Pagina’s

Boekentips

Opgespaarde boekentips: 2018

In 2018 en 2019 las ik in totaal 234 boeken. Helaas kwam ik aan het einde van beide jaren niet toe aan een jaaroverzicht, bij uitstek de gelegenheid om aan het oude jaar tips te delen. Omdat ik de laatste tijd wat van mijn schrijfachterstand aan het inhalen ben en bij mijn kekke kastbijdrage nog tips schuldig was, bij deze een heel blog met must read tips naar aanleiding van wat ik in 2018 las (2019 volgt later.) Doe er je voordeel mee! (Of negeer compleet als mijn voorkeuren niet de jouwe. Dat mag ook.)

Historische speurder

De historische detective die ik in deze periode ontdekte en waar ik nog niet over heb geschreven hier op Ogma is de Amelia Peabody reeks. Amelia is een archeologe die aan het einde van de Victoriaanse tijd eerst alleen, later samen met haar man naar Egypte afreist. Ze doet hier niet alleen archeologisch onderzoek maar lost ook her en der misdaden. Een en ander heeft een Indiana Jones-achtige vibe, maar dan met een vrijgevochten, eigenzinnige en goedgebekte Victoriaanse dame in de hoofdrol. Ik moest regelmatig hardop lachen om miss Peabody’s gevatte uitspraken, en dat is altijd een goed teken.

Deze reeks gaat een beetje richting het cosy genre, maar de plots zijn pakkend genoeg en de personages sterk genoeg om daar nog net wat bovenuit te stijgen. Een laatste pluspunt wat mij betreft is het feit dat Amelia niet stilstaat in de tijd maar gewoon ouder wordt. In het eerste deel is ze jong en vrijgezel, in het laatste deel is ze middelbaar, getrouwd en heeft een volwassen zoon en pleegdochter en verschillende kleinkinderen. Voor mij maakt dat de reeks menselijker, en is het leuk om betrokken te raken bij de karakters. Ben je net als ik een historische detective, en vind je een luchtig tussendoortje lekker op zijn tijd, dan is dit perfecte zomerkost.

Lev Grossman
Tienerkost en a-typische detective

In de categorie “gewoon” prettig om te lezen heb ik twee tips. Als eerste The Magicians van Lev Grossman. In een paar woorden: een YAL Harry Potter, maar dan met meer sex. En drugs. En onderlinge verwikkelingen. Fantasy dus, maar dan voor mensen die de kinderboeken ontgroeid zijn.En hun lerares (of ouders) 😉 Een leerling die het boek van mij leende wist me te vertellen dat het een boek uit een serie is, die ook nog eens verfilmd is.

Waar deze in Nederland dan te zien zou zijn, weet ik dan weer niet, maar dat het het eerste deel van een trilogie is verklaart mijn onbevredigde gevoel bij het einde. Want net als vroeger die meneer bij Jiskefet hou ik niet van open eindes. Vind jij dat nou geen probleem, of heb je wel zin in de hele trilogie, dan zou ik dit boek in je vakantiekoffer stoppen. Of in die van meereizende tieners.

Als tweede Started Early, Took My Dog van Kate Atkinson. Hoewel er flashbacks zijn niet echt historisch en hoewel het een soort van detective is, is het tegelijkertijd niet iets dat typerend is voor het genre. Desondanks – of eigenlijk daardoor – superleuk om te lezen. Het boek, die zijn titel ontleend aan een Emily Dickinson gedicht, bevat een detective, een voormalige politie-agente die nu in de beveiliging werkt, onverwachte besluiten, onverwachte familie en een onverwachte hond. What’s not to like?

Started early took my dog

Nou ja, ik bleef wel met een paar vragen over na afloop. Helemaal perfect vond ik het boek niet. Maar het was fijn om met alle mensen uit het verhaal mee te leven. En met die hond natuurlijk. Misschien wel vooral met die hond. Dus wie zin heeft in een a-typische detective, met a-typische personages: lezen dit boek.

De TopTips van 2018

Er waren er ook (vaak historische) boeken die nu eens niet uit een reeks waren maar die mij om de een of andere manier diep raakten of die me zo boeide dat ik er nog lang mee in mijn hoofd zat. Ik schreef op Ogma al eens eerder over In the Company of the Courtesan van Sarah Dunant en het sprookjesachtige The Museum of Extraordinary Things van Alice Hoffman. Die laatste heeft een plaatsje veroverd in mijn lijst van all time favourites, en daar kom je niet zomaar op. Omdat ik er hier al eerder over schreef zal ik dat nu niet doen, maar als je ze nog niet gelezen hebt: doe dat vooral. Spreekt Italië in de Renaissance je aan dan Dunant’s boek, is de New Yorkse freakshowwereld rond 1911 meer je ding, dan Hoffman’s prachtige verhaal. Heb je tijd over, dan gewoon alle twee.

Twee laatste tips vallen in dezelfde categorie; boeken die je bijna niet weg kunt leggen, die iets met je doen en die je nog lang nadat je de laatste bladzijde dichtsloeg bijblijven. Her Fearful Symmetry van Audrey Niffeneger was het allereerste boek dat ik in 2018 las en het raakte me diep. De angst om te verliezen, het verlies zelf en wat daarna komt. Ik voelde verdriet en ontroering bij dit verhaal dat begint bij een overlijden. Ik sloeg het boek dicht met een warm gevoel. Alsof ik door het lezen ervan een stukje completer werd. Sorry voor wie het nu te wollig wordt, maar zo was het. Het is een boek over de liefde, over identiteit, de wil om te leven, over geheimen en over zussen. Als je de kans hebt: lezen. Echt waar. Het boek is overigens van na haar bekende The Time Traveller’s Wife, dat ik pas een jaar daarna las, maar van die twee (en ze zijn beide echt prachtig) bleef dit boek mij het meeste bij.

The miniaturist

Als laatste tip voor vandaag The Miniaturist van Jessie Burton. Altijd leuk om te lezen: een boek dat zich afspeelt in (17e eeuws) Amsterdam, geschreven door een Engelse. Verfrissend om iets uit onze cultuur beschreven te zien door iemand met een totaal andere achtergrond. Burton doet dat goed en volgens mij historisch correct, maar toch is dat niet wat mij het meeste pakte. Dat is namelijk het mysterie. Wie maakte die kleine huisjes nou? En waarom? En wat gebeurde er precies?! En: hoe gaat het aflopen?!?!

Ken je dat, die spanning, die maakt dat je door blijft lezen, ook al weet je dat het al uren na je bedtijd is, je kinderen je veel te vroeg gaan wakker maken en je waarschijnlijk spijt gaat krijgen? Dat was er dus bij dit boek. En onder die spanning zat meer. Oprechte betrokkenheid bij de personages, het gevoel een stukje met hen mee te lopen, of in de kamer ernaast door het raam mee te kijken met wat er gebeurd. En volgens mij heb je als schrijver iets goeds gedaan als je lezers het gevoel hebben er bij te zijn. Ook dit boek is dus echt de moeite van het lezen waard.

Het jaar 2018 was een goed leesjaar voor mij, maar 2019 was de overtreffende trap. Als je dacht vandaag veel tips te hebben gekregen, wacht maar tot je die van 2019 ziet! Vragen jullie dit jaar ook weer boekenbonnen voor je verjaardag? Want er is nog zoveel moois dat ongelezen op ons ligt te wachten… Volgende keer dus meer!

Uitgelichte foto credits: Pixabay

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

One Comment

  • Justin Case

    24 augustus 2020 at 17:40

    Hartelijk dank weer voor al die heerlijke tips! Het eerste boek heb ik al weer van de bieb geladen. Zo verleng ik nog even mijn vakantiegevoel.

    Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren