Pagina’s

Zomerlezen

Wat ik las deze zomer – Editie 2021

Ik kijk terug op een hele fijne zomervakantie. De vakantie kwam geen dag te vroeg, ontspanning was meer dan welkom! Veel meer dan ik aanvankelijk dacht. Dochters konden zich eindelijk bevrijden van het juk van spastische regels rondom school en motivatiedodende online lessen. En moeders idem dito.

Ik zat in een heerlijke lees-flow. Ik proefde weer iets van lang vervlogen tijden, toen ik als kind nog echt de tijd kon vullen met het lezen van een boek. Dit is wat ik las:

De hand van mijn vader – Bart Chabot

De zomervakantie was nog niet eens begonnen of ik had mijn eerste boek al uit. Ondanks het zware thema, leest De hand van mijn vader vlot en licht. Ik ken Chabot alleen van zijn publieke optredens en dan is heeft hij een specifieke spreekstem. Maar wat bijzonder: als je De hand van mijn vader leest, hoor ik die spreekstem niet. Dit boek is met een heel andere stem geschreven, deze stem komt uit zijn binnenste.

Chabots herinneringen zijn heel erg pijnlijk. Voor hemzelf in de eerste plaats, maar het is ook een verhaal over leed in het algemeen en dat er leed bestaat achter elke voordeur. We willen graag geloven dat we leed kunnen voorkomen, maar ondanks al onze inspanningen is en blijft leed van alle tijden. 

Wat ik extra goed vind aan De hand van mijn vader is dat Chabot niet probeert te verklaren of uitleggen waarom zijn vader zo was of is geworden. Bart Chabot heeft het echt geschreven zoals hij het beleefd heeft. 

Wat nog even leuk is om te noemen is de link met het boek Confettiregen van Splinter Chabot. Daar ben ik nu in begonnen te lezen. Op een van de eerste bladzijden vertelt Splinter hoe hij als kind aan de hand van zijn vader naar school liep. ‘Mijn vaders hand was een lieve hand, eentje waarin mijn vingers veilig gevangen waren.’ Is dat niet om van te smelten zo lief?!

Zomerlezen
De zeven zussen STORM – Lucinda Riley

Ik lees De zeven zussen in willekeurige volgorde. Als eerste las ik Star, omdat ik die te leen kreeg van mijn vader. Daarna Parel. Nu Storm. Ofte wel Ally. Ik vond dit exemplaar in de lokale minibieb. Het fijne van de minibieb is dat er geen boete staat op te laat terugbrengen, want ik had ‘m uiteindelijk wekenlang in huis. Storm vond ik wederom een prachtig verhaal met levensechte personen. Knap hoe Riley de ontmoetingen tussen de verschillende zussen verweeft. Het meest pakkende van het leven van Storm was het begin en daarna het verhaal van haar voorouders, Jens Halvorson en Anna Landvik. Hoe de Zweedse Anna als jong meisje uit haar geliefde geboortedorp vertrekt en onder de hoede komt van Herr Bayer om haar prachtige zangstem te perfectioneren. Dat deel beschrijft Riley met heel veel verbeeldingskracht en inlevingsvermogen. Het deel in de huidige tijd, aan het eind, was ook aangenaam, maar kwam iets minder tot leven.  

Even een terzijde in het algemeen over de boeken Zeven zussen: worden jullie soms ook zo moe van alle dingen die de personages doen op een dag? Zijn ze net terug op hun hotelkamer en dan belt er al weer iemand en dan gaan ze daar over een uur mee afspreken. Maar die meeting kan niet te lang duren, want diegene moet al weer met het vliegtuig, dus vertellen ze in krap een uur hoe de vader zijn zoon uit het oog is verloren. Man man, hoeveel uur hebben die personages op een dag?! Ik word heen en weer geslingerd tussen ‘wat een vermoeiende levens’ en ‘wat steekt dit schril af bij wat ik allemaal doe op een dag?!’ Herkenbaar voor iemand?

Beer – Marian Engel 

Een roman uit 1976. Over Lou, een vrouw die archieven uitpluist en ordent voor een Historisch Instituut. Dan erft het instituut de archieven van een achtkantig huis op een eiland in Canadese wateren. Lou voelt een drang om aan haar dagelijkse bestaan te ontsnappen en gaat voor een zomer naar het eiland. De enige andere bewoner is een beer. Er ontstaat een ongewone verbinding tussen Lou en de beer. Dit boek telt niet meer dan 150 bladzijden. Geen enkele zin bevat een woord teveel. Het verhaal is indringend, vervreemdend en kruipt onder je huid. 

‘Beer, neem me mee naar de bodem van de oceaan, beer zwem met me, beer, sla je armen om me heen, omhels me, zwem me naar beneden, ver met me naar beneden.
Beer, zorg dat ik me eindelijk op mijn gemak voel in de wereld. Geef me je huid. 
Beer, meer wil ik niet van je. O dank je wel, beer. Ik zal je voor altijd tegen vreemden en spiedende ogen beschermen. 
Beer, leg je nederigheid af. Je bent geen nederig dier. Je denkt het jouwe van alles. Vertel me je gedachten. 
Beer, ik kan je niet bevelen van me te houden, maar ik denk dat je van me houdt. Ik wil alleen maar dat je blijft, en iets voor mij blijft zijn. Verder niets. Beer.’

Twee weken weg – R.C. Sherriff

Voor het eerst verschenen in 1931, nu opnieuw uitgegeven met de toevoeging van een passage uit de autobiografie van Sherriff, waarin hij vertelt hoe dit boek tot stand kwam. Een absoluut prachtige toevoeging, alleen het ontstaan van het boek is al de moeite waard om te lezen. 

Twee weken weg beschrijft de jaarlijkse twee weken vakantie aan zee van de familie Stevens. Vader, moeder en drie kinderen. Er gebeurt niks spectaculairs in dit verhaal, maar dat maakt het ongelooflijk origineel! De alledaagse dingen, het voorbereiden van de reis, het oppas regelen voor de poes en de kanarie, de koffers die gepakt moeten worden, de wrevel omdat de jongste zoon perse zijn zeilschip mee wil, het weerzien met hun hospita in Bognor, het kustplaatsje waar ze al 20 jaar komen. Er gebeurt heel veel en tegelijk helemaal niks. Twee weken weg is echt een aanrader. Ook voor jongeren om te lezen, omdat we ook mee lezen met de twee oudste kinderen, die hun plek zoeken in de wereld. Ik denk maar steeds: wat is onze samenleving minder beschaafd geworden sinds 1931. Toen het boek uit was, voelde het precies zoals het voelt wanneer je vakantie voorbij is 🙁 . 

Zo is ook deze zomer van 2021 weer voorbij gevlogen. Gelukkig hebben we de rest van de seizoenen ook nog.

Opgegroeid met de boeken van W.G. van de Hulst en heeft daar nog steeds een zwak voor. Keek vroeger graag naar Murder, She Wrote en wenste heimelijk dat zij Jessica Fletcher was. Kwam er ooit aardig dicht in de buurt, toen ze logeerde in het huis uit de serie, wat haar vervolgens inspireerde om zelf een moord mysterie te schrijven. Werkt er aan om dat manuscript als boek uitgegeven te krijgen. Leest, schrijft, mediteert en kijkt naar de stand van de maan om zichzelf beter te begrijpen en te duiden en hopelijk wat wijsheid over te brengen naar anderen.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren