Pagina's

  • Home
  • Non Fictie Fix
  • Het huis van de dood; wrede straffen onder het regime van de Russische Tsaren
Het huis van de dood

Het huis van de dood; wrede straffen onder het regime van de Russische Tsaren

Handige jongens, die monarchen van een paar honderd jaar geleden. Je verovert wat grond, een luttele honderdduizend hectare of zoiets (geen idee, ik ben niet zo topografisch ingesteld), leuk om erbij te hebben. Maar wat moet je met dat braakliggende land? Zonde om daar niets mee te doen. Vooral als er best wel wat nuttigs in de grond schijnt te zitten. Ach, we hebben hier nog wat misdadigers, landlopers en ander gespuis. Als we hen nu naar onze nieuwe koloniën sturen, kunnen zij het land voor ons bewerken. Win-winsituatie.

 

Het huis van de dood

 

Zo pakten niet alleen onze Nederlandse voorvaders het aan (zie hier), ook de Russische tsaren wisten van wanten. Ze veroverden het gebied ten oosten van de Oeral, Siberië. Een gigantisch groot stuk land, en daar moesten ze iets mee. Net als met de criminelen, politieke gevangenen en al het andere volk wat niet helemaal in de pas liep.

 

Per benenwagen naar Siberië

De Nederlanders waren niet zachtzinnig, de Russen overtroffen hen met gemak. Zo werden de gevangenen gebrandmerkt, zodat ze bij een ontsnapping makkelijk herkend konden worden. In het gezicht dus. De reis naar het oosten was ook geen pretje. Die ging namelijk per benenwagen. Best ver hoor, Siberië. Er waren uitzonderingen, zo waren de politieke gevangenen vaak van adel en werden ze beter behandeld dan het gepeupel. Zo mochten zij de reis per trein maken. Ze hadden ook meer geld en konden privileges inkopen.

Maar het overgrote merendeel van de gevangenen ging dus te voet naar Siberië. En soms duurde dat wel een paar jaar. Je kon zo maar een tijd in een hospitaal liggen, de condities onderweg waren erbarmelijk. Dat vonden de tsaren op een gegeven moment zo vervelend, dat ze besloten dat de straf pas inging op het moment dat de gevangene op zijn bestemming aankwam. Kun je het je voorstellen, je loopt zo’n twee jaar, bijna iedere dag, door weer en wind. Het is heel erg koud in Rusland, maar ook heel erg heet. En ze hebben ook heel veel muggen. O ja, je loopt dus met kluisters, de gevangene naast jou zit aan je vast. Je kleding is niet schoon en niet weerbestendig. Dan heb je eindelijk je bestemming bereikt en dan begint je straf. In de kampen, of de mijngroeven. Jaren lang. Soms zat je straf erop en mocht je alsnog niet terug, maar moest je als banneling in Siberië blijven wonen.

 

Zwaar op de maag of romantiek en tragiek?

Een boek als dit wil nog wel eens zwaar op de maag liggen. Ik ken er genoeg waarvan het onderwerp enorm interessant was, maar die uiteindelijk doodvervelend saai bleken. Door teveel details, jaartallen en namen of een vervelende schrijfstijl. Lieve Ogma-lezers, dat is bij ‘Het Huis van de Dood’ heel anders. Oké, ook in het boek van Daniel Beer komen veel jaartallen en namen voor. In een boek dat ruim honderd jaar geschiedenis beslaat, kan dat niet anders. Maar Daniel Beer heeft een mix gecreëerd met aan een kant de algemene geschiedenis en aan de andere kant de details, de verhalen van de individuele bannelingen. Verhalen over geweld, romantiek (mannen die met hun kruiwagen trouwden, echt!), tragiek. Ook van geschiedenisboeken kun je genieten, duidelijk!

Nog een ding: als je wil weten waarom het gepeupel in Rusland de tsaren niet meer zagen zitten en de Romanovs met zoveel geweld afzetten tijdens de Oktoberrevolutie van 1917, dan is ‘Het Huis van de Dood’ echt een aanrader.

Unieboek Het Spectrum bedankt voor het recensie-exemplaar.

Mirjam van Elst, recent uit de boekenkast gekomen als verslaafd aan het geschreven woord. Of dat nu door haarzelf of door een ander is. In een van haar vorige levens was ze een Russische doorluchtige schone die met haar Franse buldog door het Winterpaleis slenterde, op zoek naar de perfecte leesplek. Nu paradeert ze minimaal een maal per dag naar de Little Free Library om de hoek, op zoek naar once in a lifetime vondsten.

3 Comments

Geef een reactie

Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren