Pagina’s

Marianne Frederiksson

Anita leest weer eens een roman

Maandenlang lagen er alleen maar non-fictie boeken op mijn nachtkastje. Ik las over dromen, over de overgang, over geld, over meer zelfvertrouwen op het werk (iets met een schorpioen en een schildpad) en opeens had ik er genoeg van. De non-fictie-verzadiging was opgetreden. Het werd de hoogste tijd voor een roman!

Op zo’n moment steekt het vrij nauw welke roman je kiest. Kies je eentje waar je net een recensie over gelezen hebt? Kies je eentje van je to-be-read-pile? Eentje die je al eerder gelezen hebt? Ik grasduinde door mijn plank met nog-te-lezen boeken – ik heb er tegenwoordig een aparte plank voor – en koos voor Marianne Frederiksson. Wegens formaat dat lekker in de hand ligt, precies het goede lettertype voor mij om zonder bril in bed te lezen, wegens in het verleden behaalde leessuccessen van Miss Marianne’s boeken en omdat de eerste paar zinnen gelijk goed bij mij vielen. Die eerste paar zinnen zijn cruciaal, want anders wordt het niks met de overstap van non-fictie naar roman.

Mijn keus was een goeie, want het verhaal pakte me meteen en ik kreeg weer die speciale roman-stemming; dat je wilt weten hoe het verder gaat, dat je elk verloren moment probeert te pakken om verder te lezen.

Marianne Frederiksson
Elisabeths dochter – Marianne Frederiksson

In Elisabeths dochter leren we Katarina kennen. Zij is – je raadt het waarschijnlijk al – de dochter van Elisabeth. Katarina heeft altijd van haar vrije leven gehouden. Zich binden aan een man zag zij niet zitten. Een relatie met een gehuwde man paste veel beter bij haar. Wanneer ze ontdekt dat ze zwanger is, laat haar beschaafde minnaar opeens een heel onaangename kant van zichzelf zien en mept haar het ziekenhuis in. Katarina wordt opgevangen door haar moeder en haar broer en zijn vrouw. Aanvankelijk dacht ik dat daarmee de minnaar – Jack – van het toneel was verdwenen, maar Frederiksson vertelt ook zijn verhaal. Dit geeft een hele mooie gelaagdheid aan het verhaal. Marianne Frederiksson werkt de personages mooi uit; broer Olof, een bijzondere loodgieter, De vrouw van Katarina’s broer is ook een bijzonder personage; opgegroeid bij haar grootmoeder die bekend stond als heks.

Hier en daar zwalkt het verhaal wat. Zo zit er een passage in dat Katarina op een vreselijke koude dag met sneeuw en storm met de auto de weg op gaat om iemand weg te brengen naar een klooster (beknopte uitleg van mij). De hele aanloop wordt zorgvuldig beschreven, over hoe slecht het zicht is en hoe bar en boos het wel is. De spanning wordt behoorlijk opgebouwd, maar er gebeurt uiteindelijk niks. Het is me dan niet helemaal duidelijk waarom die passage in het verhaal zit. Dat gebeurt op meerdere plekken in het boek. Maar dat drukt geenszins de pret van het lezen, want het verhaal leest vlot – mede dankzij de korte alinea’s maar vooral door het verhaal zelf en de personages. Ik heb er in ieder geval veel plezier aan beleefd.

Het geheim van Grace – Delphine Bertholon

Opeens zat ik dus weer volop in het plezier van romans lezen. En dan zie je ze overal hè, die leuke titels, die aantrekkelijke kaften. Ik hou me in, want ik ken mijn grenzen. Toch durfde ik deze wel mee te nemen uit de bibliotheek. Ben er nog niet in begonnen, want ik heb Elisabeths dochter nog niet helemaal uit, maar het achterplat is veelbelovend:

‘1981. Grâce Marie Bataille is een mooie jonge vrouw, vierendertig jaar oud. Ze woont met haar man en kinderen in een klein Frans dorp en haar leven staat in dienst van haar echtgenoot, die vaak moet reizen voor zijn werk. De fundamenten van het jonge gezin worden echter aangetast door de komst van een jonge au pair uit Polen.
2010. Nathan, de zoon van Grâce, komt naar huis om Kerstmis te vieren met de familie, maar dit jaar is alles anders. Nathans vader, die bijna dertig jaar geleden spoorloos verdween, is plotseling weer thuisgekomen. Vanaf dat moment vindt er een aantal geheimzinnige gebeurtenissen plaats.
Het geheim van Grace is een roman die je meevoert naar het Franse familiehuis, waar iedereen weer bij elkaar komt om de geheimen van dertig jaar geleden te ontrafelen.’

Als voorproefje heb ik alvast iets gelezen, om jullie er iets van te kunnen vertellen, daar komen jullie tenslotte voor naar Ogma. Het boek begint met een brief van een vrouw aan een man. Ik moet het achterplat even weer lezen om het te begrijpen. Het is een brief van de au pair aan de vader des huizes (tenminste, dat is een aanname). Daarna springt het verhaal meteen naar 2010 als Nathan thuis komt. Misschien ben ik niks gewend, maar ik ben al gelijk in verwarring. Als ik het achterplat niet had gelezen had ik er helemaal niks van begrepen. Er wordt gesproken over moeder ‘nu’ en er worden op dezelfde bladzijde herinneringen opgehaald aan vroeger. Het ene moment zit moeder in haar stoel en het andere moment ligt ze op bed. Wat? Huh? Waar ben ik?! O wacht, die vrouw in de stoel is zijn zus. U voelt ‘m al aankomen; weinig kans dat ik dit boek ga uitlezen.

Opgegroeid met de boeken van W.G. van de Hulst en heeft daar nog steeds een zwak voor. Keek vroeger graag naar Murder, She Wrote en wenste heimelijk dat zij Jessica Fletcher was. Kwam er ooit aardig dicht in de buurt, toen ze logeerde in het huis uit de serie, wat haar vervolgens inspireerde om zelf een moord mysterie te schrijven. Werkt er aan om dat manuscript als boek uitgegeven te krijgen. Leest, schrijft, mediteert en kijkt naar de stand van de maan om zichzelf beter te begrijpen en te duiden en hopelijk wat wijsheid over te brengen naar anderen.

6 Comments

  • Wieneke

    15 april 2019 at 09:27

    Hm, een boek met vervelende heen en weer spring raadseltjes dus. Die zijn bij mij gauw uitgelezen…. want zo ongeveer op bladzijde 25 ga ik afhaken. Had de auteur maar beter moeten schrijven: eigen schuld 🙂

    Beantwoorden
  • Jolanda

    15 april 2019 at 18:15

    Dat belooft niet veel goeds 😁 Meestal geef ik een boek een bladzijde of 100 voordat ik oordeel. Of 50 als het me echt gaat tegenstaan. Of 4…..ik durfde laatst een boek al na 4 blz. terug naar de bieb te brengen 😅

    Beantwoorden
      • Jolanda

        16 april 2019 at 06:15

        Ja hoor! ‘De kozakkentuin’ van Jan Brokken. Toch een geliefd auteur hè! Maar mij duizelde het al de eerste pagina’s. Ik begreep niet om wie het ging, en tegelijkertijd vond ik het saai! 😅

        Beantwoorden
    • anitawillems

      16 april 2019 at 20:04

      @Jolanda Het leven is te kort om te lang een boek de kans te geven. Ik was altijd een die-hard boeken-uitlees-type, maar ik laat het moeten vaker los.

      Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren