Pagina's

  • Home
  • Leesverhalen
  • Waarom ik niet zo vaak Nederlandse romans lees – maar ze af en toe best meevallen.
Nederlandse Romans

Waarom ik niet zo vaak Nederlandse romans lees – maar ze af en toe best meevallen.

Ik lees niet zo heel vaak Nederlandse literatuur. Sowieso weinig romans die zich in deze tijd afspelen. Dat krijg je met een anglofiel met een romantische hang naar het verleden. Maar soms waag ik de gok toch en dat kan goed uitpakken, maar ook volstrekt verkeerd.

Nederlandse Romans

 

Schooltraditie

Dat laatste gebeurde me met het boek ‘Liefde heeft geen hersens’ van Mensje van Keulen. Dit boek kreeg ik op de laatste dag voor de zomervakantie van een collega. Het is bij ons op school inmiddels traditie dat de school een groot aantal boeken aanschaft dat allemaal hetzelfde woord in de titel heeft, en vervolgens wordt er gevraagd om hier een boek van te pakken en deze cadeau te geven aan een van je collega’s. Een leuke traditie wat mij betreft. Het woord van vorig jaar was liefde en zo kwam het dat ik dit boek in handen kreeg.

Ik was er aanvankelijk blij mee. Mensje van Keulen heeft een goede schrijfstijl, ik vind het leuk als een boek geschreven wordt vanuit verschillende perspectieven en er was zowaar nog een moordmysterie ook. En toch viel het tegen.

 

Zwak

Belangrijk punt hierbij is de vrouwelijke hoofdpersoon. Dit vond ik een zwak personage die onlogische acties onderneemt. Hiervoor wordt wel een verklaring gegeven, maar die vind ik zwak. De zijlijn met de dochter vind ik ook onlogisch, begrijp niet goed waarom deze is toegevoegd. Opnieuw wordt in dit zijlijntje onvoldoende beweegredenen gegeven voor bepaalde acties. Dit zorgt voor vervreemding. Ik snapte de personages niet en dus was ik niet bij hen betrokken. Stom.

Een ander belangrijk punt dat tot mijn teleurstelling leidde is dat je het hele boek het idee hebt dat het verhaal ergens toe leidt. Dat is echter niet zo, het boek eindigt met het oproepen van vragen in plaats van een afgerond verhaal te vertellen. En wat heb ik daar toch een hekel aan! Ik vind dat echt het manco van veel boeken die tot De Literatuur (met hoofdletters) behoren.

 

Sterk

Ik vond het personage Harro daarentegen wel sterk. Zijn mysterie is intrigerend en neemt me mee. Maar het einde is een te grote afknapper om mij nog blij te kunnen stemmen. Beste schrijvers: ik wil niet speculeren over het einde van een verhaal. Ik wil weten. Dat verhaal mag best heel ingewikkeld in elkaar zitten en hoeft niet eenduidig te zijn, maar voor mij is het doel niet om mij na te laten denken. Daarvoor hebben we filosofen. Nadenken kan ik bovendien heel goed zelf, iets te goed zelfs. Wat ik wil is een verhaal. Gewoon een mooi verhaal. Een verhaal met een einde. Mag een onbegrijpelijk einde zijn, iets waar ik het niet mee eens ben of verdrietig van wordt (hoewel een mooi einde waarbij alle eindjes samenkomen mijn voorkeur geniet), maar geen open einde. Gewoon niet.

 

Maar ik geef niet op!

Het is duidelijk dat ik baalde van dit boek, toch? Ik vond het vooral zo zonde, omdat het in veel opzichten goed geschreven was. Het was gewoon niet af en onvoldoende uitgewerkt. Jammer!

Geef ik het dan zomaar op? Natuurlijk niet. Aansluitend las ik nog een Nederlandse roman: Ver van mij van Rita Spijker. En hier werd ik wel blij van.

 

Levensechte personages

Ook Rita Spijker heeft een prettige verteltrant, alleen zijn haar personages een stuk meer levensecht en begrijpelijk in hun acties. Wat ik bewonderenswaardig vind aan de moeder en dochter in dit verhaal is dat ik me zowel aan hen kon ergeren als sympathie kon voelen. Net als in het echt zijn het dus mensen van vlees en bloed. Zowel moeder als dochter hebben hun issues en bij beide had ik regelmatig de neiging om hen iets toe te roepen. De moeder dat ze wel erg kinderachtig bezig was bij tijden, en de dochter om zich niet zo aan te stellen bijvoorbeeld. Maar ondanks (of misschien wel dankzij) hun beider kleinzieligheid waren ze me ook dierbaar.

En wat mij (als moeder met drie dochters met ieder onze eigenaardigheden) op een bepaalde manier troost, is dat, als puntje bij paaltje komt, dwars door wrok en alle issues heen, de verbondenheid tussen moeder en kind blijft. En dat zorgt voor een warm en fijn gevoel als het boek afgelopen is. Precies wat ik op dat moment nodig had.

 

Meer Nederlandse romans voor mij?

Conclusie? Het kan verkeren, maar ik blijf het er op wagen. Af en toe een beetje je comfortzone uit kan immers behalve een enkele teleurstelling ook heel fijne leeservaringen opleveren. En ik weet nu dat Rita Spijker iemand is waarvan ik best nog eens een boek wil lezen. Weer wat geleerd!

 

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

2 Comments

  • Mirjam

    26 maart 2018 at 08:18

    Grappig, gisteren realiseerde ik me ineens dat Nederlandse schrijvers / boeken ook niet tot mijn favorieten horen. Uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Open eindes vind ik wel weer okay, mits ze een doel dienen. Zo vond ik de kleine Vriend van Donna Tartt enorm irritant. Ploeg je 1000 pagina’s door, weet je nog niet wie het gedaan heeft. Laat maar…

    Beantwoorden
  • WMT

    26 maart 2018 at 09:32

    Het boekenweek geschenk ‘ Gezien de feiten’ van Griet op De Beeck vond ik, ondanks de negatieve recensies, fijn om te lezen door de herkenbare karakters.

    Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren