Pagina's

  • Home
  • Leesverhalen
  • De schaduw van Poe; Jolanda schrijft naar Tineke over een obsessie
De schaduw van Poe

De schaduw van Poe; Jolanda schrijft naar Tineke over een obsessie

Lieve Tineke,

Ken je dat? Van die boeken die je aan zouden moeten spreken, en die alle ingrediënten lijken te bevatten waar je normaal warm voor loopt, maar die het dan, gaandeweg het boek, toch niet blijken te zijn? Voor mij is De Schaduw van Poe zo’n boek.

 

De schaduw van Poe

 

Poe slaat natuurlijk op Edgar Allen Poe, de beroemde Amerikaanse schrijver. Ik ben net als jij erg fan van hem en zijn werk. Daarnaast houden we beide van boeken die zich in het verleden afspelen en van mysterie. Mysterie in het algemeen en mysterieuze doden in het bijzonder. Dus dacht ik dat dit nogal dikke (Amerikaanse schrijver, dan krijg je dat) boekwerk wel iets voor mij zou zijn. Het boek gaat namelijk over een welgestelde jongeman, de advocaat Quentin Clark die fan is van Poe en die, kort na diens geheimzinnige dood op zoek gaat naar antwoorden omtrent diens overlijden. Hij ontrafelt van alles, wordt betrokken bij duistere zaken en je leert en passant ook nog het een en ander over het leven en werk van genoemde schrijver. En toch, hè..

Toch pakte het verhaal mij niet. Ik, die altijd wil weten wie en hoe dan, kon het nu weinig schelen. Misschien komt het door die hoofdpersoon die niet gewoon fan of liefhebber is, maar domweg geobsedeerd. Zijn werk, zijn vriendschap en zijn verloving, alles moet wijken voor die absurde obsessie van hem. Ik snapte hem gewoon niet, vond hem een ‘nancy’, een geaffecteerde zeikerd. Ik bleef wel lezen, hoor. Iemand moest immers een kerel zijn, dus dan ik als lezer maar. Ik geef wel eerlijk toe dat ik grote delen alleen oppervlakkig gescand heb. Ik kon ‘m gewoon niet meer pruimen, die Clark, op het laatst. Het maakte me geen biet meer uit hoe dat nu zat met die Edgar Poe, toch een van mijn helden, ik wilde het boek gewoon uit hebben. Uit!!

 

De schaduw van Poe

 

Omdat ik benieuwd was of het nu aan mij lag of niet, gaf ik het boek, zonder enig verder commentaar vervolgens door aan jou, tenslotte ook een liefhebber van de wat duisterder romans. Razend benieuwd ben ik. Ligt het nu aan mij, of kom jij straks tot dezelfde conclusie?

Dikke boekenknuffel,
Jolanda

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren