Pagina’s

Mijn jaar van rust en kalmte – Ottessa Moshfegh

Mijn jaar van rust en kalmte – Ottessa Moshfegh

Eigenlijk zou onze hoofdpersoon gelukkig moeten zijn: ze is jong, slank, mooi, net afgestudeerd, woont in een appartement aan de Upper East Side van Manhattan dat ze – net als alles in haar leven – betaalt van een erfenis. Het is het jaar 2000 in een stad die glinstert van rijkdom en onuitputtelijke mogelijkheden. Desondanks is er een donker, luchtledig gat in haar hart. Wat zou er toch zo vreselijk verkeerd kunnen voelen? Mijn jaar van rust en kalmte is een krachtig antwoord op die vraag.

Lijkt het jou ook zo heerlijk, een winterslaap? Alleen maar slapen in je warme flanellen pyjama, dekbed over je hoofd. Geen verantwoordelijkheden, geen boodschappen die gedaan moeten worden, kinderen die door weer en wind op de bakfiets overal naartoe gebracht moeten worden, zeurende collega’s, verstopte toiletten… Nou ja, je snapt me wel.

Corona

Dit schreef ik dus voor de coronacrisis uitbrak. Op dit moment zit ik in sociale isolatie, want ik woon in Noord-Brabant. Aangezien alle scholen, horeca en sportgelegenheden dicht zijn is onze nieuwe favoriete ‘hangout’ de supermarkt. Want stel je voor dat je toiletpapier opraakt. Het is een bijzondere tijd.

Mijn jaar van rust en kalmte – Ottessa Moshfegh

Mijn jaar van rust en kalmte sluit op een bepaalde, bevreemdende manier aan op de huidige situatie. Met behulp van flinke ladingen pillen slaapt de hoofdpersoon dag en nacht. Die pillen regelt ze via haar psychiater, die zelf overigens ook een goede psychiater kan gebruiken. Ze ziet bijna niemand, eten doet ze amper nog en haar pillen haalt ze bij de drogist om de hoek. In het midden van de nacht, in haar pyjama. Die ze overigens ook overdag draagt. Want hey, winterslaap.

Wees

Het zal je waarschijnlijk niet verbazen, maar de hoofdpersoon is niet echt gelukkig. Op haar 20e was ze al wees. Haar vader overleed aan kanker, haar moeder aan de gevolgen van alcoholmisbruik. Ze mist ze niet echt, hun relatie was niet bepaald goed. Ze heeft zelf eigenlijk maar 1 echte relatie gehad, en hey, ook die was niet fantastisch. Ze heeft 1 vriendin, maar om haar geeft ze ook bar weinig. Na haar afstuderen heeft ze even een baantje gehad, als receptioniste bij een kunstgalerie. Ze lag echter meer te pitten in de voorraadkast en daarom mocht ze het pand al gauw weer verlaten. Als ik me zo voelde zou ik ook aan de pillen gaan, denk ik.

Mijn mening

De mening van het DWDD-boekenpanel ‘Vanaf het eerste moment dat ik het boek vastpakte, hield ik ervan.’ deel ik helaas niet. Het is zeker goed geschreven, maar ik heb het als benauwend en deprimerend ervaren. Wat logisch is, de hoofdpersoon lijdt natuurlijk aan een depressie. Haar zelfverkozen eenzaamheid greep me aan. Het zette me absoluut aan het denken, zeker in deze coronatijden. Over de leegheid van ons bestaan en het belang van verbondenheid. Over mijn eigen leven en hoe blij ik ben dat het bijna lente is. Over de noodzaak van toiletpapier en de behoefte aan een lange wandeling in het lentezonnetje.

In het dagelijks leven is zij druk met tekst als Marketing Communications Manager, maar ’s avonds reist zij met Josje en een bak thee naar verre oorden in langvervlogen tijden. Op zaterdagochtend spreekt ze audioboeken in bij Dedicon, voor mensen met een leesbeperking. Favoriete boeken zijn sprookjesachtig mooi, barsten van de ontberingen en lopen als het even kan, goed af. En de hond gaat dus niet dood! O ja, ze werkt ook nog aan haar eerste verhalenbundel.

One Comment

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren