Pagina’s

lezen in tijden van corona

Lezen in tijden van corona: een doorgeefboek

Lieve papa,

Bij deze weer een pakketje met wat spulletjes, nu we jou nog steeds niet kunnen bezoeken. Zolang wij maar zo verkouden blijven en jij de 79 aangetikt hebt is dat in deze rare tijd het beste. Gelukkig heb ik iets leuks gevonden waar met gemak weer een paar uurtjes mee te vullen zijn.

Net zoals jij hou ik erg van historische detectives. Sterker nog, ik vermoed dat het dankzij jou is dat ik daar zo van hou. Genetisch belast. We houden beide van verhalen die zich rond de middeleeuwen afspelen, maar ook van het oude Egypte. Nu heb ik wel een iets andere smaak hierin dan jij, want van de boeken van Christian Jacq die we beide lazen vond ik de laatste tegenvallen, terwijl jij ze erg leuk vond. Ik ben best kritisch denk ik.

lezen in tijden van corona

Een tijdje terug kocht ik een keer een stuk of dertig boeken in een pre-Brexit bestelling bij mijn favoriete online tweedehandsboekwinkel. Zo maakte ik in 1 keer een paar series (bijna) compleet en kocht ik een paar nieuwe, van een van van mijn favoriete schrijvers: Paul Doherty. Die van Brother Athelstan en Hugh Corbett. En de spookachtige Canterbury Tales natuurlijk, die zijn ook zo tof. Nu viel een van die series, een drieluik die gaat over koningin Isabella en koning Edward II, best tegen. Wat te veel hofintriges, ik ben er wat allergisch voor geworden, al dat politieke gekonkel. Daarom hikte ik een beetje tegen de Egyptische reeks aan; bang dat die ook tegen zou vallen.

Afgelopen week ben ik er dan toch eindelijk aan begonnen en gelukkig was het weer zoals ik van P.D. gewend ben. Wat was het leuk om weer even in het oude Egypte ondergedompeld te zijn! De boeken (er zijn er zeven waarvan ik er binnen vier dagen drie las) spelen in de tijd van Hatsjepsoet, de enige farao-koningin, die niet namens haar man of zoon regeerde, maar zelf farao was. Een heel boeiende en bijzondere tijd in de Egyptische geschiedenis.  Paul Doherty zet haar neer als een vrouw met vele gezichten, die kan veranderen van minuut tot minuut.

De echte hoofdpersoon is Amerotke; een rechter en onderzoeker die op last van Hatsjepsoet (in deze boeken wordt ze trouwens Hatoesoe genoemd, de verkorte versie van haar naam) allerlei misdaden moet uitzoeken, en daarna rechtspreken. Ook in deze boeken veel gekonkel en intriges maar de personages en het misdaadplot staan voorop. Die personages maken het verhaal zo interessant. Amerotke dus, maar bijvoorbeeld ook zijn bediende, Shufoy. Shufoy is een man van dwergachtige proporties die door een dwaling van het rechtssysteem zijn neus verloor (de straffen voor stelen waren niet heel subtiel). Ter compensatie daarvan is hij de huishouding van de rechter opgenomen en zorgt voor de luchtiger momenten in het boek. Dan weer heeft hij een zijhandel in amuletten, dan weer vat hij het plan op om geneesheer te worden als ‘hoeder van de anus’ en dan wil hij beroemd worden als liefdesdichter. Kleine man, grote ambities!

In het eerste boek in de serie is Tutmotis I, de man van Hatsjepsoet (Hatoesoe) net overleden en moet zij, samen met haar adviseur Senenmoet, de macht in handen krijgen. Dat dat lukt (spoiler alert) blijkt in het tweede boek. Het liefst zou ik jou alle delen laten lezen, maar helaas heb ik alleen het tweede deel in het Nederlands, en jij leest geen Engels. (jammer!) Ik zou het boek lekker in de tuin lezen (ook al ben je meer een binnenzitter) en even de tijd nemen om je daar te wanen.

lezen in tijden van corona

Paul Doherty schrijft in zijn nawoord dat het fascinerende van de oud Egyptische samenleving is dat het, ondanks dat het drieduizend jaar geleden is, met totaal andere gewoonten en gebruiken, toch soms net is of ze even hier zijn. De mensen van toen weer even weer levend zijn, je kunt zien wat ze voelden of dachten. Dat ben ik met hem eens. Ik hoop dat je er ook mee vermaakt.

Ik wens je fijne dagen, papa, en hoop dat wij straks uitgesnotterd zijn en we misschien dan eens een tuinbezoek kunnen plannen. Tot die tijd een dikke knuffel en veel liefs van Jolanda!

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

One Comment

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren