Pagina's

Medieval Murderers

The Medieval Murderers tegen de meetlat

Ik had wel vaker gelezen over de Medieval Murderers, een illuster gezelschap van bekende historische detective schrijvers zoals Susanna Gregory en CJ Sansom. Maar ik zag hierbij een groep mensen voor me die, als eenzame schrijvers, behoefte hadden aan uitwisseling met collega’s. Die dan af en toe samen zouden eten en roddelen zoals de gemiddelde werkende mens dat op kantoor bij het koffiezetapparaat doet.

 

Samen schrijven

Nu zou dat allemaal best kunnen kloppen, maar wat die Middeleeuwse Moordschrijvers ook doen is samen boeken schrijven. Toen ik tijdens een literair tripje met Ogma’s Tineke in Waterstones voor een bodemprijs een boek van dit gezelschap zag liggen was ik blij verrast en lag deze in minder dan een oogknippering in mijn winkelmandje.

Dat bleek een goed idee te zijn geweest, want wat een leuk boek! Ik kwam erachter dat het bovendien eentje in een hele reeks is, dus schrijf ik er graag over in het kader van de Dekselse Detectives Cadfaelmeetlat.

 

Medieval Murderers

 

Geen doorsnee historische detective

Nu is de reeks van de Medieval Murderers wel een beetje a-typisch. Het uitgangspunt is namelijk niet een vast hoofdpersoon, maar – meestal- een voorwerp of – in een enkel geval – een plaats. Deze verschilt van boek tot boek. Het onderwerp van elk boek wordt beschreven in de titel, bijvoorbeeld The Tainted Relic, Sword of Shame of House of Shadows. Het boek dat ik las, The Sacred Stone, was het zesde deel in de reeks. Het idee van deze serie is even simpel als briljant. Men neme een voorwerp of plek en één iemand uit de groep begint bij het begin; hoe de plek is ontstaan, hoe het voorwerp op de wereld kwam. Dit speelt zich erg lang geleden af. In het geval van de heilige steen ten tijde van de allervroegste zich langzaam verspreidende oer-vikingen. Vervolgens schrijven de afzonderlijke schrijvers ieder een verhaal over het verdere verloop, hoe het de plaats of voorwerp verder vergaat. Chronologisch, ieder in zijn of haar eigen stijl. Dit levert heel leuke, spannende korte verhalen op. Het laatste verhaal vertelt over hoe het, in deze tijd, afloopt. Bij The Sacred Stone liet het mij met een licht unheimisch gevoel maar tegelijkertijd met een glimlach op de lippen achter. Fijn!

 

Oude bekende

Wat ik ook fijn vond was dat er bekenden in voor komen, zoals Crowner John van Bernard Knight. Deze speelt een rol in een episode rondom het onderwerp van het boek, en is leuk om te lezen als je de losse serie rondom de lijkschouwer toch al volgde.

 

Perfect avondje uit

De Medieval Murderers bestaat uit de schrijvers Susanna Gregory (o.a. van de Matthew Bartolomew en Thomas Chaloner serie), CJ Sansom (van de briljante Matthew Shardlake serie), Bernard Knight (van de Crowner John reeks), Michael Jecks (van de Knights Templar serie), Karen Maitland (van het prachtige boek A Company of Liars) en de voor mij nog onbekende Philip Gooden en Ian Morson. Behalve deze bijzondere en intrigerende serie schrijven geven ze ook lezingen met anekdotes en humor over schrijvers, schrijven, uitgevers en vrolijk moorddadig middeleeuws Engeland. Hoe graag zou ik daar samen met Tineke eens een avondje zo’n lezing bijwonen…. Toch eens een berichtje over een tour door Nederland tegenaan gooien?

Blijft over de puntentelling. Die, wegens veel verschillende karakters en verschillende schrijfstijlen eigenlijk niet helemaal klopt, maar ach, een beoordeling geven blijft toch altijd wel een element van nattevingerwerk houden, daar ontkom je niet aan. Gaan we.

  • Plot: 3,5 punten
  • Schrijfstijl: 3,5 punten
  • Tempo: 3,5 punten
  • Hoofdpersonen: 3 punten
  • Meeslependheid: 3 punten
  • Romantisch accent: 3 punten
  • Historisch accuraatheid: 3 punten

Totaal 22,5 punten, dit maakt een eindcijfer van 8,6. En dat klopt, want alweer heb ik een serie te pakken die ik heel graag compleet zou hebben. Zo schiet het ook niet op, met die te-lezen-stapels kleiner te maken…

Voor deze beoordeling las ik The Sacred Stone, het zesde deel uit een reeks van tien, waarvan het eerste deel in 2005, en het laatste in 2014 verscheen.

 

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren