Pagina’s

wat leest Astrid

Wat lees je zelf graag

Ergens in de zomervakantie sloeg de twijfel toe. In mijn vorige blog voor Ogma schreef ik dat ik toch besloten heb om mijn boek zelf uit te geven. Maar dan. Dan krijg je twee afwijzingen te verwerken. En natuurlijk dacht ik vooraf heel stoer ‘maakt niet uit, ook als ze me wel willen uitgeven, dan ga ik het nog zelf doen.’ Maar als het definitieve nee in je mailbox zit, dan voelt dat toch niet goed. En dat is voorzichtig uitgedrukt….

Lezersonderzoek

Ik kreeg een hele tijd niets op papier. Of niets – weinig. Ik schreef een enkel blog en ik probeerde om een nieuwe openingsscène voor mijn boek te schrijven. Dat sprak ik namelijk af met de redacteur die ik inschakelde. Maar nieuw voelde als oude wijn in nieuwe zakken – iets aangepast, maar in de basis nog hetzelfde. En toen nam de twijfel serieuze vormen aan. Kan ik het wel, een boek schrijven? Waarom wil ik dit eigenlijk? Gaat iemand het lezen? En als ik hier dan mee door wil, welke vorm moet ik kiezen? Ik besloot een lezersonderzoek(je) te houden op mijn blog. Daaruit bleek dat welke vorm ik ook zou kiezen, er zijn in ieder geval genoeg mensen die het sowieso gaan lezen.

wat leest Astrid
Duivelse vraag

Een van mijn lezers stelde de wedervraag ‘wat lees je zelf graag? Misschien moet je jouw boek die vorm geven.’ Een duivelse vraag. Want ik lees vrijwel alles en kan net zo genieten van De zeven zussen als van La Superba. Alleen: op andere momenten. Tijdens een drukke werkweek lees ik in de trein naar huis liever De hongerspelen dan Tolstoj, maar tijdens een rustige vakantie is het omgekeerd.

Een paar weken later kreeg ik weer die vraag, wat ik zelf dan graag las. En na wat doorpraten bedacht ik dat als ik maar een genre mag noemen, dit toch dystopische boeken zijn. ‘De wat?’, vroeg mijn gesprekspartner. Nou de boeken waarin de wereld echt bijna is vergaan en je nog een kleine groep overlevenden hebt. Zoals De hongerspelen dus, maar ook Divergent, The book of M en The power. Zelf reken ik ook The walking dead tot dit genre. Al zal niet iedereen dat met me eens zijn.

Zombies in Innsbruck

‘En wat zou als er in Innsbruck ineens zombies rond zouden lopen, of een dodelijk virus uit de bergen meekomt met de klipgeiten?’ Daar moest ik hard om lachen. Het zou wel een compleet andere invulling zijn van het verhaal dat ik tot op dat moment geschreven had. Maar ik hoefde er niet lang over na te denken. Iets waar je gek op bent, dat moet je niet na willen maken vind ik. Dan kan het bijna alleen maar tegenvallen. Maar toen ik ging nadenken over waarom ik nu zo verslingerd ben aan dit genre. En dat is vooral door het gedrag dat de overlevenden vertonen. Ze moeten op elkaar vertrouwen, maar er komt altijd een punt dat er of een andere groep overlevenden ten tonele wordt gevoerd, of dat er in de groep onenigheid ontstaat, of dat de vrouwen de mannen gaan haten of de mannen de vrouwen compleet gaan overheersen. Kortom: de overlevenden gaan elkaar tegenwerken, er ontstaat wantrouwen, jaloezie, vaak breken er gevechten uit en eigenlijk is het ieder voor zich en niemand voor ons allen.

Ineens sprong er een lichtje aan. Jaloezie. Intriges. Wantrouwen. Eenzaamheid. En dat gesitueerd in de bergen van Oostenrijk. Geen zombies, vampieren of een dodelijk virus – maar ook zonder die elementen kunnen mensen elkaar gaan tegenwerken. Met hernieuwd vertrouwen in mijn verhaal begon ik opnieuw te schrijven. En nu, twee weken na dat moment, is er een nieuwe openingsscène klaar. Nu de rest nog.

groetjes Astrid

Ogma is een boekenblog vol verhalen over stoere boeken, oude boeken, soms wat nieuws en soms boeken waar je écht even je best voor moet doen om een exemplaar in handen te krijgen. De vaste redactie bestaat uit Tineke, Jolanda, Mirjam, Simone, Anita en Jan-Rutger en soms maken ze gezamenlijke artikelen of is er een gastblogger. Die blogs vind je onder dit profiel. Enjoy!

4 Comments

  • Wieneke

    13 september 2019 at 08:35

    Ga er nou gewoon eens van uit dat je zelf veel plezier aan het maken van (the making of) moet hebben. Ik moet ineens denken aan een mevrouw, die op een aquarelcursus zat (waar ik dus ook aanwezig was) en die alleen maar bezig was met de latere verkoop van haar werken. Als er iets klaar was, dan begon ze al over de prijs. Die mevrouw was in mijn optiek niet goed doende, want het was nog maar de vraag of ze echt lol in het schilderen had. De lerares werd er ook doodmoe van, maar was te zachtaardig om het mens met de voeten op de vloer te krijgen, dus heb ik het maar gedaan. Daarna was ze erg boos op mij. Tja, de boodschapper wordt niet altijd gewaardeerd 🙂

    Beantwoorden
    • anitawillems

      21 september 2019 at 14:54

      Het plezier van zelf maken! Dat levert meer op dan de besparing zelf of de opbrengst (bij verkoop).
      Dat moet wel een spectaculaire aquarelcursus zijn geweest 🙂

      Beantwoorden
    • Astrid

      3 oktober 2019 at 12:00

      Hallo Wieneke, je hebt wat bij me losgemaakt 😉 Ik las jouw reactie en toen dacht ik ‘nee, ja, of toch..’ Ik ben het namelijk helemaal met je eens – je moet vooral lol hebben in wat je doet. Als je alleen maar denkt aan een bestseller schrijven, of een schildereij dat goed verkoopt, dan wordt het werk in plaats van een hobby. En misschien maak je uit mijn blogs op dat ik vooral bezig bent met mijn lezers – maar tijdens het schrijven is dat toch echt niet zo. Ik heb het maar uitgelegd in een blog 🙂 https://www.astridhabraken.nl/lezerspubliek/

      Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren