Pagina's

  • Home
  • Leesverhalen
  • Het eeuwige leven; heb ik het mooiste boek van 2018 al gevonden?
Het eeuwige leven

Het eeuwige leven; heb ik het mooiste boek van 2018 al gevonden?

Als je meer dan 400 jaar oud bent, Shakespeare hebt ontmoet (en F. Scott Fitzgerald), heksenjachten mee hebt gemaakt en gevaren op ontdekkingsreizen dan heb je als geschiedenisleraar op een middelbare school wel wat moois te vertellen. Ik zou in ieder geval wel in de klas van Tom Hazard willen zitten.

Het eeuwige leven

Tom Hazard ziet er uit als een normale man van rond de veertig jaar. Hij is alleen geboren op 3 maart 1581. Door een mysterieuze medische aandoening verloopt het proces van veroudering bij hem veel langzamer dan bij gewone mensen. Dat levert natuurlijk de nodige problemen op. Iemand die niet ouder werd was in de zeventiende eeuw een prachtig doelwit voor heksenjagers. In latere eeuwen was een leven als proefpersoon in een laboratorium een reële bedreiging. En wat dacht je van al je geliefden ouder zien worden en sterven? Een geheime organisatie die mensen met deze aandoening beschermt helpt Tom elke paar jaar aan een nieuwe identiteit in ruil voor een opdracht. Hun vuistregel? Hecht je aan niemand en word nooit verliefd. Maar is een leven zonder liefde wel de moeite waard?

Hoeveel kun je leren als je eeuwig leeft?

Ondanks zijn hoge leeftijd laat Tom zijn mensenkennis soms flink wat te wensen over. Als hij op een vliegveld een boek ziet liggen over het ontdekken van je ‘innerlijke miljonair’, een gids om zo snel mogelijk heel rijk te worden, laat hij echter een scherpzinnigheid en bevlogenheid zien waar ik bijna van ging klappen.

Voor zover ik het kan overzien, is dat een probleem van het leven in de eenentwintigste eeuw. Velen van ons hebben alle materiële dingen die we nodig hebben, dus is het nu de taak van de marketing om economie aan emoties te verbinden, zodat we, door ons dingen te laten willen die we nog nooit nodig hebben gehad, denken dat we meer nodig hebben. Met dertigduizend pond per jaar moeten we ons arm voelen. Ons een reiziger van niets voelen als we maar in tien landen zijn geweest. Ons al oud voelen als we een rimpel hebben. Ons lelijk voelen als we niet zijn gefotoshopt en van een filter voorzien.
Niemand die ik in de zeventiende eeuw kende, wilde zijn innerlijke miljardair vinden.
Ze wilden gewoon hun veertiende halen en geen luizen krijgen.

Het eeuwige leven

Boekenkrant Mei

In de Boekenkrant van mei stond een mooi artikel over Het eeuwige leven, geschreven door Nicole van Elst. En een van de dingen die haar opviel in het werk van Haig doet mij ook bij elk boek dat ik van hem lees opveren:

Wat opvalt is dat zowel De wezens als deze nieuwe roman, een buitenstaander als hoofdpersoon heeft. Iemand die net even anders is en daarom moeite heeft om mee te draaien in de maatschappij of op te gaan in de massa. ‘Ik voel mij ook vaak een buitenbeentje en houd ervan om dingen vanaf een afstandje te observeren,’ vertelt de auteur. ‘Ik ben er nog steeds niet achter hoe dat precies komt. Het kan met mijn eigen mentale gesteldheid te maken hebben of misschien is het een karaktertrek waar meer schrijvers last van hebben.’

Is dit misschien waarom het schrijven van Matt Haig mij zo raakt? Ik ben geen buitenaards wezen en onsterfelijk vast ook niet (al is het ook nog niet bewezen dat het niet zo is), toch herken ik het gevoel van anders zijn en er zijn hele alinea’s uit Het eeuwige leven en De wezens die ik uit mijn hoofd wil leren of wil kopiëren om er een muur mee te behangen.

Dramatisch?

Dat klinkt meteen wel heel dramatisch. Vooral als je weet dat hij in het verleden al eens een non fictie boek schreef over zijn depressies. Maar ondanks alle drama die een mens in 439 jaar mee kan maken tovert Het eeuwige leven regelmatig een grijns op je gezicht:

Ik heb geen idee of er ook maar iets van wat ik tegen Anton heb gezegd, geland is. Ik ben pas vierhonderdnegenendertig jaar in leven, wat natuurlijk bij lange na niet genoeg is om de uiterst subtiele gezichtsuitdrukkingen van de gemiddelde puber te doorgronden.

De wezens kwam in mijn top drie van beste boeken van 2017 terecht. Het eeuwige leven staat al op de shortlist voor 2018. Als jullie me nu willen excuseren, ik ga even het volledige oeuvre van Matt Haig aanschaffen.

Tineke Luimstra. Leest over verwoeste werelden, moord en doodslag, lang geleden, vreemde wezens, knusse Britse dorpjes en stoere vrouwen. Droomt over reizen langs de mooiste bibliotheken ter wereld en haar eigen piepkleine, tweedehands boekwinkel. Heeft meer boeken dan geld, dus is eigenlijk rijker dan een miljonair. Life is pretty much perfect!

3 Comments

  • Anja

    30 mei 2018 at 08:56

    Ik heb ooit ‘Reasons to stay alive’ van hem gekocht in een boekwinkel in het buitenland. Dat is non-fictie, gaat over zijn battle met depressie. Ik was meteen verliefd. Deze gaat op het verlanglijstje!

    Beantwoorden
  • zomaareengezin

    30 mei 2018 at 10:45

    Die wil ik ook!! De Wezens vond ik prachtig! Ik koop zelden een boek nieuw, de meeste boeken kunnen wel even wachten. Maar deze ga ik kopen, heel zeker!

    Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren