Pagina's

De Vijftiende Dag – Het Leger

Twee weken lang had Jake geen levende ziel gezien. Zijn wereld bestond uit mens en dier die zich in deze bungalow bevonden.

Grote schijnwerpers lieten het hoofdgebouw in licht baden. Zelfs vanaf deze afstand zag Jake gedaanten die zich behoedzaam naar het gebouw bewogen alsof ze elk moment een verrassing verwachtten. Door de gedisciplineerde manier van bewegen vermoedde hij dat ze soldaten waren of toch iets van militaire training hadden gekregen. Dat betekende ook dat ze hoogstwaarschijnlijk gewapend waren.

Jake schoof het schuifraam naar het terras een beetje open. In de stille avondlucht was het grommende geluid van een motor hoorbaar en daarover heen een stem uit een luidspreker.
‘Iedereen hier nog aanwezig: verzamelen aan hoofdgebouw.’ Het Nederlands werd met een zwaar accent gesproken en klonk een beetje zoals de afhaalchinees thuis. Het bevel werd nog een paar keer herhaald waarna het stil werd op het park.
‘Dat is niet het Nederlandse leger,’ zei Jake zachtjes. De Labrador kwam naast hem staan en hield haar hoofd schuin. Ze gromde zachtjes en de haren op haar rug stonden rechtop. ‘Jij vertrouwt het ook niet, hè meid?’

Het toerental van de motoren veranderde en de lichtstralen splitsten zich op. Twee gigantische wagens met zes wielen reden langzaam verder het park op terwijl de schijnwerpers heen en weer zwiepten.
De bungalow werd in een straal van licht gevangen voordat deze verder gleed over het rimpelloze wateroppervlak van het meer.
De wagens zagen eruit als grote gordeldieren in een donkere kleur. Bovenop stond een schijnwerper en iets van een wapen vermoedde Jake. Hij ging terug het huisje binnen en tilde Ilise op. Daarna rende hij de trap op.

Het binnenste van het huisje werd opnieuw verlicht toen de lichtbundel zijn baan vervolgde. Jake greep de rugzak die hij voor noodgevallen klaar had liggen en propte er nog twee dekens in. Uit gewoonte nam hij de gsm en de extra batterij die elke dag via een zonnepaneeltje lag op te laden. Hij keek naar het scherm. Geen bereik. Dat was al zo sinds de dag van de Vlucht.

 

Afbeelding: Pixabay

Afbeelding: Pixabay

 

Met Ilise op zijn arm en de rugzak omgegord, liep hij terug naar beneden waar hij een deel van de blikken begon in te laden in een tweede rugzak.
Plots baadde alles in het licht.
De schijnwerper bleef langer dan ervoor op de bungalow gericht, maar gleed toen verder.
Op dat moment begon de hond te grommen.
‘Nond,’ zei Ilise toen het dier door het openstaande schuifraam in de nacht verdween. Ze strekte haar armpjes naar het dier uit, maar de Labrador keerde niet terug.
Er klonken stemmen vlakbij in een taal die Jake niet kon thuisbrengen laat staan verstaan. Het klonk als iets uit het Verre Oosten.

Hij zette Ilise in een buggy met grote wielen waarmee hij dagelijks over het strand wandelde. Nu zou het ding hem van pas komen op hun vlucht. De rugzak met voedingsmiddelen legde hij onderaan. Als laatste controleerde hij de banden van de rugzak op zijn rug en trok ze nog eens strakker.

De stemmen klonken steeds luider. Het zoeklicht bleef op het huisje hangen. Toen schoot het licht naar de overkant van de straat. Er klonken opgewonden stemmen terwijl zwarte gedaanten het huisje omsingelden. Het zeswielige voertuig kwam tussen beide bungalows tot stilstand en ontnam Jake het zicht op wat er gebeurde. Door het openstaande raam kon Jake het geblaf van een hond horen.

‘Slimme Nond,’ zei hij zachtjes terwijl hij de buggy naar buiten reed. ‘Dank je.’ En tegen Ilise zei hij: ‘Stil zijn nu.’
Ze knikte en beet op haar knuffelbeest terwijl ze hem met grote ogen aankeek.
De wielen maakten een zacht knerpend geluid. Nog een paar meter en ze waren uit het zicht. Er klonk opnieuw geblaf en dan het geratel van een machinegeweer.
‘Nond!’ riep Ilise, haar stem luid in de plotse stilte.

Jake vloekte en begon te rennen. Achter hem werd geroepen, maar Jake stopte niet.
Het zoeklicht priemde door de nacht en verlichtte het huisje dat ze net verlaten hadden. Jake verdween met de buggy tussen de bomen net op het moment dat het licht hun richting op scheen. Hij rende zigzaggend tussen de bomen alsof hun leven ervan af hing.

En dat was ook het geval.

 

De schrijver van De vijftiende dag:

Dave Huygen is een stille, creatieve en fantasierijke geest die een passie heeft voor het schrijven van verhalen en andere stukjes tekst. Hij schrijft sinds zijn kindertijd en nu probeert hij er ook mee naar buiten te komen. Samen met zijn vrouw, kindjes en honden geniet hij van de grote en kleine momenten die het leven te bieden heeft. Prachtige wandelingen samen met zijn gezin zorgen voor de nodige ontspanning en inspiratie.

Wil je nog meer over Dave en zijn schrijfsels te weten komen, volg dan zijn blog Woordchemie of Facebook pagina.

Dave

Ogma is een boekenblog vol verhalen over stoere boeken, oude boeken, soms wat nieuws en soms boeken waar je écht even je best voor moet doen om een exemplaar in handen te krijgen. De vaste redactie bestaat uit Tineke, Jolanda, Mirjam, Simone, Anita en Jan-Rutger en soms maken ze gezamenlijke artikelen of is er een gastblogger. Die blogs vind je onder dit profiel. Enjoy!

Geef een reactie

Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren