Pagina's

De Judajaagster

Anita ontmoet De Judajaagster

Heel enthousiast zei ik ‘ja’ toen Janneke Heimweg mij vroeg om de voorpublicatie van haar thriller De Judajaagster te lezen. Stiekem had ik daar al op gehoopt, maar zat nog in de uitstelfase van het er om vragen. Net zoals Janneke het uitstelde om het aan mij te vragen, bleek later.

Het boek lezen van iemand die je kent bleek het spannendste wat ik in tijden gedaan heb! Laatst wilde mijn dochter met mij in de wildwaterbaan (op voorwaarde dat ik niet gilde) en daarvan had ik een knoop in mijn buik. Maar hiervan werd ik nog een graadje zenuwachtiger.

Al sinds 2012 volg ik de totstandkoming van Janneke’s boek. In dat jaar begon ik zelf aan een manuscript en blogde daar over. Ik zocht naar meer mensen die zich op het schrijverspad begaven en vond al snel het blog van Janneke. Sindsdien volgen we elkaar op social media, reageren trouw op elkaars schrijfavonturen en geven elkaar een bemoedigend woord. Dat we ook nog allebei uit Groningen komen zal zeker bijgedragen hebben aan onze ‘klik’.

 

De Judajaagster

 

De eerste indruk

Het kaft van De Judajaagster spreekt mij enorm aan. Het venster van de synagoge dat als het ware licht geeft in het zwart er om heen. Eerst had ik niet door dat er een schaduw van een vrouw in staat, maar dat maakt het beeld extra mysterieus. Alle eer voor illustratrice Nadia Rooks. Het lettertype vind ik ook erg aantrekkelijk. Met slechts 170 pagina’s is het niet de dikste thriller, maar dat hoeft de spanning niet in de weg te staan.

Maar goed, ik moest het doen met een pdf. Ik begon vlug met lezen, maar al snel zat ik mezelf in de weg. Janneke wilde dolgraag weten wat ik er van zou vinden, en ik wilde er ook graag iets van vinden. Maar, oh help, wat nou als ik er helemaal niks van vond? Hoe zou ik dat dan moeten zeggen? Ik voelde me een redacteur, zat met een potlood klaar om aantekeningen te maken in de kantlijn. Dat leek niet zo gunstig voor de leesstemming. Ik besloot dat ik niet op de redigeerstoel moest gaan zitten, maar het boek simpel als lezer te lezen. Dat gaat een stuk ontspannender kan ik je vertellen.

 

Het verhaal

Het leven lacht studente Juul Samplonius toe. Ze komt net terug van een fantastische afstudeerstage in Barcelona en het ligt in de verwachting dat ze cum laude mag afstuderen. Maar vanaf het moment dat Juul thuiskomt zit het haar allemaal niet mee. De kamer die ze huurde in het pand van haar tante is tijdens haar afwezigheid onderverhuurd geweest (en bedankt tante!), overhoop gehaald en tot overmaat van ramp ligt de onderhuurder dood onderaan de trap. Al een paar dagen. Tante is een paar dagen nergens te bekennen. Als ze terugkomt gedraagt ze zich anders dan anders.

Juul gaat tijdelijk bij haar platonische vriend Seger en zijn broer Frederik logeren. Platonisch omdat Seger op mannen valt. Juul zou het wel anders willen zien.
Het is het begin van tegenslagen, achtervolgingen, mysteries en bedreigingen. Arme Juul.
Naïef en met weinig levenservaring probeert Juul antwoorden op haar vragen te vinden. De vragen en antwoorden die allemaal in verband staan met de geschiedenis van de synagoge. En hoe verhoudt zich dat tot de geschiedenis van haar eigen familie?

 

Onbekende geschiedenis

De Judajaagster is spannend, maar niet bloederig of gruwelijk zoals de trend onder thrillers is momenteel. Dat siert dit verhaal heel erg naar mijn mening. En het zal een breder publiek aanspreken dan de bloederige thrillers. Als Groninger heeft dit boek vele extra’s, want je fietst als het ware met Juul mee door de stad. Het Noorderplantsoen, Folkingestraat, de hoerenbuurt. Je herkent het allemaal. Of het goed te begrijpen is voor niet-Groningers laat ik graag aan de niet-Groningers over. En niet te vergeten die rijke, maar voor velen onbekende geschiedenis van de Joodse gemeenschap in Groningen.

Ondanks dat ik niet op de redacteursstoel wilde gaan zitten heb ik toch een paar punten. De Judajaagster heeft een paar aspecten die enigszins gekunsteld over komen. Alsof ze gezocht zijn om het verhaal sluitend te maken. Dat kan komen doordat het overblijfsels zijn van eerdere versies, maar het viel mij op. De ouders van Juul bijvoorbeeld zijn failliet. Aan het slot bleek het voor het verhaal niet nodig dat de ouders failliet gingen, het enige dat ik kon bedenken was dat het verklaarde waarom Juul voor een creatieve oplossing zocht voor haar financiële problemen (die volgens mij niet eens zo erg waren). Het legde daardoor nadruk op een verhaallijn die uiteindelijk niet zoveel nadruk hoefde te hebben.
Dat gold ook, maar in iets mindere mate, voor het thema prostitutie.

 

Janneke Heimweg

 

Boekpresentatie in de synagoge

Een paar dagen nadat ik het boek uit had mocht ik naar de boekpresentatie op een heel toepasselijke locatie; de synagoge aan de Folkingestraat. Ik weet niet wie zenuwachtiger was, ik als gast die nog nooit eerder naar een boekpresentatie was geweest en de schrijfster nog nooit eerder had ontmoet. Of de schrijfster zelf, die nog nooit eerder een boek had gepresenteerd! In ieder geval: Janneke had zich mij voorgesteld als iemand met bruin haar en krullen en ik verviel in mijn weinig eloquente, verkrampt glimlachende rol van sociaal onhandige. Maar dat zal zoals altijd niemand zijn opgevallen.

Maar wat een toplocatie en wat een geweldige middag heb ik gehad! De synagoge ondersteunt absoluut het verhaal van De Judajaagster en andersom. Ik zou zeggen, als je het boek gelezen hebt, breng dan beslist ook even een bezoek aan de synagoge en als je de synagoge kent, lees dan beslist een keer De Judajaagster.

 

De Judajaagster

 

Even een klein advies tussendoor aan de uitgever: de volgende keer graag een beter antwoord paraat op de vraag waarom je graag een boek wilt uitgeven. Iets meer over de kwaliteit van het boek en niet alleen dat je de schrijver al kende.

Nu het al een paar dagen geleden is dat ik het boek uitgelezen heb, is het verhaal wat bezonken. Het gevoel dat er dan bij mij overblijft is voor mij altijd een goede graadmeter of het boek goed is of niet. Juul Samplonius zit nog steeds in mijn hoofd. En dat is een goed teken. Dat betekent dat ze karakter heeft. Dat betekent dat de schrijfster haar tot leven heeft gewekt. Goed gedaan Janneke Heimweg! Ik zie Juul nog wel terugkeren in een volgend spannend boek. Samen met haar assistent Seger.

Opgegroeid met de boeken van W.G. van de Hulst en heeft daar nog steeds een zwak voor. Keek vroeger graag naar Murder, She Wrote en wenste heimelijk dat zij Jessica Fletcher was. Kwam er ooit aardig dicht in de buurt, toen ze logeerde in het huis uit de serie, wat haar vervolgens inspireerde om zelf een moord mysterie te schrijven. Werkt er aan om dat manuscript als boek uitgegeven te krijgen. Leest, schrijft, mediteert en kijkt naar de stand van de maan om zichzelf beter te begrijpen en te duiden en hopelijk wat wijsheid over te brengen naar anderen.

Geef een reactie

Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren