: Hij gaat naar de Roder boekenmarkt, die na twee jaar dit jaar vast wel weer doorgaat, zo rond 28, 29 december. Come and get it!)

Zo houd ik in mijn boekenkast als het goed is alleen de boeken over die ik niet alleen toen, maar ook nu nog waardeer. En ik denk dat de boeken die ik in de komende maanden ga herlezen die test wel doorstaan. Het blijft een leuk leesavontuur, om daar achter te komen.

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren