Pagina's

Dr Gideon Fell

Lekker loom luisteren: Dr Gideon Fell als luisterboek

Vorig jaar was er een periode waarin ik me niet op een boek kon concentreren. Om toch een shotje detective binnen te krijgen ben ik toen begonnen met het luisteren van luisterboeken. Zo kwam ik de reeks over Dr Gideon Fell tegen.

Cachet

Deze serie detectives werden tussen 1933 en 1967 geschreven door John Dickson Carr. Dr Fell, de hoofdpersoon uit de reeks, is een corpulente doctor in de wetenschap (dus geen arts) en vooral amateur speurder. Zijn verschijning (zoals gezegd aan de gezette kant, met snor, lopend met een stok en een cape dragend in plaats van een jas) zou gebaseerd zijn op de schrijver C.J. Chesterton, de bedenker van een andere speurder, Father Brown. Fell zijn specialiteit is het ontrafelen van mysteries met misdaden achter gesloten deuren of andere zogenaamd ‘onmogelijke misdaden’. De luisterboeken die ik luisterde waren voorgelezen door Donald Sindon, een inmiddels overleden Engelse acteur die niet onbekend is met detectives: hij speelde rechter en schoonvader van Judge John Deed in de gelijknamige Britse TV serie. Zijn stem geeft de sfeervolle verhalen nog meer cachet mee: wat een genot om dit, lekker liggend op bank of bed, te horen!

Dr Gideon Fell

Heerlijk langzaam

Eigenlijk zou ik deze detectivereeks niet langs de Cadfaelmeetlat moeten leggen, maar langs de Christiemeetlat, want de verhalen hebben meer met Agatha Christie’s boeken te maken dan met de vertrouwde middeleeuwse monnik. Maar ze deden me ook denken aan de boeken van Robert van Gulik, over de Chinese magistraat rechter Tie, niet zozeer qua onderwerp als wel qua schrijfstijl. De verhalen zijn niet zo meditatief als die van van Gulik, maar ze zijn wel prettig langzaam, het plot ontvouwt zich rustig en gestaag, de toon is kalm en bijna gezellig. De verhalen zijn ook een soort van spannend, maar dan in de zin van nieuwsgierig makend, niet puntje van de stoel. En gelukkig maar! Misschien kwam het doordat ik mij in de tijd dat ik de boeken luisterde lang niet goed voelde en behoorlijk chronisch overprikkeld was, maar ik genoot van de stem van Sindon en Dickson Carr’s sfeervolle verhalen. En dan natuurlijk die klassieke, typische Engelse sfeer. Daar word de anglofiel in mij erg blij van.

Puntentelling?

  • Plot: 3
  • Schrijfstijl: 3,5
  • Tempo: 3,5
  • Hoofdpersonen: 3,5
  • Meeslependheid: 3,5
  • Romantisch accent: 2,5
  • Historisch accuraatheid: 3,5

Totaal maakt dat 23 punten, wat neerkomt op een 8,8. Misschien een geflatteerd resultaat omdat de boeken voor mij een moeilijke tijd wat makkelijker maakte, maar wat geeft het?

Mocht jij ook eens in de lappenmand liggen en je hoofd niet in staat tot het verwerken van langere stukken tekst dan zijn luisterboeken een heel fijne optie. En als je dan toch een luisterboekje wilt luisteren, probeer dan die van Dr Gideon Fell eens. Tien tegen een dat je je na zo’n verhaaltje weer een beetje beter voelt. Of in ieder geval wat meer ontspannen.

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren