Pagina's

Waarom de chinezen de tijd mee hebben

Over de tijdsziekte, een boekenautomaat en filosofie

We lijden aan een tijdsziekte, en dat is altijd zo geweest. De tijd stuwt ons voort, haalt ons in, zit ons dwars, en dan op een dag, na ons tot nederigheid te hebben gedwongen, stokt de tijd. We klagen dat de tijd steeds sneller gaat en tegelijkertijd profiteren we daarvan. Vastgekleefd aan het moment of het verleden, hebben we de grootste moeite om verder te kijken dan ons scherm. We zijn bang voor de toekomst van de planeet en voor die van onze kinderen. Om ons te verzoenen met de tijd storten we ons op allerlei methodes voor persoonlijke ontwikkeling, we dromen ervan ons helemaal zen te voelen en te laten zien dat we los kunnen laten; intussen lukt het ons maar nauwelijks in onze digitale agenda tussen 2 afspraken door een moment in te ruimen voor gebed of meditatie.

Zo begint Waarom de Chinezen de tijd mee hebben van Christine Cayol, een boek dat ik kreeg van Uitgeverij ten have. Ik las deze inleiding en dacht: “Mooi, Mme Cayol en de Chinezen gaan me nu vast uitleggen hoe ik van mijn tijdsziekte afkom! Zo ongeveer alle punten uit de inleiding zijn bij mij namelijk wel van toepassing.

 

Waarom de chinezen de tijd mee hebben

 

Maar nee. Mevrouw Cayol is filosofe en dit is dan ook een filosofisch werk. Dus geen praktische tips en oplossingen en beslist geen cursus time management op z’n Chinees. Helaas. Misschien. Want de schrijfster zet je aan het denken en dat is eigenlijk best wel prettig.

Ze geeft veel voorbeelden uit haar eigen leven, waardoor het boek erg toegankelijk en herkenbaar is. Ook staat het vol met prachtige citaten, zoals deze:

“Laten we niet vergeten het aan de kinderen te vertellen: alles wat we niet zelf kunnen meemaken of zeggen, dat kunnen we lezen. Laten we daarom voorwaarden scheppen om opnieuw te gaan lezen. Voorheen heetten die bibliotheken en je moest ernaartoe. Vandaag zou je je kunnen voorstellen dat in vliegtuigen en treinen, op de gezegende momenten dat we verplicht zijn te gaan zitten, de gelegenheid geboden wordt om te lezen. Nieuwe mobiele bibliotheken die met de passagiers meereizen. In de wagons zou je romans kunnen vinden zodat je die 2 uur reistijd kunt gebruiken om je in alle mogelijke soorten literatuur te storten.”

Helemaal mee eens natuurlijk! Voorlopig behelp ik me nog met mijn e-reader in trein, vliegtuig en wachtkamers, maar leescoupés, dat zie ik wel zitten. Met een soort snackautomaat waar je niet alleen chocolade en winegums uit kunt halen, maar ook boeken.

Als je het boek uit hebt, kun je het ook weer terugdoen in de automaat. Praten mag wel, maar alleen over boeken. En vooruit, een tip over een geweldig boekenblog mag natuurlijk ook gegeven worden. Maar verder… Sst! Hier wordt gelezen! Heeft ze me toch maar mooi aan het denken gekregen, die mevrouw Cayol.

Lijd je ook aan de tijdsziekte, ben je geïnteresseerd in de Chinese cultuur en filosofie? Dan is Waarom de Chinezen de tijd mee hebben een boek voor jou. Perfect voor in bed, het openbaar vervoer en andere momenten waarop je anders op je mobiele telefoon zou loeren.

 

In het dagelijks leven is zij druk met tekst als Marketing Communications Manager, maar ’s avonds reist zij met Miss Anne en een bak thee naar verre oorden in langvervlogen tijden. Op zaterdagochtend spreekt ze audioboeken in bij Dedicon, voor mensen met een leesbeperking. Favoriete boeken zijn sprookjesachtig mooi, barsten van de ontberingen en lopen als het even kan, goed af. En de hond gaat dus niet dood! O ja, ze werkt ook nog aan haar eerste verhalenbundel.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren