Pagina's

De Vijftiende Dag – Negen Berichten

Jake staarde naar de donkere tunnel waaruit de loden Dood elk moment tevoorschijn kon komen.
Hij kon aan niets anders denken terwijl naast hem Ilise huilde.

Zal ik de flits zien? Doden ze haar ook? Laten ze ons hier liggen? Zal iemand ooit te weten komen wat er met ons gebeurd is? Vragen waarop hij geen antwoord had.

De radio van de soldaat kraakte, waarna de loop verdween en de soldaat een hand uitstak. Door de zware bepantsering en een donker gezichtsscherm kon Jake niet zien of het een vrouw of een man was.
Aarzelend nam hij de hand aan en werd omhoog getrokken.
Jake klopte zijn kleren af en bekeek de soldaat. Deze was een kop kleiner dan hem en op het donkere uniform was niets van vlag of kenteken te bekennen.
Ilise huilde nog steeds en de soldaat deed met zijn vrije hand teken naar Jake.
De grote man haastte zich naar het meisje en tilde haar op. Ze sloeg haar armen zo strak om zijn nek dat hij bijna geen adem meer kon krijgen en ze drukte haar hoofd tegen zijn wang aan.

Toen Jake zich omdraaide naar de militair, had de soldaat zijn wapen op zijn rug gehangen en gebaarde met beide handen naar het bos.
Jake keek naar hem of haar met een lege blik en haalde zijn schouders op.
‘Sorry,’ zei hij. ‘Ik begrijp er niets van.’
De soldaat mompelde iets. Zijn radio kwam zo plots tot leven dat ze beiden schrokken waarna ze allebei lachten.
Met beide handen gebaarde de militair nu naar het bos terwijl uit zijn radio woorden in een onbekende taal klonken. Met een ruk zette hij het ding uit waarna hij opnieuw van Jake naar het bos gebaarde.
Plots daagde het Jake. ‘Mogen we gaan?’

De soldaat zweeg.
Jake wees op zichzelf, maakte een wandelbeweging met zijn wijs- en middenvinger en wees toen op de bomen.
De militair knikte en wapperde met zijn handen.
‘Dank je’, zei Jake. Zo snel als hij kon, rende hij door de struiken en tussen de stammen door.
Achter hem hoorde hij de militair in zijn radio praten.
Even vreesde Jake voor een schot in zijn rug, maar het dodelijke salvo bleef uit.

Pas toen ze na vele omwegen de schuilplaats bereikten, durfde Jake opgelucht adem te halen.
De schuilplaats was niet meer dan een drainagepijp die onder de snelweg liep. Beide ingangen had Jake met struiken aan het zicht onttrokken.
Ilise lag op een veldbedje te slapen terwijl een lampje de betonnen wanden verlichtte. Het zetelkussen dat ze voor Nond naast het veldbed hadden gelegd, was pijnlijk leeg.
Jake draaide zich naar de ingang en haalde met bevende vingers zijn gsm tevoorschijn. Het netwerk was weer compleet weggevallen, maar in de bovenhoek van zijn schermpje knipperde een kleine enveloppe.

 

Afbeelding: PixabayAfbeelding: Pixabay

 

Negen berichten van zijn vrouw. Ze had hem negen dagen lang elke dag een bericht gestuurd zoals hij dat ook had gedaan. Jake kreeg tranen in zijn ogen toen hij ze één voor één las. Haar liefde spatte van het scherm. Ze klonk hoopvol en was er rotsvast van overtuigd dat hij ongedeerd was.
Ze was niet in de stad toen de bom viel, maar er waren zoveel mensen wel gestorven: familie, vrienden, buren. Mensen die ze al jarenlang kenden. Van het ene op het andere moment weggevaagd.

Jake veegde de tranen weg en las het laatste bericht. Hij kon de woorden die er stonden nauwelijks bevatten.
Ze was onderweg. Zijn Sofie vroeg hem om hier te blijven. Ze kwam naar hem toe.
Jake liet de telefoon bijna vallen toen de struiken aan de ingang ritselden.

Soldaten! Ze hebben me laten gaan zodat ze ons konden volgen naar onze schuilplaats. Waarschijnlijk hopen ze hier nog meer overlevenden te vinden.

Jake sprong op. Hij stond al naast Ilise toen hij de zwarte gedaante herkende.
Nond liep kwispelstaartend naar hem toen en likte de verbaasde Jake over zijn gezicht. Daarna ging de hond naast Ilise op haar kussen liggen. Het meisje legde haar hand op de rug van de hond.

‘Jake had gelijk,’ zei het meisje zachtjes. ‘Alles komt goed.’

 

De schrijver van De vijftiende dag:

Dave Huygen is een stille, creatieve en fantasierijke geest die een passie heeft voor het schrijven van verhalen en andere stukjes tekst. Hij schrijft sinds zijn kindertijd en nu probeert hij er ook mee naar buiten te komen. Samen met zijn vrouw, kindjes en honden geniet hij van de grote en kleine momenten die het leven te bieden heeft. Prachtige wandelingen samen met zijn gezin zorgen voor de nodige ontspanning en inspiratie.

Wil je nog meer over Dave en zijn schrijfsels te weten komen, volg dan zijn blog Woordchemie of Facebook pagina.

Dave

Ogma is een boekenblog vol verhalen over stoere boeken, oude boeken, soms wat nieuws en soms boeken waar je écht even je best voor moet doen om een exemplaar in handen te krijgen. De vaste redactie bestaat uit Tineke, Jolanda, Mirjam, Simone, Anita en Jan-Rutger en soms maken ze gezamenlijke artikelen of is er een gastblogger. Die blogs vind je onder dit profiel. Enjoy!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren