Pagina's

Willy Vlautin

Vier keer Willy Vlautin

Eigenwijze lezer als ik ben, laat ik me zelden leiden door adviezen van anderen ‘deze moet je echt lezen’, maar af en toe krijg je een leestip die echt de moeite waard is. Ik verklap deze tip graag aan jullie: Willy Vlautin.

Willy Vlautin (1967) is geboren en opgegroeid in Reno, Nevada (VS). Deze omgeving is het decor in al zijn boeken. Ik heb een paar keer door het Westen van Amerika mogen reizen en heb een liefde ontwikkeld voor de Amerikanen en het landschap. De ongerepte natuur van de Nationale Parken, de eindeloze weidsheid van het landschap, de eenvoud van het leven van veel Amerikanen. Dit zijn allemaal elementen die in de boeken van Vlautin terug te vinden zijn. Willy Vlautin is overigens niet alleen schrijver, hij is ook de oprichter/zanger/gitarist van band Richmond Fontaine. Voor het idee heb ik even geluisterd naar zijn liedjes, maar ik lees liever zijn boeken.

 

Willy Vlautin

 

De Ruwe weg / Lean on Pete

De ruwe weg speelt zich af in de Noord-westelijke staten van Amerika. Op de uitgestrekte, dorre vlaktes. Dit is niet het Amerika van de aangeharkte buitenwijken, niet de glamour en de glitter van de steden. Dit is het Amerika van de onaangepasten, de vrije vogels en voor de mensen voor wie het leven sappelen en een strijd is.

We volgen de 15 jarige Charley. Hij is juist met zijn vader verhuisd van Spokane (Washington) naar Portland (Oregon). Zijn vader is vrachtwagenchauffeur en vaak voor langere periodes van huis. Dan moet Charley zich in zijn eentje redden.

Het is zomervakantie en Charley moet zichzelf vermaken in zijn nieuwe woonplaats. Dat doet hij door veel hard te lopen, omdat hij hoopt bij een schoolfootball team te kunnen. Op een dag ontmoet Charley de renpaarden handelaar Del Montgomery en gaat voor hem werken. Van het geld dat hij daarmee verdient houdt hij zichzelf in leven, want zijn vader laat wel geld voor hem achter, maar blijft soms zo lang weg dat Charley er niet genoeg aan heeft.
Lean on Pete is de naam van een renpaard waar Charley een bijzondere band mee ontwikkelt.

Het leven is hard voor Charley. Gaandeweg het boek zul je verbaasd zijn dat hij niet op het slechte pad terechtkomt, want het wordt hem knap moeilijk gemaakt. Lean on Pete is een verhaal over onrecht en toch op het rechte pad blijven.

Na het verlies van zijn vader raakt Charley op drift. Wat hem op de been houdt zijn Lean on Pete en de herinnering aan zijn tante, die altijd lief voor hem was. Zij woont in Wyoming. Dat wordt zijn doel, maar het is een ruwe weg naar Wyoming. Langs uitgestrekte droge vlaktes, langs een reeks mensen die het minstens zo zwaar hebben als Charley. Had ik al gezegd dat dit een mega zielig verhaal is? Echt, je hart breekt.

 

Vrij

Mijn tweede kennismaking met Willy Vlautin. Op het kaft staat: Willy Vlautin glorieert. En daar is geen woord van gelogen! Wederom een verhaal dat onder je huid gaat zitten.

‘Leroy, een jonge soldaat, is gewond teruggekomen uit de Irak-oorlog en leeft al jaren in een revalidatiecentrum. Na een mislukte zelfmoordpoging komt hij terecht in een woongroep voor invalide mannen. Zijn permanente verpleegster Pauline en de nachtwaker Freddie zijn z’n enige bezoekers, en tussen hen ontstaat een breekbare maar wonderlijke vriendschap. In een ontroerende dans worden de levens van drie gekwetste zielen vervlochten: Pauline, die altijd in de weer is voor anderen. Freddie, die na zijn vrouw en kinderen nu ook zijn huis dreigt te verliezen. En Leroy, wiens enige heldere herinneringen die aan zijn ex-vriendinnetje Jeannette zijn.’

Dit is hoe veel Amerikanen leven. Van loonstrook naar loonstrook, zoals Freddie ook nog met twee banen. Overdag een baan in een verfwinkel, ’s nachts nachtwaker in de woongroep waar Leroy zijn zelfmoordpoging doet. Deze mensen zijn niet dom dat ze een bestaan in de marge leiden, het is gewoon zo gelopen. Vlautin beschrijft deze levens met een heel groot inlevingsvermogen en via deze mensen zie je waar het in het leven uiteindelijk allemaal om draait. Om je geliefd voelen, erkenning krijgen, goed doen voor een ander.

Wat absoluut briljant is aan dit boek, zijn de passages waarin Leroy droomt. Zoals Vlautin die beschrijft is ontzettend knap. Iedereen die zich zijn eigen dromen kan terughalen, weet dat de gebeurtenissen niet altijd logisch op elkaar volgen – dat je soms op een plek bent, die maar zo kan veranderen in een andere plek. En dat alle dromen een symboliek in zich dragen. Vlautin heeft dat in dit boek echt meesterlijk gedaan.

 

Willy Vlautin

 

Noordwaarts

Allison Johnson is een meisje van 22 met een laag zelfbeeld. Ze is schrikachtig, ze verminkt zichzelf door zich te snijden en wordt gemanipuleerd en slecht behandeld door haar vriendje. Maar in alle ellende die dit meisje overkomt, hoe duister haar leven soms ook is, weet ze een weg voor zichzelf te vinden en haar leven zelf vorm te geven.

Vlautin weet wederom met enorme compassie en mensenkennis het verhaal van dit meisje op te schrijven. De schrijver weet haarfijn de diepste zielenroerselen van een hoog sensitief meisje, dat zich probeert te handhaven in een wereld die haar overweldigd, te verwoorden. Niet alles komt goed in zijn verhalen, zo ziet Allison haar baby die ze heeft afgestaan nooit weer, maar dat is juist de kracht van Vlautins boeken; soms doe je dingen in je leven die nooit meer hersteld kunnen worden, soms gebeuren er zaken die je leven voorgoed op een ander spoor zetten, soms ontmoet je iemand vluchtig en is er een connectie, maar toch zie je diegene nooit meer. Zo is het leven. Alles wat ons overkomt hoort bij ons leven. We gaan er in mee en we passen ons aan, aan wat er dan wel in onze mogelijkheden ligt.

Leuk extraatje aan dit boek is een bijpassende cd. Kun je naar luisteren terwijl je de hoofdstukken leest. Als je wilt.

 

Laat me niet vallen

Als vierde las ik Laat me niet vallen. Mijn bedoeling was om even een korte intro voor jullie op te schrijven, opsturen naar de Ogma redactie voor publicatie en dan zelf verdergaan met het lezen van het boek.
Maar ik raakte verknocht aan het boek en las het helemaal uit voordat ik aan het schrijven van een stukje toegekomen was.

In Laat me niet vallen speelt Horace Hopper de hoofdrol. Hij is als jonge Indiaanse jongen bij meneer en mevrouw Reese op de schapenranch komen wonen. De drie dochters van de Reeses zijn al volwassen en hebben het desolate landelijke leven ver achter zich gelaten. Horace is als een zoon voor de Reeses, maar Horace voelt zich een nul, onbetekenend en wil het gaan maken als bokser. Om precies te zijn: een Mexicaanse bokser. Dan zal hem roem ten deel vallen en aanzien. Dan zal hij zich iemand voelen. Zo denkt Horace. Je hart gaat uit naar Horace, naar meneer Reese en mevrouw Reese als je dit boek leest. Je voelt de verlorenheid van Horace, zijn eenzaamheid. Horace moet leren vechten, niet alleen in de boksring, maar ook in het gewone leven. Maar is hij daar wel geschikt voor?

‘Je leert dingen, als je in de stad woont. Je komt er achter dat je alleen bent, zelfs als je omringd bent door mensen.’

Wat al Vlautins boeken gemeen hebben, is de grote compassie en het invoelend vermogen waarmee Vlautin de gewone Amerikaan beschrijft. De mensen die afgegleden zijn, een bestaan in de marge hebben, al deze mensen zijn niet dom omdat dit hun ten deel is gevallen. Het is niet hun eigen schuld. Ze hebben ook niet altijd slechte keuzes gemaakt. Het is hun gewoon overkomen. En dan blijkt dat alle menselijke emoties universeel zijn.

Stijltechnisch ben ik ook erg fan van zijn boeken. Het is een vrij feitelijke verteltrant, in De ruwe weg is dat het sterkst, een opsomming van handelingen. Maar het is juist die afwezigheid van opsmuk, die mij zo enorm trekt.

Ik ben absoluut fan geworden van Willy Vlautin!

 

Opgegroeid met de boeken van W.G. van de Hulst en heeft daar nog steeds een zwak voor. Keek vroeger graag naar Murder, She Wrote en wenste heimelijk dat zij Jessica Fletcher was. Kwam er ooit aardig dicht in de buurt, toen ze logeerde in het huis uit de serie, wat haar vervolgens inspireerde om zelf een moord mysterie te schrijven. Werkt er aan om dat manuscript als boek uitgegeven te krijgen. Leest, schrijft, mediteert en kijkt naar de stand van de maan om zichzelf beter te begrijpen en te duiden en hopelijk wat wijsheid over te brengen naar anderen.

4 Comments

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren