Pagina's

  • Home
  • Non Fictie Fix
  • Voor wie altijd heeft willen weten waarom lezen over moord zo misdadig lekker is: A Very British Murder
A very British Murder Lucy Worsley

Voor wie altijd heeft willen weten waarom lezen over moord zo misdadig lekker is: A Very British Murder

Na het dichtslaan van het zoveelste boek over moord en doodslag wil de vertwijfeling nog wel eens toeslaan. Ben ik wel normaal? Houd ik niet te veel van mensen die andere mensen genadeloos om het leven brengen?

 

A very British Murder Lucy Worsley

 

Maar gelukkig. Een hele keurige, Britse dame schreef een boek over onze fascinatie met moordenaars en de mensen die ze opsporen. Er blijkt een lange traditie te zitten achter jouw paperback en de geschiedenis daarvan is gruwelijk, macaber en bloederig. Ik denk zelfs dat je heel erg blij mag zijn met je fijne verhaaltje op papier, want een paar honderd jaar geleden moesten mensen op een hele andere manier aan hun kick komen!

 

Er was eens….

Het begon allemaal met echte moorden en niemand om ze op te lossen. Bij de Ratcliffe Highway Murders bijvoorbeeld kwamen alle buurtbewoners door het huis banjeren, bekeken de lichamen van hun arme vermoorde buren, bedachten met zijn allen wie het wel eens gedaan zou kunnen hebben en zo werd er dan een zondebok aangewezen. Als je denkt dat de pers tegenwoordig veel invloed heeft, in de 18e en 19e eeuw wisten de kranten ook wel hoe ze hun oplages hoog moesten houden; met sensationele verhalen! Lucy vertelt over verschillende moordzaken en de ontwikkeling van publieke executies naar Penny Dreadfuls naar de detective roman. Over de liedjes die werden gemaakt over beruchte moorden en moordenaars en die ware tophits werden. En dé rage; porseleinen beeldjes van een plaats delict. Een soort van kerststal, maar dan van een slachtpartij. Zo gezellig voor op je schoorsteenmantel. (Is het erg dat ik er ooit eentje hoop te bemachtigen?)

In his essay ‘Decline of the English Murder’, George Orwell desribes for us the most satisfying kind of killer. Ideally, he’s a sollicitor or doctor. He’s chairman of the local Conservative Party, or maybe a campaigner against the demon drink. He commits his crime out of passion for his secretary, but he’s really driven by fear of public shame: it’s easier for him to poison his wife than to go through the public scandal of divorcing her. The archetypal murderer, in Orwell’s mind, was a devious but appparently quiet and respectable little man, rather like Dr Crippen.

 

 

Van slachtpartij naar breiwerkje

Moeilijk te geloven dat er een lijn valt te trekken naar Miss Marple en haar breiwerk vind je niet? De periode waarin Agatha Chistie haar gezellige meesterwerken schreef wordt ook wel The Golden Age genoemd en gekenmerkt door, tja, die gezelligheid. A Very British Murder gaat niet alleen over mevrouw Christie. Lucy Worsley heeft hier een misdadig lekker non fictie boek geschreven waardoor je A) Veel beter begrijpt hoe politie- en detectivewerk zich heeft ontwikkeld B) De detectiveroman is ontstaan C) Je opeens heel veel zin hebt om nog meer detectives te lezen. Je krijgt er op de koop toe een flink aantal leestips bij.

En de conclusie? We zijn niet gek! Sterker nog, we zijn juist geëvolueerd. Een detective boek is tenminste een hele verbetering ten opzichte van een openbare terechtstelling.

 

Tineke Luimstra. Leest over verwoeste werelden, moord en doodslag, lang geleden, vreemde wezens, knusse Britse dorpjes en stoere vrouwen. Droomt over reizen langs de mooiste bibliotheken ter wereld en haar eigen piepkleine, tweedehands boekwinkel. Heeft meer boeken dan geld, dus is eigenlijk rijker dan een miljonair. Life is pretty much perfect!

2 Comments

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren