Pagina's

Michael Pearce

De Mamur Zapt en de dode hond van Michael Pearce

Af en toe gebeurt het wel eens dat ik wat ambivalent ben in mijn mening over een van de historische detectives die ik in deze rubriek tegen de Cadfaelmeetlat leg. Het gebeurt echter niet heel vaak dat de uiteindelijke conclusie doorslaat naar het negatieve. (Sterker nog, ik denk soms wel eens dat ik misschien iets te vaak enthousiast ben over de boeken die ik hier behandel). Desondanks ben ik bang dat mijn oordeel over de Mamur Zapt en de dode hond, van de van oorsprong Soedanese schrijver Michael Pearce, weleens in die zeldzame categorie zou kunnen gaan vallen.

 

Michael Pearce

 

Het Egypte van begin 1900

First things first: Wat is de Mamur Zapt? Nou die vraag raakt direct de kern van het boek, maar daarover straks meer. Het is in elk geval de titel van een historische detectivereeks die zich afspeelt in het Egypte van begin 1900. Dit vond ik een interessant uitgangspunt. Ik las al eerder detectives die zich in de Egyptische oudheid afspeelden, en een paar Agatha Christie’s die plaatsvinden ergens tussen 1930 en 1950, maar geen verhalen op deze plek in deze specifieke tijd. Dit leek me erg boeiend. Maar dat viel jammer genoeg erg tegen.

 

Waar is de nostalgie?

Het boek staat bol van politieke intriges en religieuze spanningen die helaas behoorlijk actueel en recent overkomen. Wellicht zou je aan de omgang tussen de Engelse dames en heren kunnen afleiden dat het gaat om een periode van bijna 120 jaar geleden, maar enig nostalgische gevoel is nihil. Er zijn voor mij te weinig historische details om mee te krijgen dat het om een historische detective gaat. Al die twisten en gedoe tussen de christelijke kopten en islamitische mohammedanen, het voelt voor mij als te modern. Ook krijg ik te weinig beschrijvingen van kleren, voedsel, meubels, vervoersmiddelen e.d. om het ‘ouderwetse’ voor mij levend te maken.

Nou is dat op zich jammer bij een historische detective, maar niet helemaal onoverkomelijk. Een goed plot kan veel redden immers. Maar dit plot? Voor mij volkomen onduidelijk. Er is iets dat opgelost moet worden -iets met een dode hond inderdaad-, er zijn een paar zijdraadjes, maar waar gaat het nou echt om? Ik weet het niet. Aan het einde (normaliter het moment voor de ontknoping) dacht ik dat de oplossing zich aandiende, het eindelijk ergens toe leidde, maar in plaats van een antwoord op mijn vragen te krijgen, was het boek ineens afgelopen. Zo, poef! He?! Ik snapte er niets van. Beetje nachtkaarsverhaal, maar dan iets frustrerender. Tegelijkertijd interesseerde het me niet genoeg om nog eens terug te bladeren om te kijken waar het met mij mis was gegaan.

 

Michael Pearce

 

Concentratieproblemen

Nu steek ik hierbij direct ook hand in eigen boezem, hoor. Ik las dit boek op een moment dat mijn concentratie op z’n zachtst gezegd niet optimaal was. Dit zal niet meegeholpen hebben. Het boek is ook niet een groot treurverhaal (dan was ik namelijk wel gestopt). In tegendeel: het boek heeft met het karakter van Zeinab een heel sterk punt in handen. Deze Egyptische vrouw is een sterke en intrigerende persoonlijkheid die het boek duidelijk meerwaarde geeft. Wat haar verhouding met Owen, de Mamur Zapt, precies is, bleef mij opnieuw onduidelijk, maar ze was er en ik mocht haar wel. De schrijfstijl is ook zeker niet slecht en dit maakte dat ik toch door bleef lezen.

 

De kedive?

De zwakke punten hebben voor mij echter toch de overhand. De onduidelijkheden waren te groot en te talrijk om echt in het boek te kunnen duiken en ervan te kunnen genieten. Hoe zat dat politieke systeem in Egypte nou precies in elkaar? Er wordt wel eens iets over uitgelegd, maar bij bleef het gewoon niet voldoende hangen. Een Mamur Zapt? De kedive? Het was mij niet bekend genoeg om me mee te nemen in het verhaal.

Beoordeling in punten dan maar?

Plot: -5 punten
Schrijfstijl: 2 punten
Tempo: -2 punten
Hoofdpersonen: 1 ½ punten
Meeslependheid: 0 punten
Romantisch accent: ½ punt
Historische accuraatheid: 2 punten

Totaal -1 punten, volgens mij de laagste score tot nu toe. In cijfers uitgedrukt is dit dan ook een heel mager zesje, eigenlijk alleen vanwege de figuur van Zeinab en de schrijfstijl. Meer kan ik er echt niet van maken.

 

Slecht samenspel tussen de schrijver en mij

Uiteindelijk denk ik dat mijn ervaring in dit boek zowel voor conto van de schrijver als voor mij komen. Mijn al eerder genoemde slechte concentratie speelde een rol, maar ook de iets te dichtbij komende onlusten, de religieuze onverdraagzaamheid zijn zaken waar ik, in elk geval op het moment van lezen, even geen zin in had.

Voor deze DDD las ik het deel in de Mamur Zapt reeks van Michael Pearce. Het eerste boek hiervan verscheen in 1988, en het laatst verschenen deel in deze 18-delige serie kwam uit in 2015.

 

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren