Pagina's

Tante Ogma

Tante Ogma: Puberale literatuurlijst leesproblemen.

Vandaag beantwoord Ogma’s tante de vraag van de zoon van een van onze lezers. Lezen voor je literatuurlijst, help! Nou, helpen, dat doet tante Ogma graag. Maar ze deinst er ook niet voor terug om je iets te vertellen dat je eigenlijk liever niet hoort…

 

Beste tante Ogma,

Mijn docent Nederlands verwacht dat haar 4Havo-leerlingen Nederlandse Literatuur (met hoofdletter L) lezen. Ik, een vijftienjarige jongen, vind Nederlandse Literatuur stom. Eigenlijk vind ik alles stom, behalve skeeleren en voetbal, maar als ik dan toch moet lezen, dan lees ik het liefst vertaalde boeken in het genre fantasy of thrillers. Broederband van John Flanagan en De Oorsprong van Dan Brown vind ik te gek, maar die tellen dus niet mee.

Mijn moeder raadde me Mama Tandoori aan van Ernest van der Kwast en Het Diner van Herman Koch. Allebei stom. Ik heb nauwelijks honderd pagina’s per boek gelezen, maar toch een voldoende gehaald dankzij Google. Nu moet ik opnieuw een boek uitzoeken. Mijn moeder heeft dus alleen maar nutteloze tips. U bent nu mijn enige hoop.

Wanhopige puber

Ps. Liefst niet al te dik en er mag absoluut geen seks (IIIEEEKS!!) in voorkomen.

 

Tante Ogma

 

Beste wanhopige puber,

Ik begrijp je helemaal. Literatuur met hoofdletter L is stom. En school ook. Überhaupt is alles wat moet gewoon superstom. Helaas is school niet bedoeld om leuk te zijn. Als je eens een vak of een opdracht tegenkomt die je leuk vind dan is dat mooi meegenomen, maar niet de bedoeling.

School is om van te leren zodat je door kunt naar andere stomme dingen zoals vervolgopleiding, baan en nog meer dingen die moeten. Gelukkig is er naast al die dingen nog steeds tijd om dingen te doen die je leuk vind en hoe ouder je wordt, hoe beter je zult worden in het afwisselen van dat wat moet en dat wat je eigenlijk liever doet. En met een beetje mazzel kies je een vervolgopleiding en werk waarbij je vooral dingen doet die je leuk vind, dus wordt het uiteindelijk echt wel beter. Voor nu echter is het, zoals het in het Jonge Woudlopershandboek – Kwik, Kwek en Kwak, je weet toch – wel omschreven wordt, DVBP. Ofwel dikke vette botte pech. Je gaat dit jaar of volgend jaar geen boek tegenkomen dat je met héél veel plezier gaat lezen. Suck it up, iets anders zit er niet op.

Natuurlijk kun je het leed wel een beetje verzachten, het hoeft niet alleen maar doffe ellende te zijn.

Er zijn mensen die zich zonder comaverschijnselen of acute hersenbeschadiging door De Grot van Tim Krabbe, De Passievrucht van Karel Glastra van Loon, De Kroongetuige van Maarten ‘t Hart en Phileine zegt sorry van Ronald Giphart heen weten te worstelen. Of door Russisch Blauw van Rascha Peper. Wie weet lukt jou dit ook. Ben je bereid om iets te lezen wat je niet per se aanspreekt maar wel heerlijk kort is kun je je wagen aan Oeroeg van Hella Haasse en Het Bittere Kruid van Marga Minco. En tik daarnaast je docent(e?) Engels eens op de schouder. Vaak mag je voor Engels namelijk best een of meerdere fantasy of thrillers lezen,  zo’n Dan Brown bijvoorbeeld is meestal geen enkel probleem. Wel in het Engels natuurlijk, maar je zult merken dat dat veel minder een probleem is als je het boek al eens in het Nederlands gelezen hebt of als het een boek is dat je van jezelf tof vind om te lezen. En op zo’n manier hou je tenminste nog een beetje plezier in lezen.

Want natuurlijk is Literatuur met een hoofdletter L niet per se stom, maar wel als je er nog niet aan toe bent. Je zult niet de eerste zijn die met grote tegenzin boeken leest die je vijf of tien jaar later nog eens inkijkt en die je dan ineens pittig de bom vindt. Hoe dat komt? Misschien omdat het dan niet meer moet? Of omdat literatuur met hoofdletter L geschreven is voor een andere doelgroep dan vijftienjarige jongens die liever voetballen dan lezen? Ik weet het niet.

Hoe dan ook zit er nu niets anders op dan door de zure appel heen bijten, proberen een boek te vinden dat het leed een beetje verzacht en te accepteren dat het niet anders is. Niet leuk, maar ook niet het ergste dat er bestaat. Ga je na elk hoofdstuk dat je uit hebt lekker een rondje skeeleren of een balletje trappen. Als beloning.

Zet ‘m op, kerel.

Belastingdienst-achtige groet (als in: leuker kunnen we het niet maken en veel makkelijker eigenlijk ook niet),

Tante Ogma.

P.S. Boeken zonder seksscènes bestaan niet in de Nederlandse literatuur. Dat kom je zo’n beetje in elk boek wel tegen. Sorry. Maar wie weet leer je daarvan dat dat veel minder erg is dan je vreest en dat het juist een beetje sjeu aan een stom boek kan geven. Dan kan er nog een hele wereld voor je open gaan. Probeer het eens uit, zou ik zeggen.

 

Heb jij nu ook een probleem waar je graag een oplossing in de vorm van boeken op zou willen (en je bent niet bang voor tante Ogma’s ongezouten mening), laat het ons dan weten op contact@ogma.nu

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren