Pagina's

slow reading

Slow Reading

Tegenwoordig moet alles snelsnelsnel, toch? Boeken, artikelen en ja, ook dit blog, alles wordt zo geschreven dat de lezer niet wegzappt.* Dat moet wel, want de aandachtsspanne van de moderne mens is steeds korter aan het worden. Die is nu zelfs korter dan die van een goudvis.

Dat schijnt te komen door de moderne technologieën. Hoe meer je gebruik maakt van al die toffe apps op die moderne kastjes, hoe korter je je ergens op kunt concentreren. Geen verrassing, lijkt me.

 

Altijd maar haast

Ik hoop dat jullie er nog zijn, na deze saaie intro. Sorry. Ik wilde het eigenlijk hebben over slow living en omdat dit een boekenblog is: slow reading. Wat dat is?

Even een detour, ik kom nog bij m’n punt. Lang geleden, in de vorige eeuw, werden er nog boeken uitgegeven met hele lange zinnen. Zinnen waarin je bijna kon verdwalen. Die je soms meerdere keren moest lezen voordat je ze tot je had genomen.

 

slow reading

 

En daar wil ik naar terug, vandaar dit blog. Een voorbeeld van zo’n boek is ‘Baas en Hond’ van Thomas Mann, prachtig!

 

Mann en Bauschan

‘Baas’ is Thomas Mann zelf en ‘Hond’ is Bauschan, de patrijshondmix van Mann. Mann vertelt over zijn leven met Bauschann, wat ze samen doen (wandelen en jagen) en waar ze dat doen (in het bos, niet in de stad). En dat doet hij regelmatig met ellenlange zinnen. Soms van wel een halve pagina lang. Zoals deze:

Ik loop, met mijn armen op mijn rug, de door de lange schaduwen de populieren gearceerde laan af, ik kan van hier uit de rivier niet zien, maar wel haar brede, gelijkmatige voortbeweging horen; er wordt soepel gefluisterd in de bomen, het doordringend gekwetter, gefluit, getjilp en klokkend gekwinkeleer der zangvogels vervult de lucht, onder de vochtig-blauwe hemel trekt een vliegtuig, komend uit het oosten, een star mechanische vogel, onder langzaam aanzwellend en afnemend geronk, over land en rivier zijn onafhankelijke baan, en Bauschan verkwikt mijn oog met fraaie, gestrekte sprongen over de lage afrastering langs de grasstrook aan de linkerkant, heen en terug.

Vooruit, geen half kantje. Maar zo knap gedaan! Mann rijgt hier maar liefst 104 woorden aan elkaar. En hij vliegt niet een keer uit de bocht, de zin loopt gewoon. En, nog belangrijker, ik waan me in het bos met hem. Ik hoor de vogels, de rivier en het vliegtuig. Ik kan bijna het gras ruiken, ik zie Bauschan bijna door het bos galopperen.

Slow reading dus. Niet van het ene korte stukje informatie zin naar het volgende rennen, maar met aandacht lezen. Langzaam. En als je de schrijver niet in een keer kunt volgen, dan duik je er nog een keer in. Net als bij Mann, je laat je meevoeren naar andere tijden en vreemde oorden.

 

Doe je mee?

Wat zeg je ervan, zullen we een slow living leesclub oprichten? Ik voorspel een grote toekomst voor slow reading, ik geloof zelfs dat het mediteren gaat vervangen. Niks geen meditatiekussen, gedachten die als wolken voorbij moeten drijven terwijl toch de hele tijd dat boodschappenlijstje voorbijkomt. Bij slow reading zit je helemaal in je boek. En als je er weer uitkomt, dan ben je mega ontspannen. Wedden?

Leessuggesties voor slow reading van harte welkom!

*Als je meer daarover wil weten, dan ben ik natuurlijk bereid een workshop te geven. 😉

In het dagelijks leven is zij druk met tekst als Marketing Communications Manager, maar ’s avonds reist zij met Miss Anne en een bak thee naar verre oorden in langvervlogen tijden. Op zaterdagochtend spreekt ze audioboeken in bij Dedicon, voor mensen met een leesbeperking. Favoriete boeken zijn sprookjesachtig mooi, barsten van de ontberingen en lopen als het even kan, goed af. En de hond gaat dus niet dood! O ja, ze werkt ook nog aan haar eerste verhalenbundel.

6 Comments

  • Bianca

    17 oktober 2017 at 11:03

    Geweldige foto van Miss A en een mooie voorbeeld zin. In principe hou ik niet van die hele lange zinnen, maar als ze meer zoals jou voorbeeld zijn, dan doe ik mee met de club 🙂

    Beantwoorden
  • "Hanneke"

    18 oktober 2017 at 12:07

    Prachtige zin, maar hij ontspoort wel degelijk: eerste regel, daar moet de derde “de” waarschijnlijk “der” zijn! (En ja, ik ben ook van de slowreading: heerlijk om mooie lange zinnen regel voor regel te proeven, en te genieten!)

    Beantwoorden
    • Mirjam

      18 oktober 2017 at 17:39

      Je weet het he, ik ben wel heel erg van ‘show, don’t tell’ school. Maar hier werkt het vertellen juist wel perfect, ik vind het zo mooi. Wist je dat Iris Murdoch aan het eind van haar leven aan Alzheimer leed? Ik heb wel een boek over dat deel van haar leven gelezen, verder nog niet. Ik houd mijn LFL in de gaten!

      Beantwoorden

Geef een reactie

Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren