Pagina’s

Vive la vintage France

Het is 1955 en tijd voor warmere oorden! En een hel van een reis kan ik je vertellen, tenminste vanuit een 2019 bril gezien doet zo’n jaren 50 bus er eindeloos over om naar de Cote d’Azur te komen. De eerste vier pagina’s van het dagboek gaan dan ook enkel over de reis naar het zuiden van Frankrijk, maar De Jong Tours wist toch wel mooie plekjes te vinden voor overnachtingen en tussenstops.

Van Valence ging het via de nougatstad Montelimar naar Avignon, waar we ook weer uitgestapt zijn. Van deze plaats hier een kaart (luchtfoto) waarop de “Port d’Avignon’ en het paleis van de paus.

Port d'Avignon

Er zijn namelijk een tijd twee pausen geweest. De ene woonde evenals nu in Rome, terwijl de andere paus in Avignon woonde. Van Avignon reden we via Aix en Provence naar St. Maximin onze laatste halte voor het eindpunt van de reis. In deze laatste plaats was het kermis. Het was er een vrolijke boel. En er waren prachtige meisjes bij de bron midden in het dorp. De jeugdige leden van ons gezelschap gingen er een beetje met water spelen en velen kwamen kletsnat in de bus terug. Dit is echter in het zuiden van Frankrijk niet erg want door de warmte is men direct weer droog. Op ons laatste traject kregen we evenals ‘s morgens last van een lekke radiateur. De stoom van het kokend water deed de ramen van de bus beslaan. Bij een boerderij stopten we om water te halen. Dit moest midden uit het land uit een put komen. De mensen die voor aan in de bus zaten gingen met chauffeur J. mee om het water met flessen uit de put te halen. Zelfs oude opa (83) liet zich niet onbetuigd en maakte tweemaal de tocht naar de put. Bij St. Raphael zagen we voor het eerst de Côte d’Azur – palmen enz hadden we al eerder gezien. Maar de werkelijkheid zoals ook nevenstaande kaart laat zien overtrof onze stoutste verwachtingen.

Cote d'Azur

Dit jaar was het nogal slecht geregeld met de slaapgelegenheden. Eerst was er geen plaats op het tentenkamp en moest er uitgeweken worden naar een hotel. Dat was zeer comfortabel, maar toen men viel de volgende nacht het tentenkamp natuurlijk enorm tegen. Van slapen kwam niet veel terecht. Uiteindelijk kregen oom S. en kameraad H. een bungalow toegewezen en dat beviel gelukkig beter. Tegenwoordig worden er sensationele tv programma’s vol gemaakt over dit soort blunders. In dit dagboek wordt het heel feitelijk en zonder klagen vermeld. Net zoals alle pech met de bus ook steeds geen probleem lijkt te zijn, maar eerder gewoon een deel van het programma.

Tijd voor een uitje!

De volgende morgen gingen we per bus naar Monte Carlo enz. Het was een prachtige tocht langs de mooie kustweg. Onze vrouwelijke gids gaf overal prachtige verklaringen bij. Haar Engels was even goed te verstaan als Hollands. Na in Nice even gestopt te hebben kwamen we bij een oude Romeinse ruïne, die was uit de tijd van keizer Augustus. Op de deze foto de ruïne…

Romeinse ruïne

en hier het plaatsje, waarbij de ruïne lag.

plaatsje Zuid Frankrijk

Een groot deel van deze ruïne is opgebouwd met stenen die teruggehaald zijn uit het dorp, daar men vroeger de ruïne gesloopt had om er huizen van te bouwen. Een Amerikaan heeft alle huizen in het plaatsje waarin een deel van de ruïne verwerkt was opgekocht en deze laten afbreken om de ruïne weer op te bouwen. Van deze ruïne gingen we naar Menton, de warmste stad van Frankrijk. Het was er inderdaad zeer heet. In Menton ben ik ook nog even naar de Italiaanse grens geweest.

Italiaanse grens

Van Menton gingen we naar Monte Carlo. In Monte Carlo lagen in de haven de jachten van Onassis en de prins van Monaco. We zijn ongeveer een half uur in het casino geweest. Het was interessant om deze beroemde speelzalen eens te zien. Alle geluid klinkt er gedempt en het is er buitengewoon koel als men naar de temperatuur buiten rekent. De echte spelers zaten op stoelen rond de tafels. Ze tekenen alles aan met rondjes en streepjes. Volgens mij is de loop van het balletje niet te berekenen. Vijf gulden die ik van Hans had meegekregen verloor ik in één keer. Voor mijzelf heb ik toen maar niet weer meegespeeld. Hoewel je er wel zin in krijgt als je er een poosje naar kijkt.

Le jardin exotique

Nevenstaande foto is van “Le jardin exotique”, de exotische tuinen. Dit was ook werkelijk de moeite waard om te zien. Voor de tuin hadden wij een aquarium gezien, maar daar vond ik niet veel aan. We waren om ongeveer zes uur weer thuis. ‘s Avonds zijn H. en ik naar Cannes geweest. We hebben er een gangster film gezien. De hoofdzaak was moord en doodslag.

Zon, zee en strand hoort er natuurlijk ook bij

‘s Vrijdagmorgens zijn we naar het strand gegaan. Het was weer zeer heet, en ik moest nog steeds een beetje uitkijken voor verbranden. Een paar Franse meisjes zeiden “Ook een mooie manier pour ‘s embrunier”. Ze zullen wel gedacht hebben, die knaap wil zeker niet bruin worden, omdat ik mijn shirt steeds aanhield en vaak mijn handdoek over mijn benen legde. Ik heb op het strand mijn brood opgegeten.

En toen ben ik in Mandelieu op stap gegaan om een fiets. Er was echter geen fiets te krijgen. Twee zaken waren gesloten en een derde had niet voor ‘s avonds zeven uur een fiets beschikbaar. Toen heb ik naar La Bocca gelopen, maar daar waren ook geen fietsen meer. Ik heb er toen maar een kilo perziken gekocht. Ze waren lekker, maar ik kon ze niet op. In La Bocca ben ik over het stationsplein naar het strand gegaan. Onderweg heb ik nevenstaande foto nog gemaakt. In Cannes ben ik op een oud hooggelegen gebouw geklommen, waar ik een pracht uitzicht over de haven en de stad had. Opa had mij deze klim aangeraden en ik heb er geen spijt van gehad. Het was werkelijk een prachtig uitzicht.

Cannes
De grens over, koffie en bijzondere ontmoetingen

‘s Zaterdags zijn we naar San Remo gegaan. Eerst gingen we weer de oude route over Nice, Monte Carlo enz naar Menton, waar we nu over de grens gingen. In Ventimiglia dronken we onze eerste kop Italiaanse koffie. Het was goed, maar duur, één gulden per kop. Daarna vertrokken we naar San Remo. Eerst zijn we naar de markt geweest. Alles was er goedkoop, maar je moest ongeveer eerst de helft van de prijs afdingen. Tomaten waren zo groot als meloenen bij ons. Ik kocht er een voor 10 lire en had ik bijna een maaltijd aan. Ook kocht ik een stuk van een soort koek van een vrouw. Er zat vis en alles in en het was niet erg lekker. Jaap spuwde tenminste direct het stuk weer uit dat ik hem gaf. Toen we de markt gezien hadden gingen we de oude stad in. Het was voor ons werkelijk interessant om door deze overdekte, stijgende en dalende steegjes te lopen. We troffen er ook nog een Italiaan die een beetje Frans en Duits sprak. Hij zei dat hij nog nooit naar het buitenland had kunnen gaan. Hij had van zijn tiende af in fabrieken moeten werken en nooit geen tijd gehad om iets te leren.

Eerst zwemmen en dan varen, dit klinkt echt als een zalige vakantie. De avond ervoor is er trouwens weer stevig feest gevierd in de kantine. Die ochtendduik was vast om de kater weg te spoelen.

‘s Zondagsmorgens zijn we eerst gaan zwemmen en toen om half elf met de bus naar Cannes en dan per boot naar St Marguerite en St. Honorat. Eerst gingen we naar het verste eiland St. Honort. Dat was een prachtig klein eilandje en ik had er wel een week willen blijven. De resten van oude zeerovers vestingen waren hier ook nog te zien. Om een uur of drie zijn wij naar St. Marguerite gegaan. Op de foto hieronder staat de gevangenis van het ijzeren masker…

en op de onderste foto het bos van de zeedennen. Op dit eiland hebben we met Willem en zijn vrouw een lekkere kop koffie gedronken. Echter niet zo lekker als wij in Italië gehad hebben.

Zeedennen
Ook deze week vloog voorbij en er stond het gezelschap weer een lange reis voor de boeg. De route is zo zorgvuldig beschreven dat ik hem op een kaart zou kunnen natekenen en volgend jaar zelf zou kunnen rijden.

Onderweg werd nog enige malen uitgestapt, o.a. in Orange, het stamland van ons vorstenhuis. Onderstaande foto is het plein in Orange waar de touringcars stoppen. [..] In een chauffeurscafé aten we nog warme croquette en toen kregen we de laatste etappe naar Leeuwarden. D. zette er flink de gang in en zo waren we om 1.15 in Leeuwarden, waar L. ons al op stond te wachten. Om twee uur was ik thuis en daarmee was onze vacantie naar de prachtige Côte d’Azur weer afgelopen.

En met onderstaande boeken over of uit de jaren 50 zeg ik à plus tard! Over twee weken verschijnt er nog een laatste vintage reisverslag. Ook weer een zonnige bestemming.

Tineke Luimstra. Leest over verwoeste werelden, moord en doodslag, lang geleden, vreemde wezens, knusse Britse dorpjes en stoere vrouwen. Droomt over reizen langs de mooiste bibliotheken ter wereld en haar eigen piepkleine, tweedehands boekwinkel. Heeft meer boeken dan geld, dus is eigenlijk rijker dan een miljonair. Life is pretty much perfect!

One Comment

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren