Pagina's

Heidi

Terug naar Heidi in de bergen

Sommige personages zijn door tv en film zo tot leven gebracht en op ons netvlies gegrift, dat je bijna zou vergeten dat ze oorspronkelijk uit een boek komen.

Zoals Heidi. Kleine onschuldige Heidi uit de bergen, die schommelt op een schommel die tot aan de hemel lijkt te reiken, altijd in datzelfde jurkje loopt en op blote voeten, wat voor weer het ook is. Het meisje dat niet meer nodig heeft dan de geiten, het gezelschap van Peter en van haar opa. Het meisje dat iedereen geneest met haar levensvreugde; de blinde oma van Peter krijgt weer zin in het leven en Clara leert weer lopen.
Het meisje dat een beetje te schel praat in de tekenfilm en veel – eigenlijk iets te veel – giechelt als een onnozel wicht.

 

Heidi

 

Het geboortejaar van Heidi

Maar Heidi is niet bedacht door tv of filmmakers, maar bedacht door Johanna Spyri. Het boek kwam voor het eerst uit in 1879. Ik koop niet vaak nieuwe boeken, maar ik zag een nieuwe uitgave in de boekhandel en het kaft lokte me dat ik het verhaal ook wel eens wilde lezen in plaats van kijken. Ik heb een zwak voor mooie boekkaften.

Op het eerste gezicht is Heidi een feel-good verhaal over een weesmeisje dat uit nood bij haar grootvader wordt ondergebracht. Een stugge grootvader die hoog in de bergen is gaan wonen omdat hij zich niet meer gewaardeerd voelt door de bewoners uit het dorp. Vervolgens wordt Heidi naar Frankfurt gehaald en verwacht iedereen (behalve haar opa) dat er een wereld voor haar open zal gaan. Maar het tegenovergestelde is waar. Heidi wordt letterlijk ziek van heimwee. Het is het spanningsveld tussen platteland en stad, vrijheid en etiquette, natuur en cultuur die voor de diepere laag in dit boek zorgen. Dat is wat Heidi tijdloos maakt. Het boek kwam uit in een tijd van beginnende industrialisatie, maar Heidi laat zien dat daarin niet het wezenlijke geluk te vinden is.

 

Innerlijke Heidi

Ik zie in mijn ene dochter ook een kleine Heidi. Ze praat met dieren ‘Hallo slak, hoe heet jij?’, heeft een felle afkeer van onrecht en is een met de omgeving om haar heen. Toen ze 3 was viel ze van haar kinderstoel en brak haar sleutelbeen. Om mijn schuldgevoel snel te verbloemen kocht ik een Heidi knuffelpop voor haar en een paar dvd’s (volgens mij destijds net weer opnieuw door Studio100 uitgebracht) omdat ze de afleveringen op tv zo leuk vond. Haar hondenknuffel noemde ze Jozef. Als kind keek ik zelf ook naar de afleveringen van Heidi. Ik heb zelfs nog een echte jaren 80 complete tv-uitgave van het boek. Ergens diep in mij schuilt ook nog een Heidi, maar die is wat voorzichtiger geworden.

Dus na jarenlang alleen Heidi te kennen van tv, leerde ik nu de Heidi kennen uit het boek. Opvallend is dat de tv serie vrij getrouw de verhaallijn volgt. Je zou verwachten dat de serie-makers er een vrije interpretatie van wilden maken, passend bij deze tijd, maar het komt vrij goed overeen met het boek. Nog opvallender is dat Heidi vrij weinig tijd in de bergen doorbrengt, maar al vrij snel naar Frankfurt moet vertrekken. Het arme kind.

 

Ruisende sparren

Heidi is geen stadsmeisje. Frankfurt is geen omgeving voor haar. Heidi moet het gras onder haar voeten voelen, de wind door haar haren en over haar armen. Ze moet de sterren kunnen zien als ze op haar strobed ligt en de sparren horen ruisen. Ze is puur, als jong meisje is zij een met haar eigen natuur en met de natuur om zich heen. Zij weet hoe ze haar vriendschap moet geven, zij weet hoe je de werkelijk essentiële dingen van het leven moet ervaren. Ik hartje Heidi!

 

Opgegroeid met de boeken van W.G. van de Hulst en heeft daar nog steeds een zwak voor. Keek vroeger graag naar Murder, She Wrote en wenste heimelijk dat zij Jessica Fletcher was. Kwam er ooit aardig dicht in de buurt, toen ze logeerde in het huis uit de serie, wat haar vervolgens inspireerde om zelf een moord mysterie te schrijven. Werkt er aan om dat manuscript als boek uitgegeven te krijgen. Leest, schrijft, mediteert en kijkt naar de stand van de maan om zichzelf beter te begrijpen en te duiden en hopelijk wat wijsheid over te brengen naar anderen.

One Comment

  • Wieneke

    20 augustus 2018 at 08:59

    Het is een mooi verhaal; ik herinner mij haar vriendje Geiten-Peter.
    Even off topic: ik heb De boekhandel gelezen. Het deed mij eerst een beetje denken aan het verhaal van de film Chocolat, maar al snel werd
    me het verschil duidelijk. Hoofdpersoon Florence heeft erg dapper gestreden maar uiteindelijk toch verloren. Het verhaal had wat mij betreft wel
    wat meer diepte mogen hebben, maar ik heb het boek met plezier gelezen.

    Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren