Pagina’s

Terry Jones / misdaadmysteries

Machthebbers en misdaadmysteries: Juf Jolanda’s nieuwe Ogmaproject.

Al een hele tijd speel ik met het idee een nieuw boek te gaan schrijven (er ligt er nog een klaar om te publiceren, maar schrijven is altijd leuker dan een boek uitgeven, believe you me.) Dat nieuwe boek zou dan een boek worden over alle Engelse koningen en koninginnen die ooit op de troon hebben gezeten. Een combinatie van liefde voor geschiedenis, een fascinatie voor het bizarre fenomeen van koningshuizen en uiteraard het feit dat ik verstokte anglofiel ben. Maar hoe en waar te beginnen? Over de eerste vraag die je jezelf schijnt te moeten stellen als je een boek wilt schrijven, namelijk ‘wie zou dit boek willen lezen?’, heb ik me maar niet gebogen. Struisvogelpolitiek, ik weet het, maar ik doe aan zelfbehoud. En waarom zou ik me, burn-out achter de rug, mantelzorger van een zorgintensief kind, en met drukke baan, in godsnaam wagen aan een groot project als Een Nieuw Boek Schrijven? Met hoofdletters, ja. Zo pak ik zaken in zo’n geval aan: groots.

Eurekamomentje

Toen kwam daar ineens een brainwave; zo’n zeldzaam moment van heldere creativiteit. Ik was – heerlijk verstandig – aan het leesmediteren; mezelf verliezend in een boek, ter rust en ontspanning. Een historische detective, u weet wel, mijn specialiteit. Toen ik in dit verhaal een verwijzing las naar een bepaalde koning en koningin, wist ik direct wie zij waren. Bovendien wist ik in één moeite door welke rol deze zelfde monarchen speelden in een andere historische reeks. En opeens realiseerde ik me wat ik wilde doen. Geen boek schrijven, maar gewoon korte (op z’n Jolanda’s dan wel, ik blijf lang van stof) stukjes, over verschillende Engelse koningen en koninginnen, maar dan gekoppeld aan historische detectives. Als achtergrondinformatie, voor mensen die er wat meer van willen weten. Et voilá: een nieuwe Ogma serie is geboren.

De koning en het verhaal

Ik ben niet de enige die van historische fictie houdt; de stroom van nieuwe boeken houdt niet op, om over de hoeveelheid in kringloopwinkels nog maar te zwijgen. Binnen de historische fictie is de historische detective een enorm populair genre; er zijn zoveel verschillende boeken en series dat ik het niet kan bijhouden. Ik leg sinds januari 2016 historische detectives langs de Cadfaelmeetlat en nog zijn er tientallen, wat zeg ik: honderden die ik niet gelezen heb. Geen gebrek aan materiaal dus.

Terry Jones

In sommige van deze historische detectives spelen de heersende vorsten een grote rol in het verhaal. Er worden aanslagen gepleegd op koningen of diens vriendjes, er dreigen opstanden tegen de machthebber, of er zijn andere koninklijke intriges waarbij de hulp van speurders nodig is. Maar ook in de reeksen waarin de historische detective misdaden oplost die niet (rechtstreeks) met de koning van dat moment te maken hebben, speelt deze monarch wel degelijk een rol. De koning instigeert oorlogen en bedenkt wetten en regels die invloed hebben op het leven van iedereen in die tijd. De conflicten die hierdoor ontstaan zijn soms gewapende conflicten tussen burgers, maar hebben hun oorsprong in onvrede over de heersende klasse. Dit alles heeft grote weerslag op de gewone man uit een bepaalde tijd.

De schrijvers van historische detectives gebruiken diverse historische gebeurtenissen als achtergrond voor hun plot en weven het geheel tot een (meestal) interessant en spannend verhaal. Ik ga voor Ogma nu een paar draadjes uit dat weefsel plukken en iets meer over die achtergronden vertellen. Een literair geschiedenislesje dus, met een detectivesausje.

Keuzes, keuzes

Met dus een overvloed aan materiaal voor handen heb ik wel keuzes moeten maken. Je kunt niet alles vertellen immers. Ik heb daarom gekozen om me te beperken tot één gebied en één startpunt van waaruit ik vervolgens verder ga in de tijd, richting de onze.

Dat gebied – het zal geen verrassing zijn – is Engeland. Dit betekent dat ik de Sister Fidelmareeks, hoewel een van mijn favorieten, niet ga behandelen omdat deze in Ierland speelt. Ook Schotland en Wales laat ik buiten beschouwing, tot het punt dat deze bij Engeland gevoegd worden om uiteindelijk Groot-Brittannië te vormen.

Daar!

Engeland dus. En dat startpunt? Heb ik lang over nagedacht. Het vroegste verhaal, spelend in Engeland, die ik op het moment van schrijven behandeld heb in de Dekselse Detectiverubriek hier bij Ogma begint in 1135. Maar om die situatie goed te begrijpen moet je weten wat daaraan is voorafgegaan. Hoe ver moest ik dan teruggaan?

Engeland begon ooit als een deel van een eiland met een paar Keltische stammen, dat op verschillende momenten binnen gevallen werd door Romeinen, Vikingen, Saksen en Angellen. Allemaal hadden ze een (soort) koningen als heersers, hoewel maar over een deel van het hele land, want Engeland als geheel bestond nog niet.

Toen ik het eerste deel van de Canterbury  Tales Mysteries van Paul Doherty las, waarin een zekere William de Normandiër wordt genoemd, besefte ik dat ik er niet onder uit kom. 1066, slag bij Hastings. Een klassiek startpunt en dus cliché. Veel Engelse geschiedenisboeken beginnen daar en vergeten de Angelsaksische geschiedenis van daarvoor, door Paul Doherty zo treffend beschreven in de boeken rondom Uthred, op Netflix verfilmd in The Last Kingdom. Maar die serie heb ik (nog) niet beoordeeld in de Cadfaelmeetlat, en bovendien, als ik heel eerlijk ben, weet ik niet genoeg van deze periode voor de invasie van de Normandiërs om er vol vertrouwen over te kunnen schrijven. Daarnaast vinden Terry Jones en Alan Ereira in hun boek Terry Jones’ Medieval Lives ook dat deze invasie het land zo fundamenteel veranderde, bijna letterlijk van de ene dag op de andere, dat 1066 het wel moet zijn: mijn startpunt.

Vanaf vandaag dus onregelmatig verschijnend op Ogma.nu: Monarchs and Murder, de achtergronden bij de historische detectives. Ik heb er nu al zin in. Zijn jullie ook zo dol op geschiedenis?!

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

One Comment

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren