Pagina's

Miss Anne

Miss Anne – the bestest bulldog ever

“Wat een rare naam voor een hond, Anne!” En bedankt. Altijd leuk, van die mensen die zich met andermans zaken bemoeien. Vooral als hun eigen hond Laura heet. Waargebeurd, lieve mensen. Mochten jullie je afvragen hoe Anne aan haar naam gekomen is: geen idee. Zo heette ze in het asiel. Ik had haar natuurlijk een andere naam kunnen geven, alleen wist ik er geen. En tegen de tijd dat ik er wel een wist, luisterde ze naar Anne. Een beetje dan. 😉

Eigenwijs?

Ja, ik weet dat Franse bulldoggen de reputatie hebben eigenwijs te zijn. Maar dat klopt niet. Aldus dit eigenwijze baasje! Toen ik Anne kreeg, kende ze geen commando’s. Ik weet niet veel van haar achtergrond, maar haar vorige eigenaren hebben beslist niet veel tijd in haar geïnvesteerd. En dus gingen wij op gehoorzaamheidscursus. Na een tijdje kwam ik erachter dat zo’n cursus niet voor honden is. Welnee. Die is voor den mensch.

Want de mens vindt dat z’n hond van alles mot doen en vooral mot laten. Maar het is dan wel handig als dat mens die hond een beetje snapt. Zodat je weet hoe je van jouw kant moet communiceren en hoe je je duidelijk kunt uitdrukken. Na nog wat langer kwam ik erachter dat Anne meestal beter dan ik begreep wat er gedaan moest worden. En dat echt wel wilde doen. Als het niet goed ging, was dat mijn probleem. Want ik had niet altijd (meestal dus) geen tijd of zin om thuis te oefenen.

Miss Anne

En… Anne was net zo snugger (of eigenlijk slimmer, vindt deze moeder) als de herders en tollers en allerlei andere people pleasende honden op de cursus. Lang niet zo nerveus en met een boel zelfvertrouwen. Alleen moest ik wel in haar competenties geloven. Want laten we wel zijn, als jij niet in je hond gelooft, waarom zou die dan iets voor je doen?

Waar komt ze vandaan?

Wat ik weet van Anne? Ik heb haar uit het asiel, daar is ze als zwerver binnengebracht. Ze had een Oosteuropese chip, verwaarloosde ogen en oren en ze heeft ooit pups gehad, want ze had het litteken van een keizersnee. Als de schatting van toen klopte, is ze nu ongeveer 12. De oorspronkelijke eigenaren zijn nooit komen opdagen, maar voor mij is Anne 1 dag (jawel!) geplaatst geweest bij een stel met een kat. Dat was niet zo’n goed idee. Anne heeft daar de kat aangevallen en kon niet alleen zijn. Kortom: exit Anne. One way ticket terug naar het asiel.

Gelukkig zat ik net op het juiste moment op de site van het asiel en kon ik Anne reserveren. Het was ‘love at first sight’ voor ons allebei (ga ik even vanuit, Anne zegt niks) en een paar dagen later was het weer een ‘one way ticket’, maar deze keer naar Grave. En om het maar weer in het Engels te zeggen: “And we never looked back.”

Nu Mme wat ouder is, begint ze meer last van haar rug te krijgen. Ze heeft spondylose, een aandoening waarbij de wervels aan elkaar groeien. Dat is een pijnlijk proces en daardoor loopt ze niet meer zo goed. Een van haar favoriete mannen, de fysio, houdt haar gelukkig op de been. Ze had (bedankt vorige eigenaar/stuk verdriet die haar verwaarloosd heeft) een droog oog. Daarvoor kreeg ze kunsttranen, waarmee ik haar oog vochtig hield. Alleen heeft haar netvlies het onlangs begeven, er zat een gat in. Het oog moest er dus uit en sindsdien gaat ze als Piraat Anne door het leven.*

Adopt don’t shop

Anne vindt zichzelf fantastisch en ik ben het natuurlijk helemaal met haar eens. En met mij heel veel anderen! Er zijn maar weinig mensen die haar ‘lust for life’ en haar zelfvertrouwen kunnen weerstaan. What Anne wants, Anne gets. En zo hoort het ook! Toevallig was het afgelopen zaterdag precies 8 jaar geleden dat Anne en ik samen voor het eerst naar huis reden. Dat hebben we natuurlijk groots gevierd, met iets heel lekkers en een donatie aan een goed doel. Obvi. Want: #rescuedisthebestbreed and #adoptdontshop. Bai!

* Of als Iron Anne Vane, als je deze site mag geloven: http://www.piratequiz.com/result.php

In het dagelijks leven is zij druk met tekst als Marketing Communications Manager, maar ’s avonds reist zij met Miss Anne en een bak thee naar verre oorden in langvervlogen tijden. Op zaterdagochtend spreekt ze audioboeken in bij Dedicon, voor mensen met een leesbeperking. Favoriete boeken zijn sprookjesachtig mooi, barsten van de ontberingen en lopen als het even kan, goed af. En de hond gaat dus niet dood! O ja, ze werkt ook nog aan haar eerste verhalenbundel.

8 Comments

    • Mirjam

      3 juni 2019 at 14:29

      Ja, ze is ouder dan ik toe wil geven, zeg maar… We hebben het hele weekend gefeest (met name met lekker eten) en we hebben net besloten dat er we er een hele week van maken. Misschien wel een maand… 😉

      Beantwoorden
  • Wieneke

    3 juni 2019 at 08:13

    Voor Miss Anne geldt dus: en ze leefde nog lang en gelukkig (zelfs als eenogige pirate). Prachtig, dat ze bij jou terecht is gekomen. Over mensen die dieren verwaarlozen en/of mishandelen kan ik kort zijn: op geen enkele manier goed te praten, want je HOEFT geen dier te nemen. Ze verdienen wat mij betreft zestig enorm harde stokslagen én het verbod om ooit nog een dier te nemen. Je deugt gewoon niet als je een dier slecht behandelt. Punt! En een dikke aai voor Miss Anne van mij.

    Beantwoorden
  • Marion Loffeld

    11 juni 2019 at 14:29

    Hé Mirjam…wat een ontzettend leuk verhaal over Anne! Ik weet ineens heel veel van haar…én jou!😉👍
    Ik wist niet dat jij zo creatief met woorden was. Wat een verassing! Echt leuk!
    Houd me op de hoogte van je boek(je) 😊
    Gr. Marion

    Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren