Pagina's

Hamish MacBeth

Dekselse Detectives: Hamish MacBeth, niet historisch, wel Schots!

Officieel is dit de Cadfaelmeetlat voor historische detectives. Ik neem speurdersreeksen die zich in het verleden afspelen en kijk in hoeverre zij volgens mijn mening en smaak voldoen aan de zaken die de Cadfaelverhalen van Ellis Peters zo prettig te lezen maken; plot, schrijfstijl, tempo, hoofdpersonen, meeslependheid, romantisch accent en historische accuraatheid. Maar omdat ik deze rubriek zelf bedacht heb, mag ik de regels soms ook wat ombuigen. Zo heb ik hier al vaker ‘cosies‘ behandeld: gezellige detectives, meer in de stijl van Agatha Christie en de oude Midsommer Murders serie. Niet direct historisch, niet te bloederig, niet te ingewikkeld. (Hoewel dat laatste dan weer niet heel Christie-esque is, maar ik heb het nu even over de sfeer.)

 

Hamish MacBeth

 

 

Gezellig!

In deze categorie las ik onlangs een paar boeken uit een leuke, net iets anders dan anders serie. Een Schotse cosy! De hoofdpersoon is Hamish MacBeth, een vrijgezelle politieman met een opvallend gebrek aan ambitie. Hij heeft het zo naar zijn zin in het kleine dorpje waar hij woont en werkt, en waar hij aan het einde van een lange werkdag nog even zijn schapen verzorgd, dat hij af en toe kunstgrepen moet toepassen om promotie te voorkomen. Hij heeft helemaal geen zin om in de grote(re) stad misdaden op te moeten lossen, gewoon zijn eigen gangetje gaan in z’n eigen dorpje is alles wat hij wil. Deze setting (hartje Schotland) is trouwens al de helft van het plezier van het lezen. Ik leerde weer heel wat nieuwe dingen over Schotland, de Schotse aard en zelfs wat over Schotse geschiedenis (is de geschiedenisnerd in mij ook weer tevree), en genoot van het landschap en de mensen die in de boeken geschetst worden. En er zijn meer mensen die er zo over denken, want er werd zelfs een TV serie over deze reeks gemaakt, van 1995 tot 1997. Nog nooit gezien, maar nu ik weet dat een van mijn favoriete acteurs (Robert Carlyle) er in speelde, toch maar eens opzoeken!

 

Meer whiskey dan thee

Zoals elke cosy is dit niet al te zware kost. Perfect als je op dieet bent, maar toch zin hebt in een bonbon, zoiets. In dit geval is het iets minder kopje thee en een stuk meer whiskey, maar het blijft fijn, licht leesmateriaal. Beoordeling dan maar?

  • Plot: 1,5 punt
  • Schrijfstijl: 3 punten
  • Tempo: 3 punten
  • Hoofdpersonen: 3,5 punt
  • Meeslependheid: 2 punten
  • Romantisch accent: 3 punten
  • Historisch accuraatheid: nvt

Zo kom ik op een (vertekend) puntentotaal van 16 punten. Als ik de normering wat aanpas vanwege de historische accuraatheid die hier niet van toepassing is, dan kom ik op een cijfer van een 6,9. Afgerond een 7. Prima cijfer voor een prima, net iets anders dan andere cosy.

Voor deze beoordeling las ik Death of a Scriptwriter (1998) en Death of a Village (2003) het 14e en 18e deel in een serie van 33 (!) boeken, waarvan de eerste in 1985 en de laatste in 2018 uitgebracht werd.

 

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren