Pagina's

Hotel Claremont

Hotel Claremont: we mogen hier niet doodgaan

Ik denk dat ik een nieuw favoriet genre heb ontdekt; melancholische humor. Bestaat zoiets? Tragedie met een knipoog? Hoe dan ook, ik las Hotel Claremont in één middag uit, maar draag het sindsdien mee in mijn hoofd.

 

We mogen hier niet doodgaan

Mevrouw Palfrey is onlangs weduwe geworden en in plaats van een huis aan te houden dat zij niet langer zelf kan onderhouden, of te gaan wonen bij haar dochter met wie ze eigenlijk niet kan opschieten, neemt ze haar intrek in Hotel Claremont. Ze is niet de enige oudere die daar permanent is gaan wonen. Haar nieuwe kennissen verdrijven de verveling met insturen van brieven naar de krant, bijhouden wie er wel of niet bezoek krijgt, sherry drinken, roddelen en zich verdringen om het menubord; wat eten we vandaag?
Als mevrouw Palfrey tijdens een wandeling een nare val maakt, wordt zij geholpen door de knappe schrijver Ludo. Ondanks het grote leeftijdsverschil is dit het begin van een bijzondere vriendschap.

 

Hotel Claremont

 

Observaties

In feite gebeurt er in Hotel Claremont niet zo veel. Mevrouw Palfrey en haar medebewoners slijten hun dagen terwijl ze zich druk maken over het dagelijkse menu en of er nog wel eens bezoek komt. De kennismaking met Ludo en de ontmoetingen met hem geven het leven voor haar wat kleur, maar verder…

Wat het verhaal zo sterk maakt zijn de scherpe observaties. Over het leven, ouder worden, en de relaties van (klein)kinderen en hun ouders. Elizabeth Taylor had het talent om je te laten nadenken, over al die menselijkheid. Zoals wanneer Mevrouw Palfrey over het hotel tegen Ludo zegt; ‘We mogen hier niet doodgaan.’ Niet alleen doet het iets met Ludo als schrijver, ook de lezer wordt door deze opmerking geraakt. En hier, nog zo’n mooi voorbeeld:

Mevrouw Palfrey lag te luisteren naar het gemompel van een getrouwd stel in de kamer naast de hare. Het was onregelmatig en met tussenpozen, een uitwisseling die met de jaren terloops en sober was geworden. Terugkijkend wist ze hoe kostbaar dat kon zijn, hoe wel het op het moment zelf niet naar waarde werd geschat. Zíjn lage stem klonk soms tegelijk met háár lichtere, onvastere als ze tegelijk spraken, en dan vielen ze weer een poosje stil, liepen door de kamer, openden en sloten laden; ze zetten dingen neer, lieten dingen vallen; meubels werden verschoven. De twee maakten zich klaar voor de nacht, vredig en in hun gebruikelijke tempo. Mevrouw Palfrey voelde zich gekalmeerd en getroost toen ze het hoorde.

Maar wat Elizabeth Taylor dus ook deed is daarbij vaak een heerlijk Brits, subtiel gevoel voor humor gebruiken. Dus ondanks dat ik hier een boek zat te lezen over de vergankelijkheid van de mens, de eenzaamheid van de ouderdom, zat ik dus ook regelmatig met een glimlach op mijn gezicht. Ja, ik werd hier echt een beetje warm van.

Bedankt Uitgeverij Karmijn, dat ik weer een van jullie mooie uitgaves mocht lezen.

 

 

Tineke Luimstra. Leest over verwoeste werelden, moord en doodslag, lang geleden, vreemde wezens, knusse Britse dorpjes en stoere vrouwen. Droomt over reizen langs de mooiste bibliotheken ter wereld en haar eigen piepkleine, tweedehands boekwinkel. Heeft meer boeken dan geld, dus is eigenlijk rijker dan een miljonair. Life is pretty much perfect!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren