Pagina’s

Margaret Atwood

The Handmaid’s Tale – Margaret Atwood

Binnen de grenzen van de voormalige Verenigde Staten heeft een christelijke beweging de macht gegrepen. In deze nieuwe Republiek Gilead dient eenieder naar de letter van het Oude Testament te leven. Vanfred, de vertelster, behoort tot de nieuwe klasse der ‘Dienstmaagden’, die slechts één doel heeft: zich voort te planten. Alleen ‘s nachts in haar sobere kamer is ze vrij om zich over te geven aan haar illegale herinneringen: het lezen van boeken, haar eigen naam, het nu irrelevant geworden begrip ‘liefde’.

In een sobere stijl, die afwisselend koele observatie, ontroering, wanhoop, hartstocht en wrange humor reflecteert, legt Vanfred het zwarte hart bloot dat schuilgaat achter de kalme façade van een reactionair establishment. Een regime dat bepaalde stemmingen in onze maatschappij tot een even logische als huiveringwekkende conclusie doordrijft: is dat een futuristisch schrikbeeld, of de ware nabije toekomst van Amerika?

Oh, wat een gaaf boek is dit! Ergens heb ik spijt dat ik het niet jaren eerder las. Want wat heeft Margaret Atwood dit geweldig gedaan. The Handmaid’s Tale speelt zich ergens in de toekomst af. Het wordt verteld door Offred. Even tussendoor: ik las het verhaal in het Engels, waardoor de naamgeving van de hoofdpersoon nog beklemmender is. En vreemd. En best bizar. Tot ver in het boek blijft haar naam onbekend, wat nog extra vervreemdend werkt.

Ooit was ze getrouwd, had ze een kind en een baan. Ze deed boodschappen, ging naar het strand, sprak met vrienden af. Ze had een wat moeizame relatie met haar moeder, rookte, deed haar eigen ding. Een heel normaal leven. Totdat haar leven er opeens heel anders uitzag. Totdat al deze dingen opeens verworvenheden waren die tot het verleden behoorden.

Van het nieuwe regime mocht ze niet weer werken. Niet meer over haar eigen geld beschikken. Werd ze gescheiden van haar man en dochter. En kreeg ze de taak om de volgende generatie te baren. Van een man die niet de hare was. En als ze dat niet voor elkaar kreeg, dan van de volgende man. Of de volgende. En als dat niet lukte? Strafkamp…

Normaal lees ik dit soort doemverhalen niet. Een beetje hoop aan het einde van de tunnel vind ik wel prettig. Maar ik schreef het al en ik zeg het nog keer: wat een fantastisch boek is dit. Het is zo knap geschreven. Atwood neemt je mee, ze leidt je Gilead in, het heden, maar ze brengt je ook naar het verleden, toen het land waar Offred woonde, toen ze nog een andere naam had, de Verenigde Staten van Amerika heette.

Stapje voor stapje kom je erachter, waarom deze Offred bij volslagen onbekenden woont, wat haar taak is. Hoe het allemaal zo ver heeft kunnen komen. Atwood gebruikt geen woord te veel en dat vind ik zo waanzinnig goed. In recordtempo las ik het boek uit, zo spannend vond ik het en zo graag wilde ik weten hoe het allemaal in elkaar zat. Dus, voor de anderhalve man en de paardenkop die The Handmaid’s Tale nog niet gelezen heeft: doen! Nu. Niet langer aarzelen, neem een dag vrij, okay misschien twee, stuur je partner naar de (web)winkel en ga lezen. Nu.

In het dagelijks leven is zij druk met tekst als Marketing Communications Manager, maar ’s avonds reist zij met Josje en een bak thee naar verre oorden in langvervlogen tijden. Op zaterdagochtend spreekt ze audioboeken in bij Dedicon, voor mensen met een leesbeperking. Favoriete boeken zijn sprookjesachtig mooi, barsten van de ontberingen en lopen als het even kan, goed af. En de hond gaat dus niet dood! O ja, ze werkt ook nog aan haar eerste verhalenbundel.

One Comment

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren