Pagina's

Christian Jacq

Dekselse detectives: de Egypte trilogie van Christian Jacq

Soms ben ik weleens bezorgd dat de beoordelingen hier bij de Cadfaelmeetlat wel eens iets te juichend zijn; alsof ik alles altijd maar hartstikke leuk vind. Nu is dat laatste natuurlijk ook wel een beetje zo, ik ben een alleseter, houd van heel veel uiteenlopende zaken en dito boeken. Toch zijn er ook weleens boeken waar ik minder enthousiast over ben. De reeks die ik vandaag behandel is er zo een.

 

De rechter, zijn hulp en de baviaan.

Ik kreeg de boeken van mijn vader. Met hem deel ik verschillende interesses, uiteraard in historische detectives, maar ook in het Oude Egypte. De serie die ik van hem kreeg speelt in deze tijd, de tijd van een van de grootste Egyptische farao’s. De schrijver, de Franse Christian Jacq schreef nog een reeks over deze farao, Ramses de Grote, trouwens, maar dat gaat meer over diens leven. Deze reeks gaat niet zozeer over het hofleven als over het leven van ‘de gewone man’ in de Oud Egyptische beschaving. De hoofdpersoon, Pasair, is echter geen detective, maar een rechter. Hij gaat wel op onderzoek uit om allerlei misdaden, in het bijzonder de moord op zijn oude leermeester, op te lossen. Hij werkt hierbij samen met zijn beste vriend, een politieagent en diens baviaan. Zijn wat? Precies.

 

Christian Jacq

 

Niet echt

Hierbij zijn we aangekomen bij mijn belangrijkste bezwaar: de hele trilogie komt op mij nogal kinderlijk over. Alsof ik naar een verstripte versie van het eigenlijke verhaal kijk. Wat ik bedoel met verstript? Je hebt onde andere stripversies van Sherlock Holmes verhalen, en de boeken over Arsène Lupin. Hierbij moeten heel lijvige verhalen hertaald worden naar een verhaal in stripformaat. Dit gaat 9 van de 10 keer ten koste van het verhaal, levert gemaakte dialogen op, etc. Ditzelfde effect merkte ik bij deze boeken.

Het taalgebruik, met name in de dialogen, is voor mijn smaak te houterig, pathetisch ook vaak en komt op mij gemaakt en onrealistisch over. Voorbeeld?

Neferet keek bedroefd.
‘Wat is er?’
‘Ik heb een idioot plan bedacht.’
‘Wat dan?’
‘Het gaat niet door.’
‘Vertel het me toch maar.’
‘Waarom?’
Ze drukte zich tegen hem aan en zei: ‘Ik zou zo graag een kind willen hebben.’
‘Daar heb ik ook over nagedacht.’
‘En?’
‘We moeten wachten tot ik deze zaak opgehelderd heb.’
‘Hoewel ik dat vreselijk jammer vind, ben ik het met je eens.’
‘Of ik trek me terug, of we hebben geduld.’
‘Als we de moord op Branir vergeten, zijn we geen knip voor de neus waard.’
Hij omhelsde haar.
‘Vind je het een goed idee om op een zwoele namiddag als deze je jurk aan te houden?’

 

Niet los te lezen

Het plot, dat maar door gaat en doooooor gaat vond ik niet bijster indrukwekkend, of helder. Tegelijkertijd vond ik de boeken wel goed leesbaar en echte ‘light reading’, net als – heb je het weer – een stripboek. Maar dan wel een heel dikke, want het zijn flinke jongens deze boeken. Helaas kun je ze ook slecht alleen lezen, nummers twee en drie zijn niet te begrijpen zonder nummers één en twee gelezen te hebben en het hele mysterie dat in deel één begint wordt pas op de laatste bladzijdes van deel drie helemaal uit de doeken gedaan.

 

Storend

Christian Jacq weet veel van deze periode en laat dat op een iets te opvallende manier weten. Bij elke kwaal beschrijven welke ingrediënten er in een medicijn zitten (volgens mij zo’n twintig keer per boek)? Hoeft niet, meneer Jacq, we begrijpen het zo ook wel. En al die voetnoten de hele tijd hoeven van mij ook niet. Het zal ongetwijfeld aan mijn lage irritatiegrens liggen, maar ik vond het storend, in plaats van informatief terwijl ik toch echt wel een feitjes-junkie ben!

 

Extreme light reading

Op zich is het een behoorlijke prestatie om met dit gegeven (het mysterie dat in boek éé begint) drie boeken weten te maken, die op een bepaald niveau sommige mensen weet te boeien. En ik zal zelden iemand iets afraden, ieder z’n meug. Mijn vader bijvoorbeeld is nog steeds erg enthousiast over deze reeks. Toch zou ik iedereen die graag een echt spannende en meeslepende Egyptische detective trilogie wil lezen aanraden om de Pashed serie van Anton Gill er bij te pakken: super! Heb je last van een hersenschudding en wil je toch iets lezen maar dan iets waar je je denkvermogen voor kunt uitschakelen, dan is deze serie prima.

  • Plot: -4 punt
  • Schrijfstijl: -4 punten
  • Tempo: 0,5 punten
  • Hoofdpersonen: -2 punt
  • Meeslependheid: -3 punten
  • Romantisch accent: 0,5 punten
  • Historisch accuraatheid: 5 punten (maar storende onderbreking van een sowieso niet heel boeiend verhaal)

Totaal -7 punten, maakt een cijfer van 5,4. Ik deel niet graag onvoldoendes uit, maar in dit geval kon ik niet anders. Gelukkig zijn mijn cijfers niet heilig en zijn er genoeg mensen die de boeken van Christian Jacq wel heel mooi vinden. En gelukkig maar! Pak ik er weer een ander boekje bij, iedereen blij.

Voor deze beoordeling las ik alle delen van de Rechter van Egypte trilogie; De Moord bij de piramide (1993), De Wet van de Woestijn (1993) en Het Recht van de Vizier (1994)

 

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

5 Comments

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren