Pagina's

Arnold Lobel

Onverwachte schatten uit de bibliotheek: Arnold Lobel

Arnold Lobel

 

Voor de groep van mijn dochters verzorg ik de bibliotheekboeken. Eens in de zoveel weken haal ik een dertig tal nieuwe titels. Heel leuk om te doen, vind ik dat. Iets kiezen zodat er voor elk wat wils is. De snelle lezers, de langzame lezers. Titels waar de naam van een kind uit de klas in voor komt, dikke boeken, dunne boeken, boeken waar strips afgewisseld worden met tekst. Bladspiegel vind ik ook belangrijk; het moet niet te breed zijn, of een te klein lettertype hebben. En last but not least: illustraties! Illustraties zijn voor mij minstens zo belangrijk als het verhaal zelf. Het allerbelangrijkst is dat de illustraties passen bij de leeftijd waarvoor de tekst is geschreven. Heel vaak zit daar een missmatch in. De illustraties van Dagmar Stam bijvoorbeeld zijn prachtig! Maar de meeste teksten niet meer voor kinderen van groep 4.

 

Arnold Lobel

 

Soms kom ik een boek tegen dat mijn aandacht trekt, maar dat niet geschikt is voor de klas. Dan neem ik dat voor mezelf mee. Gewoon, omdat ik nieuwsgierig ben.

Een van de boeken die mijn interesse wekte was Muis waait weg van Arnold Lobel. Het kwam door de illustraties en het kaft. De uitgave leek nieuw, maar de stijl niet. Is het een heruitgave en zo ja, hoe oud is dan het origineel? Zomaar wat vragen die dan bij mij opkomen. De meiden lieten het boek links liggen, ondanks mijn aanprijzing ‘da’s toch hartstikke leuk!’ Dus las ik het zelf. En genoot er met volle teugen van! Uit enthousiasme las ik er af en toe las hardop wat uit voor en dan werd er toch heel belangstellend geluisterd en om meer gevraagd. Zoiets is voor mij een hele goeie graadmeter of een boek kwaliteit heeft of niet.

 

Maar wie is dan die Arnold Lobel, vraagt u zich ongetwijfeld af? Dat vroeg ik mij namelijk zelf wel af en ik zocht het voor u op.

Arnold Lobel (Los Angeles, 22 mei 1933 – New York, 4 december 1987) was een Amerikaans auteur van kinderboeken. Hij illustreerde zijn eigen boeken en die van andere schrijvers.

Lobel volgde een opleiding aan het Pratt Institute, een kunstacademie, waar hij zij latere vrouw Anita Kempler ontmoette. Na zijn afstuderen gingen ze in New York wonen, waar Lobel werk vond als reclametekenaar. Al gauw ging hij over op het illustreren van kinderboeken. Om te voorkomen dat hij de opbrengsten van de boeken met een schrijver zou moeten delen, begon hij ook zelf te schrijven. Arnold Lobel overleed aan AIDS-gerelateerde complicaties. (Wiki)

De verhalen en prenten in zijn boeken zijn speels, grappig, fantasievol, origineel en hebben een mooie cadans. Ideaal voor kinderen die het avondritueel rekken met ‘aaaah, nog één verhaaltje?’ Ouders en kinderen die van een verrassend eind houden en niet altijd een wijze levensles voorgeschoteld willen krijgen zullen Lobels boeken ook heel erg waarderen.

 

Arnold Lobel

 

Kikker en Pad

De avonturen van Kikker en Pad behoren tot Lobels bekendste verhalen. Dit verhaal gaat over Pad die op bed ligt en nergens zin in heeft. Niet in opruimen, niet in schoonmaken. Morgen doe ik het, zegt hij tegen Kikker. Maar dan ziet Pad wel heel erg tegen morgen op, want met al dat uitgestelde werk heeft hij het wel heel druk morgen. Dus doet hij uiteindelijk toch al het werk vandaag en gaat dan weer naar bed en doet morgen niks.

Een ander bekend verhaal is die waarin kikker naar het huis van pad gaat en pad naar het huis van kikker. De verrassing heet het. Ze zien hoeveel herfstbladeren er rond het huis liggen en besluiten – onafhankelijk van elkaar – om de bladeren op te vegen. Oh, wat zal hun vriend blij verrast zijn als hij thuiskomt! Tevreden lopen ze elk naar hun eigen huis, genietend van de gedachte hoe ze iets moois gedaan hebben voor hun beste vriend. Ondertussen komt de wind langs en waait alle blaadjes weer in het rond.

De verhalen in Muis waait weg worden afgewisseld met nog niet eerder verschenen verzen. Deze hebben humor, zijn een beetje ondeugend. Er klinkt naar mijn idee zelfs een beetje Piet Paaltjens in door. Bijvoorbeeld:

 

Een dikke kikkertante

Een dikke kikkertante
bakte appelflappen.
Haar arme kikkernichtjes
vroegen een paar happen.
De dikke kikkertante
had het beslag al klaar.
De olie stond te sissen en
de flappen werden gaar.
Toen gaf de dikke tante
de kikkertjes een schop.
En kikkertante at alleen alle flappen op.

Opgegroeid met de boeken van W.G. van de Hulst en heeft daar nog steeds een zwak voor. Keek vroeger graag naar Murder, She Wrote en wenste heimelijk dat zij Jessica Fletcher was. Kwam er ooit aardig dicht in de buurt, toen ze logeerde in het huis uit de serie, wat haar vervolgens inspireerde om zelf een moord mysterie te schrijven. Werkt er aan om dat manuscript als boek uitgegeven te krijgen. Leest, schrijft, mediteert en kijkt naar de stand van de maan om zichzelf beter te begrijpen en te duiden en hopelijk wat wijsheid over te brengen naar anderen.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren