Pagina’s

het huis met de judasboom

Het huis met de Judasboom

Af en toe stuit je op een parel van een roman. Eentje die je ademloos door laat lezen en je stil laat zijn van schoonheid. Het huis met de judasboom van Laura McVeigh is zo’n boek.

De laatste jaren las ik vooral non-fictie in een nimmer te stillen honger naar meer-weten over opruimen, besparen, gezondheid en pratenmetbomen en oude wijsheden in een nieuw jasje. Hoe leerzaam dat ook is, het begint op een gegeven moment wel te voelen als ‘werk’ en ik riep mezelf tot de orde en stond mezelf toe om meer romans te lezen. Ik moest mijn smaak voor romans weer opnieuw leren kennen en een beetje onwennig pakte ik in een impuls deze titel in de bibliotheek. Het kaft was aantrekkelijk, er zat een sticker ‘nieuw’ op en er lagen twee exemplaren, wat zoveel wil zeggen als ‘de bibliotheek verwacht dat dit exemplaar veel geleend gaat worden’.

Verslingerd

Vanaf de eerste bladzijde was ik verslingerd aan dit boek. Hoofdpersoon Afsana is een meisje van 15 en ze neemt je mee in het verhaal van haar en haar familie. Afsana groeit op in Kaboel, Afghanistan in een blauw huis met een judasboom op de binnenplaats. Het verhaal begint bij de geboorte van haar oudste broer Omar en de omstandigheden waarin hij geboren werd: op een koude nacht in februari op een besneeuwde berghelling naast de snelweg van Kaboel naar Jalalabad. Het zegt meteen iets over haar onverschrokken moeder Azita die haar kind daar in de nacht ter wereld bracht. Later wordt het gezin uitgebreid met dochter Ara, zoon Javad, dochter Afsana, kleine Arsalan en baby Sitara. Kleine Arsalan is vernoemd naar de jeugdvriend van Afsana’s vader, die hem als jonge jongen het leven redde en hem hiervoor eeuwig dankbaar was. Wat zijn rol in het leven van het gezin precies is blijft een mysterie. Zowel voor Afsana als voor de lezer.

Afsana is 5 jaar als ze voorgoed uit Kaboel vertrekken. Ze gaan naar haar grootouders, de ouders van Baba. Baba Bozorg (opa) en Madar Bozorg (oma) wonen in een bergdorp. Een kleine gemeenschap in eenvoudige rotswoningen. Het zijn de jaren 90 in Afghanistan, de tijd waarin de Sovjets zich terugtrekken en de Taliban oprukt. Het is bijna niet voor te stellen hoe het leven er toen uit zag, maar met deze roman krijg je er een goede voorstelling van. De ontberingen, het leed, het overleven. We willen bij rampspoed nog wel eens denken ‘gelukkig leven die mensen nog’, maar na dit boek krijg je daar een genuanceerder idee bij.

het huis met de judasboom

Zo leest leest Afsana uit Anna Karenina van Tolstoj, een van de weinige boeken die ze bezit.

“Ik lees een van de gedeelten over Levin – een vreemde ziel, die nooit helemaal gelukkig is en wil dat zijn leven zin heeft. Ik lees die delen vluchtig door, want ik wil meer weten over de relatie tussen Anna en Vronski. Het ergert me, die treurigheid van Levin. Moeten we niet gewoon blij zijn dat we leven? Maar dan weet ik wat me het meest ergert: dat hij gelijk heeft – alleen leven is niet voldoende.”

Leest als een trein

Het verhaal werkt met flashbacks. Afsana reist met haar familie met de trein naar Rusland en in de tussenliggende haltes blikt ze terug op haar leven tot nu toe. Hoe belangrijk die treinreis precies is, wordt halverwege het boek duidelijk. Dit verhaal pakte me meteen en de schrijfster neemt je in een denderende vaart mee. Het verhaal greep me naar de keel, pakte me vast en liet me niet meer los. Het was gewoon jammer dat er een einde kwam aan deze reis.

“Er zijn reizen die we nooit willen maken. En toch gaan we. We gaan omdat we moeten, omdat het de enige manier is om te overleven. Dit is mijn reis, de reis die ik nooit wilde maken. Maar ik heb hem gemaakt. Iets heeft het overleefd. Sommige dingen kunnen niet, zullen niet, vergeten worden. Ze reizen met ons mee tot het einde.”

Dus hup, snel naar de bibliotheek of boekhandel voor je eigen exemplaar!

Opgegroeid met de boeken van W.G. van de Hulst en heeft daar nog steeds een zwak voor. Keek vroeger graag naar Murder, She Wrote en wenste heimelijk dat zij Jessica Fletcher was. Kwam er ooit aardig dicht in de buurt, toen ze logeerde in het huis uit de serie, wat haar vervolgens inspireerde om zelf een moord mysterie te schrijven. Werkt er aan om dat manuscript als boek uitgegeven te krijgen. Leest, schrijft, mediteert en kijkt naar de stand van de maan om zichzelf beter te begrijpen en te duiden en hopelijk wat wijsheid over te brengen naar anderen.

2 Comments

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren