Pagina's

torsten-dederichs-643505-unsplash

Genoeg voor twee

Ergens ver weg, op de koude wateren bij Noorwegen, was een schip op weg naar huis. Thuis was het kleine huis aan het Wolddiep, bij Alie. Daar walmde de petroleumkachel zijn warmte de keuken in. Het was die dag nauwelijks licht geworden en het had vrijwel onophoudelijk geregend. Een ijskoude regen die tegen de ramen sloeg en door de kieren naar binnen werd gejaagd. Oude doeken in de vensterbank moesten het regenwater opzuigen. De kat lag opgekruld achter de kachel en de hond lag er voor. Een bak met aardappelen stond op de keukentafel, klaar om geschild te worden. Op het dressoir, met het koffieservies van wijlen tante Sjoukje, stond prominent een foto van Piet. Piet had zijn schipperspet op zijn hoofd, maar had zijn pijp uit zijn mond genomen voor een bulderlach.
Op de koude Noorse wateren deed de lading hout het schip scheef hangen. De bemanning van de s.s. Zuiderkerk stond een barre tocht terug te wachten naar de haven van Rotterdam.

Piet had gehoopt dat het weer te slecht zou zijn om af te varen. Als de vorst had ingezet en er sneeuwstormen waren gekomen, dan was het schip misschien voor anker gebleven en dan had hij thuis kunnen blijven bij Alie. Misschien hadden ze dan wel kunnen schaatsen, zoals die keer toen ze elkaar voor het eerst hadden ontmoet.
De s.s. Zuiderkerk was vertrokken met ‘bestendig’ op de barometer. Maar nu op de terugreis was het weer omgeslagen. Grote golven sloegen tegen het schip en er stond een ijzige stormachtige noordoostenwind. Piet had het niet gemakkelijk als eerste stuurman en kok. Kapitein Sijmen Dekker had zo zijn eigen zorgen. Twee van zijn sterkste jongens waren vrij snel na vertrek ziek geworden. Hierdoor had hij zich in Noorwegen moeten behelpen met het laden van het hout. Aan het scheef hangen van het schip voelde hij nu de gevolgen van zijn geslonken bemanning. Als de wind niet aantrok zouden ze het kunnen redden tot aan Rotterdam, maar als het harder ging stormen dan had hij een probleem.
Piet had in de kombuis heel andere zorgen. Hij moest zorgen dat er op dit scheve schip een maaltijd bereid werd. En dat viel niet mee als de soep over de rand van de pan liep en de uien tijdens het snijden steeds wegrolden. Een enorme schok ging door het schip en werd gevolgd door een echo uit de ijzeren buik van de s.s. Zuiderkerk. Piet verloor zijn evenwicht en viel languit op de vloer van de kombuis. De soep klotste over de rand en de uien, wortels en aardappelen rolden over de vloer. Piet vloekte binnensmonds. De kapitein in de stuurhut keek zorgelijk en hield zijn blik strak gericht op de meetinstrumenten.
‘De wind trekt aan en het schip is uit balans,’ zei hij.
‘Het schip is niet goed geladen,’ zei Piet.
‘We moeten heel hard tegensturen om niet vast te lopen op de kust,’ zei kapitein Dekker met een diepe zucht.
‘Dat gaat heel wat kolen kosten. Hebben we wel genoeg om naar Rotterdam te komen?’ vroeg Piet.
‘We zouden het net moeten kunnen redden als de storm niet erger wordt.’
Op dat moment gaf de s.s. Zuiderkerk een vervaarlijke ruk, die de hele bemanning deed wankelen. Op het voorhoofd van de kapitein parelde zweet. ‘We zullen het hout moeten lozen,’ zei hij tegen Piet, ‘anders kapseizen we.’

 

torsten-dederichs-643505-unsplash

Foto: Unsplash – Torsten Dederich

 

Alie zat met de bak aardappelen op schoot nerveus aan haar trouwring te draaien. Haar ring zal veel te ruim. Ze kon hem zonder moeite over haar knokkel schuiven. Dat was niet zo geweest toen ze pas getrouwd waren. Toen zat hij als gegoten. Ze maakte zich zorgen om Piet, ook al zei hij steeds weer tegen haar dat ze dat niet moest doen. Alie keek in de pan. Ze had nog maar een aardappel geschild. Haar gedachten dwaalden steeds af naar Piet. In stilte bad ze dat het slechte weer dat zij thuis had aan het Wolddiep aan Piet voorbij ging. De kat kroop achter de kachel vandaan, strekte zich omstandig uit en haalde toen een poot uit naar de hond. Voor Alie het wist zat de hond achter de kat aan en had de kat zijn toevlucht gezocht op het dressoir en de foto van Piet omvergegooid. Het koffieservies van wijlen tante Sjoukje rammelde vervaarlijk. Al mopperend stond Alie op. Ze zette de bak met aardappelen op tafel en wreef haar handen af aan haar schort. Haar trouwring gleed geruisloos van haar vinger en rolde over de houten keukenvloer om precies in een kier bij de plint te vallen.

Alie lag op haar knieën boven de kier in de vloer. De kat en de hond, die hun achtervolging gestaakt hadden, stonden er met hun neus nieuwsgierig bovenop. Alie kon de ring zien liggen en probeerde hem met haar nagel er uit te vissen. Toen dat niet lukte probeerde ze het met haar schilmesje. Ze peuterde in de kier, steeds wanhopiger, maar het lukte haar niet om de ring naar boven te halen. Het enige wat gebeurde was dat het puntje van haar goeie schilmesje afbrak. De hond snuffelde aan het betraande gezicht van zijn baasje en Alie streek haar hand over zijn kop. De kat gaf Alie kopjes.
‘Ga weg kat,’ snotterde Alie, ‘het is jouw schuld dat die ring daar ligt.’
De kat keek met grote ogen naar Alie en bleef haar kopjes geven.
Alie kreeg spijt van haar woorden en trok de dieren tegen zich aan. ‘Ach jongens, ik maak me zo’n zorgen. Wat als Piet me nodig heeft?’

De laatste keer dat ze een sieraad van zichzelf had laten vallen was op het ijs geweest. De keer dat ze Piet had ontmoet. Haar bedelarmband was losgeraakt en gleed over het ijs om voor de schaatsen van Piet van der Hoek te blijven liggen.
‘Dat is mijn armband,’ had ze fel gezegd, ‘geef terug.’
Piet had een ondeugend geglimlacht, waardoor zijn bolle wangen nog boller werden en zijn dopogen meelachten.
‘Ik ben de eerlijke vinder,’ zei hij, ‘maar morgen schaats ik hier weer, misschien krijg je hem dan terug.’ En stopte de armband in zijn jaszak.
‘Als je het dan wat aardiger vraagt tenminste,’ voegde hij er nog aan toe.
Aanvankelijk was Alie boos geweest over zoveel brutaliteit. Toch was ze weer op het ijs geweest de volgende dag en hadden ze samen geschaatst. Aan het eind van de dag, toen ze moe waren van het schaatsen en van het praten, had Piet haar de armband teruggegeven. Hij had er een ring aan toegevoegd. Alie kon niet boos blijven, ze was al de hele dag niet boos meer. Piet en Alie trouwden en kochten het kleine huis aan het Wolddiep. Piet schilderde op een plankje Ora et Labora en schroefde dit op de gevel. Bid en werk.

Bidden was precies wat Piet deed op het schip, maar tegen de elementen viel niet op te bidden. Alle zeilen moesten worden bijgezet om de boomstammen te lozen. Het was behelpen met een geslonken bemanning, maar hun noeste arbeid leek zijn vruchten af te werpen. Weliswaar kregen ze het schip niet meer recht, maar het ging ook niet schever hangen. Kapitein Dekker kreeg er weer vertrouwen in en Piet telde in gedachten elke mijl die hem dichter bij huis bracht.

Vanuit Rotterdam ging er nog een laatste trein naar het Noorden. In het holst van de nacht kwam Piet in Groningen aan. Het station was uitgestorven. Piet stak een sigaret op en begon te lopen.
Hoeveel uur hij had gelopen wist hij niet precies, maar het moesten er bijna vijf zijn. Nu met het einddoel in zicht merkte hij pas hoe moe hij was. Na een lange reis en een paar slapeloze nachten voelde hij zijn spieren verkrampen en hij dacht dat hij blaren op zijn hakken had. Maar met elke stap die hij zette richting het huis aan het Wolddiep werd zijn humeur beter. Afgewaaide takken en grote regenplassen waren stille getuigen van de storm die hier ook over land had geraasd. Nu was het bijna windstil en een waterig ochtendzonnetje scheen langs een bijna wolkeloze lucht. Een boer was bezig op het land. De fiets waarmee hij was gekomen stond tegen het hek geparkeerd. Piet leunde tegen het hek om uit te rusten en stak zijn hand op naar de boer.
‘Waar kom jij vandaan op dit vroege uur?’ vroeg de boer.
‘Voor de dood weg, daar kom ik vandaan!’ zei Piet en vertelde van zijn benauwde reis op zee.
De boer bood zijn fiets te leen aan en zo werden de laatste kilometers naar huis langs het lange rechte Wolddiep iets lichter.

Alie had een onrustige nacht achter de rug en werd in alle vroegte wakker. Ze moest en zou haar ring terug krijgen. Pas als haar ring weer om haar vinger zat, zou ze gerustgesteld zijn. Ze had geen hap meer gegeten de vorige dag. De pan met de ene aardappel die ze gisteren had geschild had ze weggezet onder de gootsteen. Ze trok snel een warme jas aan en ging naar de moestuin. De harde wind van gisteren had de prei geknakt en de regen had de bieten bijna weggespoeld. De harde wind was verdwenen en had plaatsgemaakt voor een waterig zonnetje aan een bijna wolkeloze lucht. Alie keek langs het Wolddiep die bijna eindeloos leek. Ze moest iets bedenken waarmee ze haar ring te pakken zou krijgen. Toen ze het huis weer binnenliep kreeg ze een ingeving. Piet gebruikte een pijpenwroeter voor het schoonmaken van zijn pijp. Daarmee zou ze haar ring naar boven kunnen halen. Ze ging weer op haar knieën voor de plint liggen en ging geconcentreerd aan de slag. De dieren bleven geduldig op afstand kijken. Een grote zucht van opluchting ging door haar heen toen ze de ring aan de haak naar boven viste. Ze schoof de ring weer aan haar vinger en zei: ‘Zo en nu heb ik honger.’
Ze haalde de bak met aardappelen en de pan met de ene geschilde aardappel weer tevoorschijn. Energiek sloeg ze aan het schillen en voor ze het wist had ze een pan vol aardappelen geschild. Meer dan genoeg voor twee.

Opgegroeid met de boeken van W.G. van de Hulst en heeft daar nog steeds een zwak voor. Keek vroeger graag naar Murder, She Wrote en wenste heimelijk dat zij Jessica Fletcher was. Kwam er ooit aardig dicht in de buurt, toen ze logeerde in het huis uit de serie, wat haar vervolgens inspireerde om zelf een moord mysterie te schrijven. Werkt er aan om dat manuscript als boek uitgegeven te krijgen. Leest, schrijft, mediteert en kijkt naar de stand van de maan om zichzelf beter te begrijpen en te duiden en hopelijk wat wijsheid over te brengen naar anderen.

3 Comments

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren