Pagina’s

  • Home
  • Over Schrijven
  • Gedichten die ik schreef die ik eigenlijk wel leuk vind. Soms. Een Beetje.
Maya Lichthart

Gedichten die ik schreef die ik eigenlijk wel leuk vind. Soms. Een Beetje.

Jolanda schreef laatst al over haar favoriete boeken van 2020 en op de lijst stond natuurlijk het debuut van haar dochter, Maya Lichthart. Ook bij mij staat Gedichten die ik schreef die ik eigenlijk wel leuk vind. Soms. Een Beetje. te pronken in mijn boekenkast, maar ik wilde ook weten hoe en waarom het tot stand is gekomen. Ik stuurde Maya via de mail een vragenlijst (want in het echt gaat het nog niet hè, stom!), en ik ontving een geweldig verhaal terug. Niks geen vraag en antwoord, iets veel beters dan dat. Het is een openhartig verhaal geworden, over schrijven en ASS. Dus lees en leer en geniet.

Maya Lichthart is de naam, schrijfster en nu dichteres met een echte, officiële, uitgebrachte bundel op mijn naam. Ook dochter van columnist Jolanda en nichtje van Tineke, misschien niet door bloed, maar wel door zweet en tranen. Of gewoon omdat ik zeg dat het zo is, je moet mijn woord er maar voor nemen. Ik loop inmiddels 20 jaar op deze aardbodem rond, wat soms meer huppelen en de laatste tijd meer slenteren is. Deze laatste lockdown weet echt goed de energie uit me te zuigen. 

Brein op papier

Ik kan niet zo goed nadenken of dingen onthouden. Dit heeft te maken met autisme en hoe mijn brein omgaat met informatie verwerken en opslaan. Sinds 2018 hou ik een journaal bij zodat mooie dingen die ik meemaak en ontdek niet verloren gaan, en al zo lang ik me kan herinneren heb ik standaard een zwart notitieboekje bij me. Pas als ik dingen opschrijf worden ze concreet, snap ik wat er bedoeld wordt. Schrijven is niet alleen een creatieve outlet, maar ook functioneel voor mij. Een brein op papier, omdat het echte niet altijd meewerkt. Ik kan er dus letterlijk niet zonder. Dingen worden gewoon vergeten, niet gedaan. 

Ik heb schrijven ook nodig om dingen te verwerken. Ik weet pas sinds mijn 18e dat ik autisme heb, maar ik voelde altijd al dat ik ‘anders’ was. Op een manier dat anderen er altijd wel wat op aan te merken hadden. Ik richtte me dan vaak op het maken van verschillende boekjes, waar ik liedjes in schreef over anders zijn. Of boeken met kleine verhaaltjes. Of boekjes met een droomwereld waar ik naar toe vluchten kon. Daarin wolken die met rietjes chocolademelk dronken en huizen waarin iedereen woonde die mij lief vond zodat ik mij nooit alleen hoefde te voelen.

Maya Lichthart
Geen gesnik

En ik zeg dit allemaal niet zodat je lekker kan snikken over hoe zielig ik ben en hoeveel beter mijn jeugd geweest zou kunnen zijn, want zo erg was het niet en dat kan ik zelf wel doen. Ik hoop gewoon dat mensen met wat meer begrip en geduld met elkaar om kunnen gaan, dan zouden we als maatschappij zo vooruit kunnen gaan. 

Mensen vragen dikwijls of ik dat niet vervelend vind, zo’n labeltje. Aan de ene kant: ja.

Ik ben zoveel meer dan mijn diagnose, maar ondertussen durf ik een beetje er vanuit te gaan dat mensen dat ook wel weten: dat ik niet alleen autist ben, maar ook een rotzakje en literair wonderkind. Grapje (or is it?). Maar helaas betekent dat meestal dat ze niet geloven dat ik autisme heb of dat ik anders denk, want “we zijn toch allemaal wel een beetje autistisch?” Nee dus. Tuurlijk kan iedereen persoonlijkheden hebben die overeen komen met kenmerken van mensen binnen het spectrum, zoals sociaal awkward zijn (wat was de Nederlandse term daar voor ook al weer?), het is de manier hoe ons brein informatie verwerkt die het verschil maakt.

Als je brein informatie namelijk anders verwerkt, krijg je ook een andere kijk op dingen en reageer je anders. Sociaal gezien kan dat mindere situaties veroorzaken. Je hebt sneller miscommunicatie. Onbegrip is een woord dat ik heel goed begrijp.
Mensen gaan er van uit dat je denkt zoals zij, dat je hen direct begrijpt wat er gezegd word of wat ze bedoelen. En als je hen niet begrijpt, is het jouw fout dat je zo traag van begrip bent of dat je het zelfs expres doet. Ja, want ik hou er van als mensen boos op me zijn, ik creëer expres frictie, Kim. Zo ben ik. 

Dat is sarcasme, en dat zeg ik niet omdat ik niet denk dat jij als lezer het niet zou begrijpen, maar omdat ik als autist als schrijver er zeker van wil zijn dat jij het weet.

Aan de andere kant

Aan de andere kant ben ik er dan ook blij mee, zo’n label. Dit labeltje is bewijs dat niet dat ik gek ben voor het geven van een andere reactie op alles dan de mensen om me heen. Dat ik het niet expres doe en het niet onverklaarbaar is.
Niemand die mij nu nog wegzetten kan als ‘gewoon iemand die gek is.’ Apart. Anders. “Oh, daar bedoelen we niks mee hoor”. Dat kunnen ze natuurlijk wel doen, maar dan kan ik gewoon lekker zeggen dat ik autisme heb. 

Kortom: weg met het stigma rondom mensen met ASS!

Daarom ook heb ik onder andere gedichten geschreven over hoe het is om met autisme te leven, om precies dat te doen. Anders reageren op de wereld kan positief zijn: een andere kijk op de wereld betekent bijzondere kunst. Ik hou er van om te denken dat dat ook het geval is bij mijn schrijfwerk, waaronder mijn bundel. Bestellen dus! 🙂

Als je zoveel schrijft als ik is het niet gek dat je dus al snel met veel materiaal zit. Zo is de bundel ontstaan: uit verschillende notitieboekjes heb ik bruikbaar materiaal voor een bundel gevist en deze aangepast, gesorteerd en hier en daar een titel gegeven. Dat was heerlijk om te doen, deze bundel is zeker een van de betere dingen die voor mij uit de ‘Corona tijd’ gekomen is.
Niet alleen dat, ik heb sowieso veel kunnen schrijven.

Maya Lichthart

Vlak voor ik het foutloze manuscript inleverde, heb ik er nog even twintig gedichten tegenaan gegooid die ik in minder dan een halfjaar geschreven heb, gewoon omdat het kan. Daarin zitten ook veel van mijn favoriete gedichten, ‘wees’ is bijvoorbeeld mijn favoriete kindje, wat gaat over puur geluk ervaren. En ‘paraindoxtrinatie’, een fijn feministisch gedicht over dat je als vrouw geïndoctrineerd wordt om mooi te zijn, te glimlachen. Dat dat bullshit is. Je hoeft niet mooi te zijn. Maar tegelijkertijd ben je al mooi. Aha, de titel is duidelijk nu.
Verder ben ik trots op ‘post mortem’, maar eigenlijk alle kindjes wel. Had ik al gezegd dat je mijn kindjes bestellen kan in de vorm van een bundel? Dat kan dus. 

Je moet toch wat

Kan je trouwens geloven dat ik al een nieuw bestandje heb aangemaakt met daarin gedichten? Dat, en een kort verhaal en ik ben bezig met mijn eerste verhaal maken tot een boek.
Je moet toch wat, en daarom schrijf ik. Zo hou ik dit alles vol. Nog net. Soms. Een beetje.
Jullie ook?

Mijn boek is te bestellen via de volgende links:
Boekscout
Bol.com

Bedankt! – Maya

Ogma is een boekenblog vol verhalen over stoere boeken, oude boeken, soms wat nieuws en soms boeken waar je écht even je best voor moet doen om een exemplaar in handen te krijgen. De vaste redactie bestaat uit Tineke, Jolanda, Mirjam, Simone, Anita en Jan-Rutger en soms maken ze gezamenlijke artikelen of is er een gastblogger. Die blogs vind je onder dit profiel. Enjoy!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren