Pagina's

Renate Dorrestein

In memoriam: Renate Dorrestein

Het laatste boek dat ik las van Renate Dorrestein was De leesclub. Die is al weer uit 2010 ontdekte ik net, toen ik het opzocht. Dat ik al zoveel jaar geen boek meer van haar gelezen heb ik best opvallend, want er was een tijd dat ik ze het liefst achter elkaar door las.

Renate Dorrestein was op schrijfgebied mijn voorbeeld. Dat had minder te maken met haar schrijfstijl, maar meer met hoe ze was en haar plaats binnen de Nederlandse literatuur. Ze had namelijk geen heel opvallende plek in het lijstje Nederlandse Schrijvers, maar ze was er onmiskenbaar. Ze bleef gewoon schrijven en publiceren waarmee ze een grote groep trouwe lezers bereikte. Zo kon het dus ook: niet overmatig in de spotlights, maar wel bouwen aan een oeuvre. Dat gaf ondergetekende aspirant schrijver hoop.

Spook- en sprookjesachtig

De boeken van Dorrestein hebben een soort donkere ondertoon die zowel boeit als verontrust. De Volkskrant noemt het ‘spook- en sprookjesachtig’ (VK 7 mei 2018). Er was een tijd dat ik alles wat nieuw van haar uitkwam onmiddellijk ging kopen en lezen. Verborgen gebreken, Het duister dat ons scheidt, Zolang er leven is, …Is er hoop. Volgens mij komt die donkere ondertoon in deze titels het best naar voren. Het zijn tegelijk mijn favoriete titels. Opmerkelijk genoeg zijn het niet de grote verhaallijnen of personages uit haar boeken die me bijgebleven zijn. Bij Renate Dorrestein zit het voor mij in fragmenten. Volgens mij is het in Verborgen gebreken dat de volwassen hoofdpersoon teruggaat naar een huisje in Ierland. In haar herinnering is dat huisje ideaal. Als lezer word je daar in meegenomen, maar naarmate het boek vordert zie je het huis niet meer door de ogen van de hoofdpersoon, maar zoals het echt is: koud, vochtig, schimmelig. Dat beeld is heel knap geschetst. En uit haar debuut Buitenstaanders, waarin een vrouw een heel gesprek voert met iemand in haar kamer, waarbij je denkt dat het een persoon is, maar het een hond blijkt te zijn.

Renate Dorrestein

Meet and greet

Mijn meest bijzondere herinnering is een meet and greet met Renate Dorrestein in 2010. Om precies te zijn, 22 augustus 2010, want met die datum heeft Renate mijn exemplaar van De leesclub gesigneerd. Een mens komt soms op de gekste en meest onverwachte plaatsen terecht. Zo gingen echtgenoot en ik naar Molenrij, een dorp in Noord Groningen. Naar de ecologische tuin van Alma Huiskens. Voor zover ik mij herinner was Renate Dorrestein bevriend met Alma. Ze hadden hun beider bezigheden gecombineerd en bedacht dat Renate een lezing kwam geven in de tuin van Alma. Wat een perfecte combinatie: boeken en planten! En het was die dag nog mooi weer ook. Het schijnt trouwens dat Renate vaak de vraag kreeg of haar boeken autobiografisch waren, maar dat ontkende ze altijd. Toch moest ik aan een scene denken uit – volgens mij – Zolang er leven is toen ik in de landelijke keuken van de boerderij stond waar de overheerlijke hapjes op tafel stonden en op de grond een mand met kittens niet over het hoofd te zien was en de kittens druk in de weer waren met een dode vogel. Of een muis. Of een eend. En Alma zei ‘Ja, da’s de natuur he’. Toen moest ik denken aan die scene over een rommelig huishouden waarin de sokken in de fruitschaal lagen. Ik kon me levendig voorstellen waar Renate haar inspiratie had opgedaan.

Bij die lezing in de tuin van Alma Huisken had ik zelfs nog de moed om een vraag te stellen aan De Schrijfster. Ik weet dat ze dat leuk vinden, de schrijvers, dat er een vraag gesteld wordt. En dan dus liever niet de vraag of het autobiografisch is.

Extra vertelvorm

Wat mij bezighield was hoe het kwam dat naast het verhaal zelf, haar boeken een extra vertelvorm hebben. Zoals Het duister dat ons scheidt dat hoofdstukken heeft met de letters van het alfabet. A is een Aardbei…… Waarom was die vorm nodig? Moest het verhaal in die vorm gegoten worden of andersom? Hoe ontstond zoiets? Het ontstond gewoon, legde ze uit. Soms was er een begin ontstaan, zoals in het geval van A is een Aardbei en ging ze er bewust op door, soms ontstond het zonder dat ze er naar zocht.

Tussen de lezing door konden we door de grote tuin struinen en een babbeltje maken met de schrijfster zelf. Mijn echtgenoot maakte een voorzetje over mijn schrijfambities en ik zei bescheiden dat ik een van die velen was die graag wilde schrijven. ‘Volhouden’ was haar advies. Dat zou kunnen klinken als een dooddoener, maar haar blik en haar lichaamshouding vormden de rest van het advies. De houding die zei ‘blijf trouw aan je wens en zet door’. Het lijkt me dat dat precies is wat Renate gedaan heeft.

Opgegroeid met de boeken van W.G. van de Hulst en heeft daar nog steeds een zwak voor. Keek vroeger graag naar Murder, She Wrote en wenste heimelijk dat zij Jessica Fletcher was. Kwam er ooit aardig dicht in de buurt, toen ze logeerde in het huis uit de serie, wat haar vervolgens inspireerde om zelf een moord mysterie te schrijven. Werkt er aan om dat manuscript als boek uitgegeven te krijgen. Leest, schrijft, mediteert en kijkt naar de stand van de maan om zichzelf beter te begrijpen en te duiden en hopelijk wat wijsheid over te brengen naar anderen.

9 Comments

  • hanneke161

    11 mei 2018 at 07:59

    Ha, leuk, zo’n herinnering aan wat ook mijn favoriete schrijfster is! Ik schreef al over haar overlijden op mrshtebblogt.blogspot.nl/. Het laatste wat ik onlangs van haar las was Zeven soorten honger – ook weer zo’n hilarisch boek, waarin weer de meest vreselijke dingen voorbij komen! En ken jij Het geheim van de schrijfster (Hihi – het heet Het geheim van de schrijver, zie ik nu), en alle interviews die ze bij het verschijnen van dat boek gaf? Toen ik dat las kwam mijn langgekoesterde droom (van toen ik vijf was of zo) om schrijfster te worden weer iets dichterbij. Ik heb het boek ook nog digitaal, realiseer ik me – als je het soms hebben wilt?

    Beantwoorden
      • anitawillems

        11 mei 2018 at 16:50

        Bedankt voor je leuke reactie! Die humor van haar is echt droog, nietwaar. Het word tijd dat ik haar recente werk ga lezen.
        Het geheim van de schrijver ligt inderdaad om mijn stapel – ooit gekocht omdat ik ook graag een boek wilde schrijver – maar ik heb (hoe ironisch) Het geheim nooit gelezen. 😀
        Heb wel een manuscript af trouwens, dat dan weer wel.
        Wat lief dat je mij het digitale exemplaar aanbiedt, maar het is dus niet nodig.

        Beantwoorden
  • Monique

    12 mei 2018 at 20:15

    Wat geweldig dat je haar hebt ontmoet, Anita! Echt een aanrader hoor, Het geheim van de schrijver. Het leest als een roman en is op een bepaalde manier ook autobiografisch. Toevallig was ik het juist aan het lezen toen de schrijfster overleed. In mijn blog (boekjeopenoverschrijven.nl) schrijf ik daarover en verwijs ik ook naar jouw blog.

    Beantwoorden
    • Ogma

      13 mei 2018 at 12:42

      Daar schreef jij een tijdje terug een stuk over toch? Zelf moet ik nog beginnen aan het oeuvre van Dorrestein, maar Weerwater staat sindsdien wel op mijn lijst 😉 ~Tineke

      Beantwoorden
    • anitawillems

      14 mei 2018 at 10:03

      Hoi Marcia, dank je voor je compliment.
      Weerwater heb ik nog niet gelezen. Eigenlijk heb ik na 2010 niks meer van Dorrestein gelezen. Maar ik weet nog wel dat Weerwater me aansprak toen het uitkwam. groeten Anita

      Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren