Pagina's

Geronimo Stilton

Hoe Geronimo Stilton zijn intrede deed in ons huishouden

Ik kan er niet meer omheen: Geronimo Stilton heeft definitief zijn intrede gedaan in dit huishouden. Samen met de rest van de Stilton-familie.
Ik heb me er lang tegen verzet, maar elk verzet is zinloos gebleken. Die boeken hebben gewoon een té grote aantrekkingskracht op mijn kinderen.

 

Geronimo Stilton

 

Mijn bezwaren waren elke keer dat hordes kinderen zouden opgroeien met het idee dat de klassieke verhalen zoals Onder moeders vleugels, Robinson Crusoe, Alice in Wonderland, De geheime tuin verhalen waren waarin muizen de hoofdrol spelen! Alice in Wonderland….als muis. Heidi….de muis. Dus riep ik steeds tegen mijn kinderen dat ze vooral moesten weten dat dit niet het originele verhaal was! Ik heb het zo vaak geroepen dat mijn dochters inmiddels reageren met ‘jaaa mam, dat weten we wel’.

 

Shame on me

Toen kwam de dag dat de rollen werden omgedraaid. Dochter E. las Roep van de Wildernis en vroeg of ik dat kende. Nee, zei ik. De titel kende ik wel, maar ik had geen idee waar het verhaal over ging. De echtgenoot zei nog iets als ‘ging dat niet over honden?’, maar zelf had ik geen flauw idee. Sterker nog, ik had de film nog nooit gezien, want er is vast wel een film van. En eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik de meeste klassiekers ook alleen maar ken van de film. Dus shame on me.

Dochter vond dat ik dan zelf het boek maar moest lezen. Daar zat ik, aan de tuintafel, op een zonnige zondag, beetje slaperig en begon met lichte tegenzin aan De roep van de Wildernis.

 

Geronimo Stilton

 

Mens-Muis verwarring

Ik vind het nog steeds niks; die kleurige woorden, vet gedrukt, schuin gedrukt, in pootafdrukken gedrukt. Ik kan ze soms niet ontcijferen. En dat de mensen muizen zijn blijft verwarrend. Want je stelt ze voor als mens, maar voor handen en voeten wordt het woord ‘poot’ gebruikt. Dat werd helemaal verwarrend toen hond Buck uit De roep van de Wildernis zijn ‘mens-baas’ ging redden uit een kolkende rivier en ‘m bij zijn staart vastgreep. Huh?! Staart?! Was het mens dan toch een hond? Terugbladeren….naam opzoeken…nee….het was wel een ‘mens’. Oh wacht even, het is een muis! Met een staart. Dat blijft mijn bezwaar bij het lezen.

 

Geronimo Stilton bekeerling

Voor de rest moet ik al mijn woorden inslikken, want het boek (en alle Geronimo Stilton boeken) eindigen met een biografie van de schrijver, een uitleg over waar het verhaal zich afspeelt en over de gebruiken van toen. In het geval van Roep van de Wildernis levert het hele interessante achtergrondinfo op over de schrijver Jack London. Opgegroeid in armoede, had allerlei baantjes om school te kunnen betalen, totdat hij een baantje kreeg als goudzoeker. Hij leidde een onvoorstelbaar avontuurlijk leven. De ervaringen als goudzoeker inspireerden hem tot het schrijven van Roep van de Wildernis. De rol van honden in het verhaal en hun ontberingen riepen bij mij de vraag op of London op deze manier de positie van de slaven wilde verwoorden, maar daar gaf het boek geen antwoord op. Dat zoek ik een andere keer wel verder uit.

Overigens slaat dochter die laatste bladzijden naar eigen zeggen altijd over. Zij leest vrolijk verder in al die 80.000 andere delen van Stilton. Na de relatief dunnere boeken van Geronimo Stilton ging ze over naar de dunnere boeken van Thea Stilton, om daarna over te gaan naar de dikke Thea Sister boeken. Zo groeien de boeken met haar mee.

Vanaf nu heb ik geen reden meer tot klagen over Geronimo Stilton.

 

Opgegroeid met de boeken van W.G. van de Hulst en heeft daar nog steeds een zwak voor. Keek vroeger graag naar Murder, She Wrote en wenste heimelijk dat zij Jessica Fletcher was. Kwam er ooit aardig dicht in de buurt, toen ze logeerde in het huis uit de serie, wat haar vervolgens inspireerde om zelf een moord mysterie te schrijven. Werkt er aan om dat manuscript als boek uitgegeven te krijgen. Leest, schrijft, mediteert en kijkt naar de stand van de maan om zichzelf beter te begrijpen en te duiden en hopelijk wat wijsheid over te brengen naar anderen.

3 Comments

  • zomaareengezin

    5 december 2017 at 15:32

    Ik vond zelf de boeken van Geronimo verschrikkelijk! Wat een kromme zinnen stonden er soms in! Maar de kids hebben ze verslonden. En het maakte mij niet zo veel uit wat ze lazen, als ze maar lazen. Ik kan me wel voorstellen dat het kinderen enorm aanspreekt, de boeken zijn erg toegankelijk. De laatste boeken van de serie die mijn dochter las waren de boeken van de Prinsessen van Fantasia en de Ridders van Fantasia. Die series vond ik dan wel weer leuk.

    Beantwoorden
    • anitawillems

      6 december 2017 at 15:16

      Hoe wonderlijk is dat toch! De meeste ouders vinden het niks en de meeste kinderen lopen er mee weg.
      Ik lees nu voor uit Fantasia. Dat vind ik zelf vreselijk langdradig en gaaaat maar door met al die fantasiewerelden. Maar ja dochter vindt het toch wel leuk – en er is even niks anders voorhanden :-/

      Beantwoorden
  • Anoniem

    6 december 2017 at 17:19

    O Jack London – lezen! Ik heb voor mezelf citaten gekopieerd van stukken die ik zo geweldig goed geobserveerd vond. Het boek gaat om zoveel meer dan alleen de plot!

    Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren