Pagina's

Edward Marston

Een Victoriaanse Dekselse Detective: Edward Marston, de railway detective serie

Tijdens mijn bezoek aan York <3 kocht ik bij de lokale Oxfamwinkel twee boeken in een serie over een spoorwegdetective. Heel fijn; en Victoriaans (zeker sinds het bezoek aan de Victoriaanse Highstreet in het prachtige York Castle Museum weer een favoriete tijdsperiode om over te lezen) en detective en stoomtreinen. What’s not to like? Nou, toch wel een paar dingen, zo bleek.

 

Edward Marston

 

Spoorwegdetective

Eerst iets over de serie zelf. In de boeken van Edward Marston, pseudoniem van de Britse schrijver Keith Miles, is Robert Colbeck de railway detective, die misdaden op en rondom de gloednieuwe Engelse spoorwegen oplost. Hij doet dat met een oudere agent, Victor Leeming die een bloedhekel heeft aan treinen. Colbeck is verantwoording schuldig aan een meerdere, hoofdinspecteur Tallis, die een bloedhekel heeft aan hem, vanwege zijn dandy-eske uiterlijk. In het geheim krijgt hij soms hulp en assistentie van een jongedame die hij in het eerste boek tegenkwam (en redde), een begaafd schilderes die tevens de dochter van een machinist en fervent treinliefhebber is. Tot zover zijn dit de ingrediënten voor een in theorie hartstikke leuke detectiveserie. En dat is het ook. Toch zijn er een paar minpuntjes waar ik niet omheen kan.

 

Bordkartonnen set

Zo voelde de setting voor mij (ik had dan ook net behoorlijk wat non fictie over deze tijd achter de kiezen) niet geheel authentiek. Een beetje bordkartonnen set in plaats van dat je je echt in die tijd waant. De relatie tussen Colbeck en Madeline is eveneens onrealistisch. De positie van haar vader en het feit dat zij geen dienstmeisje hadden, wijst er op dat zij arbeidersklasse waren, geen ‘lower middleclass’. De inspecteur heeft zich van lower middleclass opgewerkt naar proper middleclass, dat blijkt uit zijn kleding, bediende en gedrag. Die distincties zeggen ons tegenwoordig helemaal niets meer, maar waren in die tijd enorm belangrijk. Het is dan ook ontzettend onwaarschijnlijk dat een politie-inspecteur van Colbeck’s orde zo’n innige relatie met een arbeidersmeisje zou beginnen, zelfs al werkt ze als schilderes. Dit historische inaccurate dingetje maakt het voor mij al wat minder prettig om te lezen. Ligt aan mij, weet ik, maar ik wil het gewoon niet door hebben als iets niet klopt. Dat verstoort voor mij het verhaal.

 

Storende details

Het zijn dus van dat soort details die mij storen. Kleine details zoals dat Madeline in het tweede boek trots is op het verkopen van een schilderij, terwijl het voor een vrouw uit de middenklasse als niet chic werd gezien om zich met geld bezig te houden. Ook de manier waarop Colbeck met Madeline omgaat is eenvoudigweg veel te modern om realistisch te kunnen zijn.

 

Meer minpuntjes

Een ander minpuntje zijn de plots. Ik las twee boeken uit deze reeks en was bij beide niet weg van de plots van de verhalen. Niet zo ernstig als bij Mamur Zapt, hoor, maar er overheerste een gevoel dat de schrijver het nog een beetje moest leren, of er ‘in moest komen’. Een gevoel ja, concreter dan dat kan ik het niet maken, geloof ik. Nou ja, in één geval leek het motief er met de haren bijgesleept te worden, of werden er halverwege ineens nieuwe personages geïntroduceerd om een en ander duidelijk te maken. Niet goed genoeg doortimmerd, zeg maar.

Een laatste minpuntje (en dan hou ik op, hoor, want er waren ook de nodige positieve dingen) is wel een grote. En dat is hoofdinspecteur Tallis. Het gegeven van wrijving tussen de politiedetective en zijn superieur is natuurlijk een oude vertrouwde, maar in dit geval is de botte domheid van de hoofdinspecteur simpelweg tenenkrommend. Een gimmick, niet echt, ongeloofwaardig en (kunnen jullie het merken?) erg irritant. Mee ophouden, Marston! Niet nodig. Niet in deze mate.

 

Leuks!

Gelukkig waren er ook leuke punten aan deze reeks. Zo waren ze (met name Excursion Train) wel spannend. In The Railway Viaduct word de situatie rondom de Ierse Savvies, werkend aan spoorwegen in Frankrijk wel erg goed beschreven. Ook maken de redenen die Colbeck geeft om van een advocaat een politie-inspecteur te worden hem menselijker. Iets minder bordkartonnen uitvergroting en meer vlees en bloed, fijn!

 

Vlees en bloed

Wat betreft de personages spreekt ‘constable’ Victor Leeming in veel opzichten meer aan dan de dandy inspecteur Robert Colbeck. Leeming is direct vanaf het begin iemand waarbij je de indruk hebt dat hij echt zou kunnen zijn, in tegenstelling tot veel andere karakters in dit boek. En een man die telkens zijn vrouw mist als hij op reis is, tja. Dat soort mannen, daar heb ik een zwak voor.

De vormgeving van de boeken verdient eveneens een dikke vette pluim, met zulke mooie omslagen zit je toch al een beetje in de Victoriaanse spoorvibe. Prettig vind ik dat.

 

Less is more

Uiteindelijk spreekt de sfeer in de boeken mij wel echt aan, maar er wordt tegelijkertijd ook teveel herhaald. Het wekt de indruk of de schrijver op bepaalde aspecten blijft hameren, waardoor het te nadrukkelijk wordt. Jammer en zonde. Het kan best wat subtieler.

Beoordeling:

Plot: -3,5 punten
Schrijfstijl: 3 punten
Tempo: 1 punten
Hoofdpersonen: 1 punten
Meeslependheid: 2 punten
Romantisch accent: 1 punt
Historische accuraatheid: -4 punten

Totaal aantal punten: 0,5. In cijfers is dit een 6,5. Ach, afgerond op een eindrapport is het nog een 7…

 

Eindconclusie

De conclusie die ik trek, na het lezen van het tweede en derde boek uit een serie van is het punt dat ik al eerder noemde: dat de schrijver er nog een beetje in moeten komen. Marston laat op sommige momenten namelijk wel zien dat hij een schrijver is die wat kan. Dat geeft hoop. Bovendien is het prima om af en toe een boek te lezen dat niet perfect in elkaar zit (zit ik zelf ook niet tenslotte!).

Ik lees dus graag nog een paar boeken uit deze serie. Want ik ben en blijf dol op Victoriana! (en laat ik van Ogma’s Tineke nou direct na het lezen van deze twee detectives nog een Victoriaanse serie hebben gekregen. Oh goodie! Volgende keer dus meer Victoriaans vertier!)

Ik las voor deze beoordeling The Excursion Train en The Railway Viaduct, deel twee en drie uit een 15 delige serie. Het eerste deel kwam uit in 2004 en het laatste deel verscheen oktober jongstleden.

 

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren