Pagina's

De pijnboomeilanden

De Pijnboomeilanden

Ik heb er weer een voor de slow reading club van Mirjam! Want ondanks het bescheiden aantal pagina’s van De pijnboomeilanden is dit niet een boek om tussen de bedrijven door even snel er doorheen te knallen. De pijnboomeilanden verdient je volste aandacht, niet alleen voor een behoorlijk gelaagd verhaal, maar ook voor de prachtige zinnen, alinea’s die je hier en daar gewoon hardop voor wilt dragen.

 

Een huwelijk op de klippen en The Complete Manual of Suicide

Universitair docent Gilbert Silvester heeft gedroomd dat zijn vrouw hem bedriegt. Hij neemt meteen drastische maatregelen; hij stapt op het eerste het beste vliegtuig, dat hem naar Japan voert. Gilbert praat dit eerst nog goed door te stellen dat hij zijn werk als baardonderzoeker daar mooi voort kan zetten, maar al gauw vindt hij het reisverslag van de klassieke dichter Basho en wordt zijn doel om net als deze vijftiende-eeuwse monnik de maan boven de pijnboomeilanden te zien.

Zijn pelgrimage verloopt echter wat anders als hij de student Yosa ontmoet. Of beter gezegd, vlak voor een trein weg plukt met The Complete Manual of Suicide op zak. Gilbert besluit Yosa onder zijn hoede te nemen en ook een aantal van Japan’s meest beruchte zelfmoord locaties op te zoeken.

 

De pijnboomeilanden

 

Wat zegt de achterflap?

Diepzinnig, humoristisch en met een meesterlijke lichtheid vertelt Marion Poschmann in De pijnboomeilanden over de ongewone reis van twee reizigers die elkaar door het toeval treffen: een praktische westerling en een zoekende Japanner, elkaars tegenpolen. In theeland Japan vermengt licht zich met schaduw, het freudiaanse superego met het mysterieuze shintoïsme. En een aloude vraag wordt opnieuw gesteld: is het leven eigenlijk niet een droom?

  • Diepzinning? Behoorlijk! Ik las en herlas passages om te zien of ik wel goed had begrepen wat ik had gelezen. Nadat ik het boek dicht sloeg bleef het verhaal nog een paar dagen ‘nahangen’. Waar ging dit nu precies over? Wat wilde de schrijfster precies vertellen? Fijn, iets om over te mijmeren.
  • Humoristisch? Bij vlagen, en subtiel. Het is literatuur hè, geen Little Britain 😉
  • Lichtheid? Yosa zijn doel is om eervol te sterven en zodoende bezoekt het tweetal een aantal behoorlijk morbide plekken. En toch voelde het nergens zo.

 

Ik genoot het meest van de beschrijvingen van bomen en bossen in dit boek;

De massieve en hemelbedekkende schermkronen verschoven voor zijn ogen terwijl hij over de hobbelige bosbodem liep; uitsneden vol donkere naalden, uitsneden waarin iets weids over de witte hemel joeg, onherkenbaar in zijn details, niet te bevatten in zijn uniciteit, geen beeld. Hij liep over de oneffen bodem, hij liep onder de eeuwig groene pijnbomen – hun zwierigheid, hun duisternis, en overvloedige details-, hij liep in de glans van hun duizenden en duizenden naalden en hoe grondiger hij probeerde te kijken, hoe verder de boom zich terugtrok, verdween in Gilberts poging om er een taal voor te vinden.

Telefoon uit, deur op slot en neem de tijd voor dit bijzondere boek.

 

Tineke Luimstra. Leest over verwoeste werelden, moord en doodslag, lang geleden, vreemde wezens, knusse Britse dorpjes en stoere vrouwen. Droomt over reizen langs de mooiste bibliotheken ter wereld en haar eigen piepkleine, tweedehands boekwinkel. Heeft meer boeken dan geld, dus is eigenlijk rijker dan een miljonair. Life is pretty much perfect!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren