Pagina's

  • Home
  • Leesverhalen
  • Aaf is gaaf. Eindelijk 40, over de voordelen van veertiger zijn.
Eindelijk 40

Aaf is gaaf. Eindelijk 40, over de voordelen van veertiger zijn.

Sommige mensen hebben moeite met ‘ronde getallen’, en kunnen erg tegen een dertigste, veertigste of vijftigste verjaardag opzien. Ik heb dat niet zo. Ik geef toe: 35 worden vond ik lastig. Toen ik ooit 12 was, werd mijn moeder namelijk 35 en die had daar zulke grote problemen mee dat blijkbaar in mijn onbewuste werd ge-etst dat 35 oud was. En dus voelde ik me ineens erg oud en onaantrekkelijk op die verjaardag (waarvoor nog hartelijk dank, mama). Maar gelukkig heb ik een man die van de wabi-sabi is en mij alleen maar mooier vindt naarmate ik ouder word, dus dat gevoel was snel weer weg. Volgend jaar word ik veertig, en eigenlijk vind ik dat wel leuk. Misschien dat ik me dan eens echt volwassen zal voelen, wie weet. Toen ik voor Ogma een boek mocht lezen met de titel Eindelijk 40 had ik daar dan ook meteen zin in (bedankt Uitgeverij Meulenhoff!). De voordelen en niet bestaande nadelen van veertiger zijn? Bring it on!

 

Eindelijk 40

 

Feest der herkenning

Nu speelt daarbij mee dat dit superleuke boek geschreven is door Aaf Brandt Corstius. En Aaf is gaaf. Ik geniet altijd van haar colums in de Flow, en dit boek – een verzameling columns uit diverse tijdschriften – is dan ook een feestje. Een feest van herkenning; letterlijk, omdat ik mijn favoriete column (“Wie heeft daarvoor gekozen?”) tegenkwam, maar vooral omdat zij schrijft wat ik zelf vaak vind. Soms praatte ik tijdens het lezen er spontaan hardop van. ‘Precies, Aaf. Inderdaad!’

Het mag duidelijk zijn dat niet alleen de titel maar ook de onderwerpen in dit boek uit mijn hart gegrepen zijn. Zelfs de gedachte snel oma te willen worden (terwijl je eigen kinderen nog kleuters zijn) heb ik al vaak gehad. (Zo kan ik me herinneren dat ik eens snikkend naar mijn onschuldig spelende en genietende toen vierjarige heb gekeken, omdat ik bedacht dat ze al zo groot werd. Ik geef hierbij overigens ook de schuld aan hormonen. Ik doe dat soort dingen niet helemaal alleen van mezelf.)

 

Hardlopen?!

Wat bijzonder is, is dat ik zelfs verhalen over hardlopen interessant vind. Bijzonder omdat ik nul komma min nul procent interesse heb in sport. Niet in het beoefenen, noch in het volgen. Sowieso zijn er slechts zeer beperkte vormen van lichaamsbeweging (behalve datgene waar u nu aan denkt zijn dat wandelen, yoga en dansen) waar ik vrolijk van word. Maar als Aaf erover schrijft dan is het ineens wel leuk om over te lezen.

Ik moet nog wel even bezwaar maken tegen het stukje over haar verven. Volgens Aaf verven alleen jonge hippe meisjes van rond de 27 hun haar grijs, en hoef je als veertiger je haar niet meer te verven omdat het vanzelf wel langzaam grijs word. Nu ben ik het volledig eens met het feit dat grijs mooi is. Voor mezelf geldt echter dat ik het haar van mijn vader heb; de beste man wordt met een beetje mazzel over niet al te lang 77, en hoewel zijn baard sneeuwwit tot lichtgrijs is, heeft hij op zijn hoofd hetzelfde melkboerenhondenhaarkleurtje als hij altijd had. Mij is hetzelfde lot beschoren, en dus bespoedig ik de boel door mijn saaie peper en zout haren lekker hip grijs te verven. Kan best, hoor, als bijna veertiger!

 

Veertig is het nieuwe cool

Uit het hele boek blijkt dat Aaf blij is om veertig te zijn en met haar achtergrond is dat niet raar. Haar moeder overleed toen ze een kleuter was, haar vader is inmiddels eveneens overleden en ouder worden betekent ook simpelweg dat je door mag met leven. Best iets om blij mee te zijn! Ik ben het hier dus volkomen mee eens.

Enige nadeel van Eindelijk 40? Te dun. Ik had het veel te snel uit. En had nog veel meer voordelen en niet bestaande nadelen van het veertiger zijn willen weten. Al was het alleen maar om ze te delen met andere mensen, die – ik noem geen namen, maar er loopt hier op de redactie ook eentje rond- nog opzien tegen de big four oh. Want laten we eerlijk zijn: Veertiger zijn is te gek!

En Aaf is dus gaaf. Laten we hopen dat ze snel nog meer schrijft.

 

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren