Pagina's

De vijftiende dag

De Vijftiende Dag – De Huiler

Zodra Jake de voordeur opende, glipte de hond langs zijn benen naar binnen.
‘Niet op de zetels,’ riep Jake, maar hij hoorde de doffe plof van een nat hondenlijf op stof voordat zijn zin uitgesproken was. Vanuit de woonkamer klonk een diepe zucht, gevolgd door het zachte gesnurk van een zorgeloos dier.

Het huilen klonk luider met de deur open. Snel liep Jake naar binnen en sloot de deur achter zich. Hij draaide het slot erop, een gewoonte van voor de Vlucht die hij nog niet afgeleerd was. Vijftien dagen geleden had hij de laatste keer mensen, levende mensen, gezien.
Buiten de Huiler natuurlijk.

Zijn uitgetrapte schoenen liet hij in het midden van de hal liggen, iets waar zijn vrouw altijd horendol van werd, en Jake haastte zich naar de woonruimte.
Toen hij voor zijn dagelijkse avondwandeling vertrok, had hij de gordijnen dicht getrokken zodat de Huiler in alle rust kon slapen. Nu liep hij naar het kleine witte bedje, uit een Zweeds meubelparadijs, dat tegen de muur stond.

Toen hij aan haar bed verscheen, hield het huilen op.
Een ukje met helderblauwe ogen keek hem vanuit het spijlenbed aan. Ze beet op een klein blauw konijn dat hij gevonden had.
Jake staarde naar het kind. Hij schatte dat ze een jaar of twee, misschien al wel drie was. Ze kon praten, maar zei niet veel. Ze had ook niet veel om over te praten en hij had ook niets wat hij haar kon vertellen.
Hij vroeg zich af of hij over haar ouders moest vertellen? En wat kon hij haar dan zeggen? Dat ze geen toekomst zagen en haar daarom met een briefje in de woonkamer achterlieten voordat ze zelf naar de slaapkamer gingen met een stapel pillen?

Jake trok uit een stapel boekjes een sprookje tevoorschijn en begon het langzaam voor te lezen. Hij probeerde de verschillende stemmen anders te laten klinken, maar vandaag leek het niet te willen lukken.
‘Nond,’ zei het meisje toen de zwarte hond zijn neus tegen het bedje drukte. Hond en kind hadden al snel vriendschap gesloten en de Labrador leek het meisje de hele dag door in de gaten te houden. De avondwandeling wanneer het kind lag te slapen, wilde de hond het liefst zo snel mogelijk afwerken zodat ze terug bij het meisje kon waken.

Het meisje strekte haar armpjes naar Jake uit. Zijn vrouw en hij hadden het al eens over kinderen gehad, maar het was er nog niet van gekomen. Zijn vrouw was degene die altijd het beste met die kleine ukkepukken overweg kon. Hij stond er altijd maar bij als een lompe boer, bang om iets te breken wat nooit gebroken mocht worden. Hij was blij dat hij het kind gevonden had, maar ook bang dat hij haar niet de zorg kon verlenen die ze nodig had.

‘Wat is Ilise een groot meisje,’ zei hij met zachte stem terwijl hij haar uit het bedje nam. Jake had de brief van haar ouders, waar ook haar naam in stond, meegenomen en in een tas met haar spulletjes gestoken.
‘Zullen we subiet eens kijken wat er te eten valt? Waarschijnlijk weer iets uit blik.’
Ilise keek hem aan en glimlachte alleen maar.
‘Hmm, lekkers uit blik. Maar als je wil kan ik je eerst nog een zonsondergang laten zien,’ zei Jake.
‘Zon onder.’

 

De vijftiende dag

Afbeelding: Pixabay

 

Jake trok de gordijnen opzij en samen keken ze hoe de laatste stralen van de prachtige zomerdag verdwenen. Normaal zouden nu de lampen van het park aanspringen, maar alles bleef donker terwijl de sterren aan de hemel verschenen.
Jake liep naar de keuken en begon wat te eten voor hen beiden te maken.
‘Licht,’ zei Ilise en ze wees naar een plek links van hen.
Jake liep naar de ramen en drukte zijn gezicht tegen het glas. Er was niets te zien. Dan plots bewoog een streepje licht door de duisternis.
Dat ene streepje werd al snel gevolgd door een ander en daarna door een paar grote lampen.

Na vijftien dagen waren er terug mensen op het park.

 

 

De schrijver van De vijftiende dag:

Dave Huygen is een stille, creatieve en fantasierijke geest die een passie heeft voor het schrijven van verhalen en andere stukjes tekst. Hij schrijft sinds zijn kindertijd en nu probeert hij er ook mee naar buiten te komen. Samen met zijn vrouw, kindjes en honden geniet hij van de grote en kleine momenten die het leven te bieden heeft. Prachtige wandelingen samen met zijn gezin zorgen voor de nodige ontspanning en inspiratie.

Wil je nog meer over Dave en zijn schrijfsels te weten komen, volg dan zijn blog Woordchemie of Facebook pagina.

Dave

Ogma is een boekenblog vol verhalen over stoere boeken, oude boeken, soms wat nieuws en soms boeken waar je écht even je best voor moet doen om een exemplaar in handen te krijgen. De vaste redactie bestaat uit Tineke, Jolanda, Mirjam, Simone, Anita en Jan-Rutger en soms maken ze gezamenlijke artikelen of is er een gastblogger. Die blogs vind je onder dit profiel. Enjoy!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren