Pagina's

Edward Marston

The world’s a stage… de Nicholas Bracewell detectiveserie van Edward Marston

Soms denk ik weleens dat ik wat te serieus ben; wat (te?) veel nadenk over dingen. Dat idee kreeg ik opnieuw tijdens het lezen van The Bawdy Basket, een deel uit de detectiveserie van Edward Marston die zich afspeelt ten tijde van de Engelse koningin Elizabeth I. Ik vond het aangenaam leesvoer en kon me goed vinden in het verhaal an sich. Maar net zoals dat ook het geval was bij de boeken van de Railway detective van dezelfde schrijver kwamen er weer personages in voor die voor mijn gevoel te dik waren aangezet. Een onsympathiek karakter creëren in een boek is altijd leuk, het helpt om de verschillen met de andere personages te benadrukken en stiekem vinden we het vaak fijn als zo’n persoon uiteindelijk goed op z’n plek wordt gezet. Althans ik vind dat fijn, maar ik zal daar vast niet de enige in zijn. Maar als zo’n personage gewoon maar door blijft gaan en onredelijk onsympathiek blijft, dan ga ik me ergeren. Dat gebeurde dus bij The Bawdy Basket.

 

Hoort erbij

Maar, realiseerde ik mij ineens, dat heeft vooral ook veel met mij, en die serieuze inslag te maken. Een luchtig boek, dat gewoon prettig tijdverdrijf wil zijn, zonder teveel moeilijk gedoe, moet dat helemaal perfect in elkaar zitten? Nee natuurlijk niet! Ik geniet altijd met volle teugen van Midsommer Murders, zowel de oude als de nieuwe. En stoort het mij dan dat het wel heel toevallig is dat er altijd een moord wordt gepleegd als de oude Barnaby met zijn vrouw Joyce iets doet? Nee. Want dat hoort erbij, part of the deal. Ga ik vraagtekens zetten bij de onwaarschijnlijke aantallen moorden die in dat kleine plattelandsgebied gepleegd worden? Ook niet, het is gewoon een leuke, spannende serie, klaar.

Dat geldt voor de boeken van Edward Marston ook. Hij schrijft niet te zware, maar vermakelijke detectiveverhalen en bij zijn verhalen horen lekker zwaar aangezette karakters. Niet realistisch, nee, maar wat geeft het? De verhalen zijn boeiend genoeg om daar overheen te kijken. Toen ik dat eenmaal realiseerde heb ik gewoon, zonder veel na te denken (of te ergeren) genoten van dit verhaal.

 

Edward Marston

 

Shakespeariaans toneel

Wat deze reeks net even wat anders dan anders maakt is dat het zich in een toneelgezelschap afspeelt. De Elizabethan tijd was een bloeitijd voor het Engelse toneel en er waren dan ook diverse elkaar concurrerende gezelschappen. Ik vond het buitengewoon interessant om daar wat meer over te leren tijdens het lezen van dit boek. De speurder in dit boek, Nicholas Bracewel, is dus geen politie agent (die hadden ze trouwens ook niet in die tijd) maar een boekhouder. Niet iemand die over de cijfers gaat, hoewel hij die ook in de gaten houdt, maar iemand die letterlijk het boek met de teksten omhoog houdt, voor als de acteurs hun teksten vergeten zijn. Dat risico was er zeker. En niet gek ook, gezien het feit dat elk toneelgezelschap zes tot zeven voorstellingen gaf per week en dat elke dag een andere moest zijn. Toneel was zo’n populair tijdverdrijf dat het publiek vooral op zoek was naar nieuwe voorstellingen. Je kon niet hetzelfde stuk een aantal keren achter elkaar opvoeren want dan zou het publiek verveeld raken. De schrijver van het gezelschap was dan ook een van de belangrijkste leden.

 

Geen traditionele detective

In het boek dat ik las komt een van de leden van het gezelschap in de problemen en aangezien dit gevolgen heeft voor alle acteurs en medewerkers gaat Nicholas, de boekhouder, aan de slag. Hij doet dit op een totaal andere manier dan een traditionele detective. Gewoon mensen ondervragen zit er niet in. Hij speurt dus iets onopvallender, met af en toe gevaarlijke acties, maar desondanks wel doeltreffend. Ik vond het plot in dit boek niet direct denderend, maar ook dat is niet erg bij een detective light. Gaan we over naar de puntenverdeling.

  • Plot: 0,5 punt
  • Schrijfstijl: 1,5 punten
  • Tempo: 2 punten
  • Hoofdpersonen: 0,5 punt
  • Meeslependheid: 1 punten
  • Romantisch accent: 1,5 punten
  • Historisch accuraatheid: 2,5 punten

Dit maakt samen 9,5 punten, in cijfers uitgedrukt een 7,3. Helemaal niet slecht dus.

Conclusie: verwacht geen diepere lagen of een plot waar je van achterover slaat. Maar als je zin hebt om je onder te dompelen in een luchtig en spannend verhaal waarbij je en passant ook nog wat mee krijgt over de theaterwereld uit de tijd dat Shakespeare zijn toneelstukken schreef, dan is Edward Marston jouw man.

Voor deze aflevering las ik The Bawdy Basket, het twaalfde deel in een serie van zestien. Het eerste deel verscheen in 1980 en het laatste kwam uit in 2006.

 

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren