Pagina's

De Vijftiende Dag – Het bos in

De buggy hobbelde over het gras. Dankzij de grote wielen sloeg hij niet om toen ze over een zoveelste wortel bonkten.
Jake rende verder. De bomen verdwenen en ze liepen opnieuw tussen een rij huisjes. Eens waren ze vol leven geweest tijdens weekends en vakanties, nu straalden ze alleen nog maar leegte uit.
Jake liep rechtdoor, over een terras heen en daarna achter de bungalow door zodat hij in de tuin van een volgende kwam. Takken kraakten onder de wielen, maar nu was snelheid belangrijker dan voorzichtigheid.

Achter hem klonk geroep en de lichtbundels zochten van links naar rechts, maar konden hen niet vinden.
Jake sloeg linksaf en liep over een wandelpad tot hij de weg bereikte die om het meer liep. Deze volgde hij naar rechts. Het was een gok want als de voertuigen van de militairen doorreden zouden ze hem langs achter kunnen onderscheppen. Hij waagde een blik achterom en zag hoe de takken van de bomen die tussen de huisjes stonden verlicht werden.

Ergens ver achter hem klonk opnieuw geroep en er werd geschoten. Jake sloeg een volgende straat naar rechts in en kwam zo bij een grote parking uit. Ook hier waren alle wagens verdwenen op de dag van de Vlucht. De wielen van de buggy ratelden over het zand en grind en Jake dwong zich kalmer te lopen omdat hij dit tempo niet veel langer kon volhouden.

Als hij deze weg volgde, kwam hij bij de uitgang van het park. Jake wist dat hij niet via de uitgang moest vertrekken. Daar had hij eerder al rekening mee gehouden en hij koos een smal wandelpad dat hem terug in de richting van het hoofdgebouw voerde. Zijn hart klopte in zijn keel. Als er nu iemand aan het einde van het pad verscheen, was het afgelopen, maar er was niemand te zien. De meeste geluiden die hij hoorde, kwamen van rechts en Jake sloeg linksaf terwijl hij de paden verder volgde.

‘Waar is Nond?’ vroeg Ilise toen ze stil hielden bij een hekje.
‘Met Nond is alles goed,’ zei Jake. ‘Die zien we straks wel.’ Hij opende het hekje en duwde de buggy erdoorheen waarna hij het terug afsloot.
‘Echt?’
‘Ja,’ loog Jake.

Er klonk een zacht knorrend geluid en daarna een licht gemekker. Jake stuurde de buggy tussen een stel kooien door. Dieren kwamen op de geluiden af.
‘Jackey,’ zei Ilise toen ze het hangbuikzwijntje zag dat ze Jake gedoopt had.
Ondanks de situatie waarin ze zich bevonden, moest Jake glimlachen. Ze waren bij de kinderboerderij aangekomen. Hier raapten ze dagelijks eieren en verzorgden ze de geiten waar ze melk van kregen. Toen Ilise voor de eerste keer geitenmelk dronk, had ze deze uitgespuwd. Jake had gelachen en gezegd dat het zo erg niet kon zijn tot hij zelf proefde. Bij gebrek aan echte koemelk waren ze de geitenmelk gaan waarderen.
De dieren keken Jake en Ilise aan en mekkerden opgewekt toen ze hen zagen, maar deze keer kregen ze geen eten.
Jake liep verder en hij vroeg zich af of hij de beesten ooit terug zou zien en wat er met hen ging gebeuren. Hij voelde zich verdrietig. Vijftien dagen was dit hun domein geweest en hadden ze een rustig bestaan geleid. Dit leek nu al een eeuwigheid geleden.

Aan de andere kant van de kinderboerderij was er opnieuw een hek dat hij opende en achter zich sloot.
In dit deel stonden nog een paar bungalows voordat een groot bos begon waar ze gemakkelijk in konden verdwijnen.

 

Afbeelding: PixabayAfbeelding: Pixabay

 

Achter hen weerklonk een salvo uit een machinegeweer. Het geluid weerkaatste tussen de bungalows en stierf uit.
Jake had zich op de grond gegooid en was naar Ilise gekropen. Hij drukte haar tegen zijn borst en beschermde haar met zijn lichaam terwijl hij om zich heen keek. De dieren renden verschrikt heen en weer terwijl ze luid klagend van zich lieten horen.

Het hoofdgebouw baadde nog steeds in licht en in andere delen van het park zag Jake schijnwerpers heen en weer bewegen. De schoten klonken dichterbij. Het hoofdgebouw. Was Nond daar?

Er klonk opnieuw geweervuur en Ilise drukte zich stevig tegen hem aan. Hij suste haar met zachte woordjes. ‘Het is goed,’ zei hij. ‘Het is hier ver vandaan.’
‘Nond is daar,’ zei Ilise. Ze keek met grote angstige oogjes naar de schijnwerpers die het hoofdgebouw verlichtten.
Ja, dacht Jake. Nond is daar. Dappere Nond. Hopelijk weet je je te redden meid.

Hij stond terug op en zette Ilise in de buggy waarna hij op rustig tempo verder jogde en zo de rand van het park bereikte.

 

De schrijver van De vijftiende dag:

Dave Huygen is een stille, creatieve en fantasierijke geest die een passie heeft voor het schrijven van verhalen en andere stukjes tekst. Hij schrijft sinds zijn kindertijd en nu probeert hij er ook mee naar buiten te komen. Samen met zijn vrouw, kindjes en honden geniet hij van de grote en kleine momenten die het leven te bieden heeft. Prachtige wandelingen samen met zijn gezin zorgen voor de nodige ontspanning en inspiratie.

Wil je nog meer over Dave en zijn schrijfsels te weten komen, volg dan zijn blog Woordchemie of Facebook pagina.

Dave

Ogma is een boekenblog vol verhalen over stoere boeken, oude boeken, soms wat nieuws en soms boeken waar je écht even je best voor moet doen om een exemplaar in handen te krijgen. De vaste redactie bestaat uit Tineke, Jolanda, Mirjam, Simone, Anita en Jan-Rutger en soms maken ze gezamenlijke artikelen of is er een gastblogger. Die blogs vind je onder dit profiel. Enjoy!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren