Pagina's

Oscar de Muriel

Mexicaans genieten op z’n Engels: de Victoriaanse detectives van Oscar de Muriel

Na het lezen van de Railway detective boeken die ik in York op de kop had getikt, kreeg ik van Tineke twee andere detectives die zich in de Victoriaanse tijd afspelen. En dit was even andere koek! Niks ‘wel aardig’ of ‘er zitten best goede stukjes tussen’. Nee, de boeken van Oscar de Muriel over de inspecteurs Frey en McGrey zijn super. Zo.

 

Bij de lurven pakkend

Het begon eigenlijk al met de vormgeving. Want kijk eens naar de omslagen van de twee boeken die ik las. Zeg nou zelf, daar krijg je toch zin van om te lezen? Ik wel. Maar -zoals ik onlangs tot mijn spijt leerde- een omslag kan ook bedriegend zijn. Het gaat immers om de inhoud. Gelukkig zit het daarmee eveneens volledig goed. Ik vond de boeken direct vanaf de eerste bladzijde leuk; het krijgt je meteen te pakken. De boeken roepen een beetje een gothic-achtige sfeer op waar ik erg van hou. En als je iets van de Victoriaanse tijd weet, dan voelt het ook heel passend. Men hield in die tijd ook best van een gothic novel op z’n tijd. Misschien is dit wel de moderne, hippe variant daarvan? Hoe dan ook: ik vind het te gek.

 

Oscar de Muriel

 

Redenen te over

Behalve dus die sfeer zijn de boeken echt poepspannend, letterlijk hartslagverhogend. Niet aan te raden voor mensen met een zwak hart misschien, maar ik vond het heerlijk. Daarnaast bevatten de boeken spetterende dialogen tussen de twee hoofdpersonen, die een bijzondere verhouding hebben. Sowieso zijn deze figuren fascinerend. Inspecteur Ian Frey wordt na een aanvankelijk veelbelovend begin van zijn carrière zeer tegen zijn zin overgeplaatst van Londen naar Schotland. Hier mag hij Detective ‘Nine Nails’ McGray assisteren, het hoofd van een speciale nieuwe dienst die onderzoek doet naar misdaden met een spookachtige of mysterieuze oorzaak. Ik ga er verder niet teveel over vertellen, want dat doet De Muriel een stuk beter dan ik, maar alleen al het verhaal achter de beide markante hoofdpersonen is eigenlijk het lezen van deze boeken waard. De misdaden die ze moeten oplossen maakt de formule alleen maar sterker.

 

Welbespraakt afkammen

Wat die dialogen tussen Frey en McGray zo spetterend maakt is het heerlijke eloquente schelden tussen beiden. Voorbeeldje?

‘I would appreciate it if you refrained from calling me a “Londoner Lassie” in the future.’
He laughed. ‘Aye, yer right. Ye wouldn’t last five minutes against some lassies I ken.’
‘Sorry, some of the lassies you…?’
‘Ken.’
‘Ken?’
‘Ken. Know! Och, I forgot you Londoners cannae speak without three marbles in yer gobs. Talking of gobs, c’mon, I need to get a bite to eat. We can have a chat over a pint.’
‘I did not travel all this way for pints,’ I said, my expression stiff. ‘I would rather get started on the work as soon as pos-‘
He silenced me with a vigorous thump on the back that took me momentarily out of balance. ‘Nae. I need some food before that. Dunno about ye, but I’m starving.’

 

Nog meer fijns

In beide boeken zijn er voor de rest lekker veel moorden en rondspattend bloed. Niet voor zwakke magen zeg maar, maar toch ook geen horror. Precies de goede verhouding wat mij betreft. Wat kan ik zeggen? De Muriel heeft gewoon een geweldige schrijfstijl die maakt dat de boeken bijna niet weg te leggen zijn en je door blijft lezen tot het boek uit is. Of ‘s ochtends de wekker vroeger zet om nog even verder te lezen voor de dag begint.

 

Alleen maar goeds?

Eigenlijk wel. Toch moet ik toegeven dat ik het tweede boek iets minder sterk vond dan het eerste. Ik vond, wellicht mede door mijn hekserijachtergrond, bepaalde plottwists niet sympathiek. Laten we zeggen dat ik niet weg ben van het soort heksen dat de Muriel hier ten tonele voert. Maar da’s een heel persoonlijk dingetje. Puntenverdeling dan maar?

  • Plot: 4,5
  • Schrijfstijl:4,5
  • Tempo:4,5
  • Hoofdpersonen: 5
  • Meeslependheid: 5
  • Romantisch accent: 3,5
  • Historisch accuraatheid: 4

Totaal aantal punten: 31 punten, maakt een 9,6. Zo hoog?! Zo hoog. Ja.

Oscar de Muriel is dus iemand om te volgen. Een Mexicaan die studeerde en vervolgens bleef plakken in het Verenigd Koninkrijk. Die scheikundige, vertaler en violist is, en die werkelijk verdraaid goede Victoriaanse detectiveverhalen weet te produceren. Onthoud die naam.

Ik las voor deze beoordeling de eerste twee boeken uit de Frey/ McGray serie. Deze serie bestaat uit drie boeken die vanaf 2015 elk jaar in februari uit kwamen. Rond april van dit jaar wordt het vierde deel verwacht. Ook is er een kort kerstverhaal in deze serie verschenen, die speelt tussen boek 1 en 2. Voor de mensen in mijn omgeving die meelezen: ik wil ze allemaal. Heel graag.

 

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren