Pagina’s

Mary Roach Bonk

Uitgestelde leestips, het beste uit 2019!

Ik schreef het hier al eerder, 2019 was een beroerd schrijfjaar, maar ondanks dat (of misschien juist daardoor?) een meer dan uitstekend leesjaar. De donkere wolken van mijn burn-out steeds meer wegtrekkend was mijn hoofd helder genoeg om een flinke leesaanvoer tot zich te nemen; ik las maar liefst 138 boeken in deze 52 weken. Vooral historisch natuurlijk, een fijne dosis non-fictie en biografieën, een paar kinder- en young adultboeken en eigenlijk maar heel weinig boeken in de categorie ‘Mwah’. Een goed leesjaar, ik zei het al. Ik ben dan ook behoorlijk streng geweest bij het uitzoeken van de leestips, want anders werd het een te lang blog. Maar als je zoveel moois leest, dan moet je daarvan wel iets delen. Bij deze!

Fictie

Als eerste de fictie, waarbij ik van leuk naar leuker naar geweldig naar moet-je-echt-lezen-anders-mis-je-iets-dat-je-leven-mooier-maakt ga.

The Heretic’s Daughter- Kathleen Kent

Een mooi boek, gebaseerd op waargebeurde feiten uit de familie van de schrijfster. Beschreven wordt de aanloop van een van de eerste heksverbrandingen in het beruchte Salem door de dochter van een van de zogenaamde heksen. Ondanks dat je als moderne lezer al weet wat er staat te gebeuren, blijft het boeien. Uiteindelijk is het een verhaal over liefde en geloof in het goede, hoe sterk de donkere kanten van de menselijke natuur ook mogen zijn.

The 19th Wife – David Ebershof

The 19th Wife is vooral intrigerend. Het mysterie achter wat er gebeurde met die 19e echtgenote, maar met name de Mormoonse cultuur van wat men vroeger ‘veelwijverij’ noemde en tegenwoordig iets politiek correcter polygamie. Wat bezielt mensen om zulke huwelijken aan te gaan? En hoe is het om op te groeien in zo’n beklemmend milieu? Dit fascinerende boek gaf mij een glimp van een antwoord op die vragen.

best of 2019
The Mesmerist – Barbara Ewing

Ewing’s boek leest als een biografie. We volgen het leven van Cordelia en Rillie, twee actrices op leeftijd, die in Victoriaans Londen een bedrijf opstarten waarin ze aan mesmerisme doen, de voorloper van de hypnose. Want in die tijd (en is er heel veel veranderd? Volgens de schrijfster, die zelf ook actrice op leeftijd is, niet) was er voor vrouwelijke actrices na een bepaalde leeftijd nog maar bar weinig rollen over. Ze moeten dus iets verzinnen om uit het werkhuis te blijven.

En dat doen ze! Wat er dan gebeurd? Een verleden dat hen (vooral Cordelia) lijkt in te halen en een moord bepalen de rest van dit verhaal waarin de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen weer pijnlijk duidelijk is. En goed nieuws: er blijkt een volgend deel te bestaan! Voor wie, net als ik, aan het einde van dit boek nieuwsgierig is hoe het de hoofdpersonen verder vergaat.

Falling Angels -Tracy Chevalier

Falling Angels vond ik op een andere manier fascinerend. Het boek speelt begin deze eeuw in twee verschillende gezinnen en enkele buitenstaanders, waarbij je telkens een stuk leest vanuit het oogpunt van een van de personages. We volgen hen gedurende een paar jaar, in de opbouw naar dramatische gebeurtenissen die iedereen zal tekenen op een andere manier.

Deze vorm werkt perfect bij dit verhaal. De beklemming, dat je voelt dat er iets gaat gebeuren is bijna vast te pakken en na de dramatische ontknoping is het einde van een breekbare schoonheid, die mij terug doet denken aan een ander Chevalier boek. De onschuld was altijd mijn all time favourite van haar, maar na Falling Angels weet ik dat niet helemaal zeker meer. Dikke vette tip dus!

Non-fictie

Ik las in 2019 behoorlijk wat non-fictie, waaronder een paar die misschien wel de beste zijn die ik ooit las en eentje waarvan ik zeker ben dat het de beste is. Een top drie, van brons naar goud. Met als eervolle vermelding nog even snel Taal voor de Leuk van Paulien Cornelisse en Shoes were for Sundays van Molly Weir (de laatste een autobiografie over opgroeien in bittere armoede in de crisistijd van de jaren 30 van de vorige eeuw.)

Mary Roach Bonk
3. Bonk! The Curious Coupling of Sex and Science – Mary Roach

Een waanzinnig leuk, boeiend en vooral grappig boek over de wetenschappelijke kant van van dattum. Over vrijen en alles wat daar om heen hangt dus. Zelden heb ik zoveel geleerd terwijl ik dubbel in mijn stoel lag van het lachen. Een winnende combinatie wat mij betreft. Dezelfde schrijfster schreef een soortgelijk boek over de dood. Niet een boek dat ik normaal uit de kast zou trekken, maar als iemand dit op een gebalanceerde manier zou kunnen, dan is zij het wel.

Terry Jones Medieval Lives
2. Terry Jones’ Medieval Lives – Terry Jones, Alan Ereira

Wat kan ik zeggen? De man is een legende. In de jaren 90 (of was het begin jaren nul?) keek ik naar de documentaireserie die Terry Jones presenteerde over het leven in de middeleeuwen, geïllustreerd aan de hand van verschillende stereotypes: de ridder, de jonkvrouw, de nar, etcetera. Op mijn zoektocht naar deze serie op DVD (mislukt) kwam ik het bijbehorende boek tegen.

En dat boek is randje geniaal wat mij betreft. Humoristisch, duidelijk, vertellend, precies zoals ik mijn geschiedenislessen wil. Ik heb intens genoten van dit boek, en raadt het aan voor iedereen die van geschiedenis houdt. En voor iedereen die daar niet van houdt. Zo goed is het!

De tijd in kleur
1. De Tijd in Kleur – Dan Jones, Marina Amaral

Het boek dat mijn ogen opende in 2019 is een keertje niet tweedehands maar was toen ik het kocht net uit. Een koffietafelboek, groot formaat, in de gewichtsklasse: ‘Spieren nodig bij optillen’. En een boek waarbij voor de verandering het beeld belangrijker is dan de woorden. Anders gezegd: de tekst geeft de achtergronden bij de beelden, maar die beelden zijn het eigenlijke verhaal. Titel? De Tijd in Kleur.

Dan Jones, de in leren jack gehulde historicus, schrijver en presentator die ik tijdens mijn bezoek aan York begin dit jaar op nog geen twee meter afstand passeerde (en daarvan fangirlend de pan uit flipte 😉 ) schreef de teksten, Marina Amaral kleurde de foto’s in. Want daar gaat het in dit boek om. Samen kozen Amaral en Jones foto’s van het begin van de fotografie tot een eeuw later, foto’s die een breed beeld geven van de geschiedenis en ontwikkeling in die honderd jaar en deze foto’s werden ingekleurd en per decennium in het boek gezet.

De tijd in kleur

Als je het zo leest denk je wellicht “Ok, het zal wel.” Maar dat is nu net het punt. Dit is een boek dat je niet (alleen) moet lezen, maar moet zien. Want zolang een foto zwart wit is, is het een oude foto, een stuk geschiedenis. Bijzonder misschien, interessant, leerzaam, maar iets dat van ons afstaat. Zodra diezelfde foto is ingekleurd is die afstand weg. Het is bijna magie! Dit is wat ik ervaren heb bij het lezen (bekijken!) van dit fenomenale boek. De foto’s werden in kleur ineens echter, de mensen van vlees en bloed, gebeurtenissen tastbaar. De geschiedenis dichtbij. Dit boek was oprecht een ontdekking.

De tijd in kleur

Ik had van te voren niet kunnen bedenken dat een paar ingekleurde foto’s zo’n effect zouden kunnen hebben. In alle eerlijkheid kocht ik het (bij mijn favoriete boekenwinkel! Ik hartje Groenendijk in Steenwijk) omdat ik net een grote stapel tweedehands boeken had gekocht en er nog wel eentje bij kon, omdat de voorpagina er mooi uit zag en (vooral) omdat het van Dan Jones was. Dat het een deel van de wereldgeschiedenis bijna letterlijk levend zou maken, ik bijvoorbeeld Tolstoj op een foto zijn kleinkinderen een verhaal zou zien vertellen alsof ik naar een foto van mijn eigen vader met zijn kleinkinderen kijk, of naar Amelia Earhart in haar vliegtuig alsof ik kijk naar een foto van mijn dochter via Whatsapp, alles zomaar live in mijn eigen woonkamer, dat had ik niet verwacht. Dit boek was de bonus van mijn hele leesjaar. De aanschafprijs vond ik pittig (want ja; koffietafelboek) maar het is het zo, zo, zo waard. Trakteer jezelf. Doe het gewoon. Zeg maar dat het van juf Jolanda moest.

En na twee volle blogs met leestips, ben ik natuurlijk benieuwd wat jullie de afgelopen tijd lazen. Welke tips hebben jullie voor mij? Ik hoor het graag!

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren