Pagina’s

De vervlogen helft

De vervlogen helft – Brit Bennett

Wie was je toen dan? Vroeg Peg.
Een tweelingzus. Gek dat ze [Stella] zichzelf na al die jaren eigenlijk nog steeds als de helft van een tweeling beschouwde. Zij was verlegen, zeker vergeleken met Desiree, de enige met wie ze ooit werd vergeleken. Soms was het alsof je als tweelinghelft met een andere versie van jezelf leefde.

De tweelingzussen Desiree en Stella Vignes worden eind jaren 50 geboren en groeien op in een kleine zuidelijke zwarte gemeenschap. In een plaatsje zo groot als een vlek op de kaart. Ze wonen samen met hun moeder, die de eindjes probeert aan elkaar te knopen, na de geweldadige dood van haar echtgenoot. Wanneer de tweeling zestien is lopen ze samen weg. Weg uit die kleine gemeenschap. Ze wonen en werken een tijdje samen in een grote stad, maar dan gaat Stella haar eigen weg en verliezen ze het contact. Desiree leeft jarenlang in onwetendheid of haar tweelingzus nog leeft of niet. De jaren kruipen verder en Desiree is teruggekeerd naar het dorp met haar jonge zwarte dochter. Elders in het land leeft haar zus Stella als een blanke vrouw met een blanke man en een blanke dochter. Wanneer hun beider dochters toevallig met elkaar in contact komen weven de familiebanden weer dichter naar elkaar toe. In hoeverre lijken ze nog op elkaar? Zijn ze nog wie ze vroeger waren? Of waren ze vroeger niet zichzelf?

Aanvankelijk dacht ik dat het boek vooral in zou gaan op het gegeven dat Desiree en Stella beiden als zwarte burger geregistreerd staan, maar dat ze er uit zien als blanken en in een klein dorp wonen waar de meerderheid van de zwarten er blank uit ziet. Kortom, dat ze het vooral in zou gaan op de rassenverschillen.

De vervlogen helft

Maar na ongeveer 50 bladzijden merkte ik dat dat gegeven slechts een fractie was van het verhaal wat de schrijfster probeert te vertellen. De vervlogen helft is een beeldschone roman over identiteit. Wie ben je als je volgens het bevolkingsregister zwart bent, maar er blank uitziet? Wie ben je als je je voordoet als een ander. Wie ben je als je geboren bent als vrouw, maar je voelt als een man. Wie ben je als je niet meer je leugens ongedaan kunt maken. Ben je niks dan een leugen? Of wordt je leugen de waarheid? Speelt het leven zich dan af op het toneel, of wordt het leven zelf net een toneelstuk?

Deze roman is tot de puntjes uitgewerkt, met zorgvuldig neergezette karakters. Het is diepzinnig en invoelend zonder sentimenteel te worden. Bennett beschrijft de karakters een voor een met geduld, zonder ze af te raffelen. Vervolgens rijgt zij ze vloeiend aaneen.

Het verhaal bevat prachtige en subtiele symboliek over identiteit. Wie zijn we zonder de ander? Zijn we onze voorouders? Is onze levensweg al bepaald bij de geboorte? Bennett verwerkt dit fijnmazige net van verbondenheid werkelijk schitterend.

Bijvoorbeeld Stella die de rol van blanke vrouw heeft aangenomen en niemand in haar nieuwe leven over haar achtergrond vertelt. Ze voelt verbondenheid met haar zwarte buurvrouw, maar zal er nooit volledig bij horen, omdat ze nu leeft als blanke vrouw.

Haar dochter Kennedy die actrice wordt. Zij speelt op het toneel een rol, maar ook in het dagelijks leven speelt ze met leugen en waarheid, zonder dat ze weet dat het leven van haar moeder ook op een leugen is gebaseerd. Desiree’s dochter Jude die ligt te zoenen met Jonnie Goudau in het donker en in het geheim. Desiree speelde als kind in het toneelstuk Romeo en Julia en moest zich laten kussen door Ike Goudau (de vader van Jonnie). Het zijn dit soort subtiele verbanden in het verhaal die de gebeurtenissen aaneenknopen. Zelfs door te zwijgen over je achtergrond en zelfs te liegen werkt je afkomst door.

Absoluut uit de kunst gedaan!

Ze [Desiree] had zich altijd de oudste van de twee gevoeld, ook al was ze maar een paar minuten eerder geboren. Misschien waren ze in die zeven minuten dat ze van elkaar gescheiden waren elk al aan een heel leven begonnen, waren ze al een eigen weg ingeslagen. En hadden ze allebei ontdekt wie ze wilden zijn.

Er komt niet op alle levensgebeurtenissen in dit boek een antwoord. Net als in het echte leven. Het komt niet allemaal goed, maar het is de schrijfster wel gelukt om er voor te zorgen dat alle personages in het boek er vrede mee hebben. Als lezer kon ik er daardoor ook vrede mee hebben, want al die tijd had ik met deze mensen meegelezen en meegeleefd, alsof het mensen van vlees en bloed waren.

Op het kaft staat #1 New York Time bestseller. Dat willen wij bij Ogma graag altijd eerst zelf wel eens zien, voordat wij ons oordeel geven. Op de schaal van 1 tot Ogma krijgt De vervlogen helft van mij een dikke 10!

Opgegroeid met de boeken van W.G. van de Hulst en heeft daar nog steeds een zwak voor. Keek vroeger graag naar Murder, She Wrote en wenste heimelijk dat zij Jessica Fletcher was. Kwam er ooit aardig dicht in de buurt, toen ze logeerde in het huis uit de serie, wat haar vervolgens inspireerde om zelf een moord mysterie te schrijven. Werkt er aan om dat manuscript als boek uitgegeven te krijgen. Leest, schrijft, mediteert en kijkt naar de stand van de maan om zichzelf beter te begrijpen en te duiden en hopelijk wat wijsheid over te brengen naar anderen.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren