Pagina's

De kunst van het snijden

Geen boekje voor tijdens het eten: De Kunst van het Snijden

Als victoriana liefhebber viel mij de eer ten deel het boek De Kunst Van Het Snijden te mogen lezen (dank je wel Uitgeverij Unieboek Het Spectrum!). Dacht ik op basis van de titel dat het een algemeen boek over de heelkunde of geneeskunst in de Victoriaanse tijd was, het bleek bij nader inzien een biografie te zijn. Mooi, daar hou ik ook van!

Revolutionaire methode

Het onderwerp van de biografie is Joseph Lister, de man die geïnspireerd werd en voortborduurde op de theorie van Louis Pasteur (die van het pasteuriseren, weet u nog?). Lister werd zo de ontdekker van het feit dat microben verantwoordelijk waren voor alle gevaarlijke infectieziekten die Victoriaanse ziekenhuizen teisterden. Ziekten die voorheen als onvermijdelijk werden beschouwd. Belangrijker nog dan alleen dat te ontdekken, is dat Lister de antiseptische methode bedacht om deze infectieziekten te voorkomen. Hij veroorzaakte hiermee een revolutie in de wereldwijde medische wereld. Leuk om en passant ook nog wat feitjes te leren. Nooit geweten dat listerine, het desinfecterende mondwater, vernoemd is naar deze medicus. En dat het bekende merk Johnson & Johnson hun bestaan aan de ontdekking van Lister te danken heeft.

De kunst van het snijden

Helder beeld

Het boek geeft echter vooral een mooi en helder beeld van zowel de man achter de ontdekkingen als van alle veranderingen binnen de medische wereld tussen 1840 en 1900. De strijd van Lister om andere wetenschappers te overtuigen van het belang antiseptisch aan het werk te gaan komt aan bod. Daarnaast wordt goed duidelijk gemaakt hoe immens de verschuivingen waren die er ontstonden dankzij het werk van Lister.

Zwakke-magen-alarm

Een lichte waarschuwing is wel op zijn plaats. Het boek is misschien minder geschikt voor mensen met een zwakke maag. Ik hou erg van eetlezen (dank aan Remco Campert voor het uitvinden van dit werkwoord dat inderdaad slaat op de actie van eten en lezen tegelijkertijd), maar heb daar bij dit boek van af gezien. Het boek is namelijk op alle punten erg duidelijk. Ook wat betreft de zaken die artsen in Victoriaanse ziekenhuizen tegenkwamen, hoe operaties tot stand kwamen, hoe de wonden eruit zagen. Inclusief bloed, pus, etter en andere lichaamssappen. Zo las ik in het begin van het boek: ‘Ziekenhuizen roken constant naar pis, stront en kots.’ Zo. De toon is gezet. Ik kan dat prima hebben en las geïnteresseerd verder, maar dan even niet met een boterhammetje in de hand.

Een van de betere

Ik las De Kunst Van Het Snijden met veel plezier in twee middagen uit. Ik vind het een van de betere biografieën die ik de laatste tijd las. Af en toe vond ik dat de achtergrond van de schrijfster (een medische historica, dus met veel kennis van zaken) ervoor zorgde dat het boek in mijn lekenogen heel soms een tikje te medisch werd. Maar ik kon daar ook weer goed doorheen lezen, dus eigenlijk is het geen echt bezwaar.

Feitelijk

Wat ik bijzonder vond is dat uit het dankwoord van de schrijfster blijkt dat zij iemand is met een heel rijk persoonlijk gevoelsleven. Het boek heeft ze echter bijna zakelijk gehouden. Het houdt zich puur en alleen bezig met de feiten van Lister’s leven en de wereld waarin hij leefde. Ik heb daar oprecht bewondering voor, als een schrijver zich volledig dienstbaar aan zijn of haar onderwerp kan opstellen. Lindsey Fitzharris heeft met De Kunst Van Het Snijden een uitstekende en kundige biografie neergezet. Voor iedereen die geïnteresseerd is in de veranderingen die plaats vonden in de Victoriaanse tijd of die het leuk vindt om te lezen over een bescheiden maar briljante wetenschapper, is dit boek dan ook een must.

En we mogen een exemplaar cadeau doen!

Van Unieboek het Spectrum mogen wij een exemplaar van De Kunst van het Snijden weggeven. Deelname gaat als volgt:

  • Laat een reactie achter in de comments van dit blogbericht, gebruik daarvoor een geldig e-mailadres;
  • Volg ons op Facebook, Instagram of WordPress. Je inschrijven voor een e-mailherinnering als er een nieuw blog online staat mag natuurlijk ook;
  • Delen van dit bericht vinden we hartstikke leuk, maar het hoeft niet;
  • Op 1 maart maken we de winnaar bekend!

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

One Comment

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren