Pagina's

De Vijftiende Dag – Stedenkillers

Tussen de bomen besefte Jake pas hoeveel licht de sterren en de maan gaven. Uit zijn rugzak haalde hij een kleine zaklantaarn waarmee hij het pad belichte. Langzaam liepen ze verder. Hoe dieper ze het bos in gingen, hoe donkerder het werd. Het dikke bladerdek hield elk streepje licht tegen.

Met zijn zaklamp scheen Jake links en rechts naast het pad tot hij vond wat hij zocht. Naast het zandpad was een klein blauw lintje aan een wortel geknoopt. Jake bukte zich en maakte het lintje los waarna ze verder liepen. Bij elke kruising had hij een lintje gehangen zodat hij altijd zijn weg terug kon vinden. Terwijl ze verder liepen maakte hij de lintjes los en stak ze in zijn zak zodat het voor iemand anders moeilijker werd om hen te volgen.

Vijftien dagen had hij de tijd gehad om zijn voorzorgen te nemen. In eerste instantie was hij niet van plan om ergens een schuilplaats in te richten, maar toen hij Ilise zag en haar beter leerde kennen, besefte hij dat er iets moest zijn waarop ze konden terugvallen als er iets gebeurde. Jake had alleen niet gedacht het zo snel nodig te hebben.
Hij begreep nog altijd niet waar die soldaten vandaan waren gekomen. Waren het Koreanen of Chinezen die besloten hadden dat het tijd was voor een derde wereldoorlog?

Jake herinnerde zich nog de laatste beelden voordat de televisies zwart werden. De welbekende paddenstoelwolken uit films stegen naar de hemel. Alleen was er één probleem. Het was geen film geweest, maar het journaal.

 

Afbeelding: Pixabay

Afbeelding: Pixabay

 

Tactische nukes werden ze genoemd. Stedenkillers had hij ze hun naam gegeven. Miljoenen mensen waren weggevaagd als insecten in de wind. Niet moeilijk dat iedereen weg wilde, maar waar kon je heen? Er restte niets anders dan kraters en de dood.

Jake struikelde over een tak en kon nog net de buggy overeind houden. Tranen liepen over zijn wangen. Hij liet zich tegen een boomstam zakken en huilde om wat hij verloren had.
Het volgende moment voelde hij een kleine hand die de zijne nam.
‘Jakie verdriet,’ zei Ilise. ‘Niet drietig zijn. Alles komt goed. Nond komt terug.’
Jake probeerde te glimlachen. Kon ik maar zo optimistisch zijn als jij. Nond lag waarschijnlijk weg te rotten met kogelgaten in haar lijf. Net zoals de rest van de wereld aan het wegrotten was. Een nieuwe huilbui overmande hem en zijn lichaam schokte ongecontroleerd.

Iets trok zijn aandacht. Een geluid.
Jake wreef de tranen uit zijn ogen, zette Ilise terug in de buggy en bleef luisteren.
Rechts van hen weerklonk een zacht gekraak. Als er wind had gestaan, had het dit kunnen zijn, maar in deze windloze nacht bewoog geen enkele tak en kon het geluid dus maar van één ding afkomstig zijn.

Jake tilde de buggy op en liep het pad af. Ondanks het protest in zijn armen en het zachte gelach van Ilise wandelde hij met grote passen een aantal meter van het pad af. Daar zette hij de buggy achter een paar struiken weg, nam de rugzakken en Ilise en ging nog een paar meter verder van het pad.
‘Blijven liggen tot ik anders zeg. Niemand mag ons zien.’
‘Verstoppertje,’ zei Ilise.
‘Ja verstoppertje.’ Jake lachte bemoedigend en ging naast Ilise op de grond liggen.

Net op tijd want op het pad weerklonk een zachte stem. Daarna gekraak en toen dit verstomde was opnieuw de stem te horen. Jake besefte dat de persoon op het pad in een walkietalkie aan het praten was. Een felle lichtstraal verlichtte de boomstammen. Jake drukte zicht tegen de grond en zag hoe de straal over hen heen gleed. Ze bleef even op de struiken hangen waarachter de buggy stond en even vreesde hij dat het zwarte ding te zien was. Toen kraakte de radio. De straal verdween en de soldaat reageerde op de vraag die gesteld werd.

Het licht van de zaklantaarn scheen de andere kant op en verdween uit het zicht toen het pad een bocht maakte.
Plots trilde er iets in Jakes broekzak. Verbaasd nam hij de telefoon uit zijn zak en keek naar het schermpje. Een eenzaam balkje bevestigde dat hij ontvangst had en de berichten van vijftien dagen geleden begonnen binnen te stromen terwijl zijn telefoon een bijna constante bromtoon voortbracht.
De meeste berichten die binnenkwamen waren van zijn vrouw en met een stomme grijns op zijn gezicht wou hij ze openen toen er een metalige klik weerklonk.

Jake keek op en staarde in de dreigende loop van een wapen.

 

De schrijver van De vijftiende dag:

Dave Huygen is een stille, creatieve en fantasierijke geest die een passie heeft voor het schrijven van verhalen en andere stukjes tekst. Hij schrijft sinds zijn kindertijd en nu probeert hij er ook mee naar buiten te komen. Samen met zijn vrouw, kindjes en honden geniet hij van de grote en kleine momenten die het leven te bieden heeft. Prachtige wandelingen samen met zijn gezin zorgen voor de nodige ontspanning en inspiratie.

Wil je nog meer over Dave en zijn schrijfsels te weten komen, volg dan zijn blog Woordchemie of Facebook pagina.

Dave

Ogma is een boekenblog vol verhalen over stoere boeken, oude boeken, soms wat nieuws en soms boeken waar je écht even je best voor moet doen om een exemplaar in handen te krijgen. De vaste redactie bestaat uit Tineke, Jolanda, Mirjam, Simone, Anita en Jan-Rutger en soms maken ze gezamenlijke artikelen of is er een gastblogger. Die blogs vind je onder dit profiel. Enjoy!

Geef een reactie

Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren