Pagina's

Rood Zien

Rood Zien

Op een feestje krijgt Lina een beroerte die haar blind maakt. Tijdelijk of permanent, daar zijn de dokters niet over uit. Terwijl Lina’s leefwereld radicaal verandert, leert haar geliefde haar als een heel ander persoon kennen: een vrouw die boos, rauw, grappig, ingewikkeld en duizelingwekkend levend is.

Bloedeerlijk, eigenzinnig en messcherp beschrijft Lina Meruane in haar autobiografische roman Rood zien wat er gebeurt als je lichaam je verraadt en onmacht zich als een zaadje in je nestelt. Is onvoorwaardelijke liefde dan nog mogelijk?

In Rood zien neemt Lina je aan je hand mee, haar leven in. Naar het leven na de beroerte, naar het leven tussen hoop en vrees. Een donkere wereld. Een wereld met bloedrode vlekken. Lina heeft suikerziekte en als gevolg daarvan krijgt ze een beroerte. Niemand weet of ze haar zicht voorgoed kwijt is of dat het ooit nog terugkeert. Spontaan of door middel van een operatie.

 

Rood Zien

 

Rood Zien

Dat was het moment waarop het vuurwerk in mijn hoofd losbarstte. Maar wat ik zag was geen vuurwerk, het was bloed dat mijn oog in liep. Het meest huiveringwekkend mooie bloed dat ik ooit gezien heb. Ongehoord. Angstaanjagend. Heel duidelijk zag ik hoe het dikker werd, hoe de druk toenam, hoe ik duizelig werd, hoe mijn maag zich omdraaide en ik moest kokhalzen, en toch. Ik stond niet op, ik verroerde geen vind, ik deed niet eens mijn best om door te ademen gedurende het hele schouwspel. Want het was het laatste wat ik zou zien, die avond, door dat oog: diepzwart bloed.

Lina vertelt over haar relatie met haar ouders in Chili, haar vriend Ignacio en haar arts. Ze is misschien niet makkelijk, wel eerlijk, en duidelijk. Niets wordt verbloemd, what you see is what you get. Of, in het geval van Lina, what you don’t see is what you get. Begrijpelijk, haar hele leven staat in een keer overhoop. Ze studeert in New York, maar hoe kun je een studie volgen als je niets ziet? En zonder studie is ze niet verzekerd. Geen verzekering betekent geen operatie.

 

Het leven zoals het is

Een mooie roman zou ik Rood zien niet willen noemen. Wel mooi geschreven! Meruane’s taalgebruik is helder, verfrissend en origineel. Rechttoe rechtaan, zonder plat te worden. Ze beschrijft hoe het leven is zonder franjes en hoe het kan uitpakken, soms goed, soms ronduit slecht.

Ik was maar halfblind. Daarom nam ik de koffie van je aan en bracht die zonder aarzelen naar mijn mond, daarom glimlachte ik er zelfs bij, want ondanks alles. En daar zat jij, halfblind net als ik, want je kon maar niet bevatten wat er gebeurd was. Je kon de ernst ervan niet overzien. Je had de moed niet om alle vragen te stellen. Je hield ze bij je en propte ze, net als nu, in je zakken.

 

In het dagelijks leven is zij druk met tekst als Marketing Communications Manager, maar ’s avonds reist zij met Miss Anne en een bak thee naar verre oorden in langvervlogen tijden. Op zaterdagochtend spreekt ze audioboeken in bij Dedicon, voor mensen met een leesbeperking. Favoriete boeken zijn sprookjesachtig mooi, barsten van de ontberingen en lopen als het even kan, goed af. En de hond gaat dus niet dood! O ja, ze werkt ook nog aan haar eerste verhalenbundel.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren