Pagina's

Annie MG Schmidt

Annie Emgee

Je hebt van die schrijvers waarbij je hun achternaam niet meer hoeft te noemen, zo bekend zijn ze. Annie M.G. is er zo een. Ze staat 22 jaar na haar overlijden nog steeds bekend als de grootste kinderboekenschrijfster van ons land. Wat mij betreft is dat absoluut zo, maar ik vind haar even goed als schrijfster. Er werd door mensen in sommige intellectuele kringen neergekeken op haar ‘simpele rijmpjes’ (waaronder door haar eigen man…) maar die kleine gedichten en columns die ze schreef waren slechts de verpakking voor vlijmscherpe analyses van een opmerkzaam, humoristisch en intelligente vrouw. Niet iets om weg te zetten als eenvoudige rijmelaarij, dus!

Voor Ogma ging ik eens door mijn collectie Annie’s en stelde een bescheiden top drie samen.

 

Annie MG Schmidt

 

Op nummer drie: Ik ben lekker stout.

Een prachtig retroboekje vol kleine gedichtjes voor kinderen. Mijn kleintjes waren er gek op, en de lekkere cadans bij het voorlezen nodigt ook uit tot nog maar eentje doen dan. Het lijken lieve gedichtjes, maar zoals altijd bij Schmidt ligt er van alles onder de oppervlakte en nodigt ze kinderen uit tot ‘out of the box’ denken, voordat dat een hippe term werd. Zeg zelf, ongeacht wat je leeftijd is: wie wil nou niet af en toe eens lekker stout zijn?

 

Nummertje twee: Heksen enzo.

Ja, opnieuw een kinderboek, maar zoals dat bij haar kinderboeken meestal zo is, kunnen ouders hier ook volop van genieten. Dit boek bestaat uit een heel bonte verzameling verhalen waarin op de een of andere manier in ieder geval een heks in voor komt. Ik heb het als nummer twee in deze favorieten top drie gekozen omdat mijn favoriete kinderverhaal erin staat: Roel-met-gevoel. Over hoe teveel gevoel je in de weg kan zitten en waarom teveel altruïsme niemand helpt. Perfect om te vertellen dat idealen prachtig zijn, maar dat een beetje daadkracht toch echt wel nodig is, weg met de slappe happen! Nieuwsgierig? Lees het vooral zelf, je snapt meteen wat ik bedoel.

 

Annie MG Schmidt

 

Nummer 1: Troost voor dames

Ik beschouw mezelf niet als een dame (vrouw is goed genoeg voor mij), maar troost kan ik zeker uit dit wonderschone boekje halen. Annie Schmidt schreef het in 1966, maar ondanks dat de omstandigheden nu significant veranderd zijn, voelt het boek zelf geenszins verouderd. Ik bewaar het bij mijn bed, om af en toe eens een verhaaltje uit te lezen. Om te mijmerijen, over na te denken of om een beetje bij te lachen.

 

Op 21 mei 1995, precies 84 jaar en een dag nadat ze geboren werd, overleed deze grand dame. Ze noemde zichzelf een simpele ziel, maar deed zichzelf daarmee tekort. Lees maar het prachtige bitterzoete gedicht ‘Dit is het land waar grote mensen wonen’, dat jarenlang in mijn huis hing, als een waarschuwing nooit echt volwassen te willen worden. (Hier kun je het in een youtube gesproken versie vinden.) Volgens mij is dat ook het grote geheim van Annie M.G. en haar succes. Dat ze, hoe oud ze ook was, nog donders goed wist hoe ze nog een klein meisje kon zijn. In ieder geval nog in haar verhalen.

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren