Pagina's

De tatoeëerder van Auschwitz

De tatoeëerder van Auschwitz

Het is al weer een hele poos geleden dat ik voor het laatst een blogje schreef over een boek dat ik heb gelezen. Ik vind vaak de tijd en rust niet om een boek van begin tot eind uit te lezen maar toen ik met mijn gezin een aantal dagen weg ging was daar eindelijk de tijd om eens rustig te gaan zitten met een boek.

 

Gevangenen 32406 en 34902

Ik nam het boek De tatoeëerder van Auschwitz mee. Niet het meest luchtige onderwerp om over te lezen, dat klopt. Zelf houd ik van geschiedenis en lezen over waargebeurde verhalen. Dit boek, geschreven door Heather Morris, gaat over de tijd die Lale Sokolov doorbracht in Auschwitz, daar bekend als gevangene 32407. Door de SS officieren wordt hij benoemd tot ‘Tätowierer’ en is hij tweeënhalf jaar degene die van duizenden gevangenen een nummer moet maken.

Dan ontmoet hij Gita (gevangene 34902). Hij raakt op slag verliefd op haar en hij probeert haar zo vaak mogelijk te zien. Dankzij zijn positie als ‘Tätowierer’ heeft hij kleine voordelen die hij zoveel mogelijk probeert te delen met de mensen om hem heen. Na drie jaar samen in Auschwitz te hebben gezeten wordt Gita op een dodenmars gestuurd en komt Lale in een ander kamp terecht.

 

De tatoeëerder van Auschwitz

 

Vreselijke omstandigheden

Natuurlijk hebben we allemaal gelezen over de Tweede Wereldoorlog waarin zoveel mensen gemarteld, onteerd en gedood zijn. Op dat punt is dit boek geen ‘verrassing’. Toch raken deze gebeurtenissen mij elke keer weer. Mensen zoals jij en ik, die werkten en voor gezinnen zorgden. Bakkers, doktoren, leerkrachten, moeders, vaders… Allen leefden zij onder vreselijke mensonterende omstandigheden.

Een verhaal als dit, waarbij de liefde tussen twee mensen hen op de been hield, is toch weer uniek op zichzelf. Elkaar verliezen en weer terug vinden om zeventig jaar later hun verhaal te kunnen vertellen. Een verhaal van liefde onder de meest extreme en verschrikkelijke omstandigheden.

 

Dodenherdenking en bevrijdingsdag

Vandaag, 4 mei, is het dodenherdenking. Overal zie je weer berichten voorbij komen over wie er twee minuten stil is, wie er herdacht ‘mogen’ worden en wie hier niet aan mee doet. Veel opspraak, geruzie over het onderwerp. Dankzij de mensen die vochten in deze oorlog mogen wij van onze vrijheid genieten. Kunnen wij onze eigen beslissingen nemen en leven zoals wij dit willen. Een privilege dat niet iedereen vandaag de dag heeft! De Tweede Wereldoorlog is dan voorbij maar er heerst nog genoeg tirannie. Ik herdenk 4 mei alle mensen die ooit zijn gestorven voor onze vrijheid en zij die nog altijd vechten om dit te kunnen behouden.

 

Ook lezen?

Ik geef mijn exemplaar van De tatoeëerder van Auschwitz graag door aan iemand die dit indrukwekkende verhaal ook wil lezen. Laat een reactie achter in de comments en dan verloot ik het boek onder de geïnteresseerden.

Simone van Noort, ofwel tante Poppedeintje. Ik ben een moeder van 2 kids die graag leest, maar er de laatste jaren veel te weinig tijd voor had! Getrouwd met een hele lieve metal bassist. Bofkont ben ik! Herstellend van een burn out schrijf ik over het wel en wee in het leven waarvan ik mijn prioriteiten her- euh… prioriteer. Dan ben ik ook nog aspirerend kinderboeken schrijfster en pedagogisch medewerker.

13 Comments

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren